|
Gece bastırdı yine
Ay sızmış düşlerime Neredesin Ayaklarına yapışmış denizin kumları Tenindeki tuz tadı Neredesin |
hüznün kefesine
hep dost olan gecenin kara kapkara ağırlığı merhametsiz koyuluğu akar bir ürkek tavşan pısar içindeki ağacın dibine görünmez olur ay solar gündüzün mutluluk kuşları düşer teker teker kafir secdesine hançerlenir yeşiller maviler unutulur yine kar yağar inceden içimdeki ırmaklara kaybolur acının yaprakları düşer bitmeyen sonbaharlarda ağırlaşır çekilmezliği katrana döner şeker duyumsamaları yaşam kayar iplerinden bağlar kopar ince ipinceliğinden teker teker ve biter bir masmavi şölen sofrası daha duasız ay solar gündüzün bir mutlu baykuş öter yine derinden,derinden |
Kızkule'sinin çağların alnına vuran hazin sesinden
Sahillerin tokatlayan, kaldırımların bataklayan esinden Sokakların seni çağıran izinden Ay vakti bende donarak Kör karanlığa kapanmıştım Karanlığın adımları sırdaş oldu Zihnimin adası çalkalanarak seni taşlıyordu Yüreğime biriken acısı kanlanarak taşıyordu Sevda sessizliği her yanımda akrepli Gönderdin hazin yaprakların kuruluğuna Toprağın rengini gözlerime sürdün Hayallerimi parçalayarak kabusa düştün Anıların tabağını kırarak rüyalarımı yıktın Ufukların portresini ellerinle kırdın |
Varlığından şu güzel ülkeyi kurtarsak da;
Adımından kalan izler, lekedir toprakta! |
Dört mevsimlik parçalanmış gülümseme
Küçük bir çocuğun belleğinde Kabuğunu büyüten yaradır Bağır sevdanı harlamak için bağır Tetikte kalakalmış insana Başka ne denilebilir ki yol başında. Çiçeklerin çağrısıyla kanatlanır Fırtına zamanı dağlara çıkan kalbim Kent varoşu kötü bir duruşa sığınaktır Kırık umutlar mitinginde Söze dökülmüştür katlim. Şarap ve gül gecesinde Çarmıha gerilen bereket tanrıçası Gözyaşıyla sular çatlamış toprağı Yenilenir bir avuç suya muhtaç Vurgun mevsimi düşen ağaç Kalbi kırılan sarılır ihanete İlk sürgün çağırır kıtlığı Avuçlarında sakladığı pas artığı Kirletir hayatı. Ey rüzgara boyun eğmiş madde Ey merhem olduğu acıdan Daha dürüst zaman Dudaklarımdan öpün önce Sarsın belleğimi sonra Yalnız hayatlar sığınağında Sevişmeden iyileşebilir mi insan. Sel yorgunu bir şehrin kalbinde Ayak izlerini örtebilir rüzgar Suçları bağışlatabilir Pencere önüne konulan serenat Fakat nasıl süslenir Belleğine mızrak sokulmuş bahçede Hüznü büyüten bedbin bir hayat Denize ulaşan yürüyüp gidendir. |
Hep bu ayak sesleri, hep bu ayak sesleri,
Dolaşıyor dışarda, gün batışından beri. Bu sesler dokunuyor en ağrıyan yerime, Bir eski çıban gibi işliyor içerime. Ey şimdi kara haber gibi bana yaklaşan, Sonra saadet olup yanımdan uzaklaşan Sesler, ayak sesleri, kesilmez çıtırdılar! Bana gelen müjdeyi galiba caydırdılar. Böyle adım atarlar, ayrılanlar eşinden, Böyle yürür, gidenler, bir tabutun peşinden. Kimsesiz *******im, bu kesik sesle doldu, Artık, atan kalbim de bir ayak sesi oldu. Bir gün, sönük göğsüme düştüğü vakit başım, Benden ayrılıyormuş gibi bir can yoldaşım, Gittikçe uzaklaşan bu sesi duya duya, Yavaşça dalacağım, o kalkılmaz uykuya... |
Ölmüş o, ayrı düşmüş sürüden,
ayakları dışarda örtüden. Ölmüş herkes gibi ölen insan, Yalnız ayaklar kalmış yaşayan. Ardından ölüme düşen başın İki kardeş bakakalmış şaşkın. Der ki, bu ayakları görenler, Başım değilmiş düşünen meğer. Ayaklarım, az gide uz gide, Ayaklarım, ümitler peşinde! Yolcu ölmüş; işte ayaklar hür! Yolcu ölmüş; ayaklar düşünür... |
Bir bilseniz sizleri ne çok özledim
Ayaklarım Hakkari'den gelmiyor anam Bu bayram elini öpmek isterim İnşallah şehit olmaz gelirsem anam Oğlunu unutma o Hakkari'de asker Elinde G-3, başında miğfer Sağ kalmaz şehit olursam eğer Arkamdan ağlama tabutum geldiğinde anam Aklıma geldiğinde eski günlerim Dertlenirim içimden şiirler dökerim Ana-baba, yar-kardeşe hasret giderim Duanı eksik etme tez elden döneceğim anam Size yazmıştım, Hakkari'ye gelince 460 günlük şafak eğer gün gelir biterse Hayatımda arzuladığım gün gelirse Ansızın karşında dikilirsem şaşırma anam (Hakkari, 29 Mart 2003) |
Ayakta durmayı ben yazmıştım yıllar önce
Kesin daha da önce başkaları yazmıştır Ayağa kalkmanınsa en , en büyüğü bence Bir çocuğun ilk ayağa kalkışıdır |
Ömer Seyfettin Caddesi
Ve Yaman Okay Parkı dopdolu bu akşam Tek sen yoksun sevdiceğim Tek sen yoksun İçimi hüzün rüzgarları dağladı Dilimi doladı Hıçkırıklarımı kesti Seni, ta uzaklardan aldı Getirdi, çiviledi yüreğime Turkuvaz çakıllar serpti ince ince Ayancık akşamları... Belleğimi toz-duman etti anılar Sonra beni Bir başıma bıraktı Çaresizliklerin ortasına Elim ayağım yoruldu çırpınmaktan İçim bir şekil oldu Ne olur bir daha getirin Bir daha getirin onu bana Pembe kuvarslara sarılı Ayancık akşamları... Bir gece buğday başaklarından Bir taç ördü saçlarıma *******in En güzel şarkılarını okudu kulağıma Islık ıslık Dudağıma beş harfli ismini mühürledi Alev alev, yanık yanık Yüreğimin ucu Hala acımada tatlı tatlı Ben senin oldum, bilir misin Sen benim oldun Duyarmısın sesimi Amber kokulu Ayancık akşamları... Henüz pek küçük yüreğim Körpecik duygularım Dudaklarımı kuruttu Uçsuz bucaksız hasretinin alevi Firuze gözlerimi sararttı özlemlerin Ne olur al beni Ona, sevdiğime götür Tek şahidim sensin Akik taşlı Ayancık akşamları... |
| Forum saati GMT +3 olarak ayarlanmıştır. Şu an saat: 03:03 PM |
Yazılım: vBulletin® - Sürüm: 3.8.11 Copyright ©2000 - 2026, vBulletin Solutions, Inc.