|
En Gerçek Türkünün Çocukları
En gerçek türküyü yaşamak Onlara düştü Bilemeden çocuk olmanın anlamını Büyümeyi öğrettiler onlara Mutluluktan paylarını almadan daha Boğuldular acılar denizinde, Feryatları yırtarak aşılmaz dağları Ulaştı o büyük şehirlere Mürekkep oldular şairin kaleminde Kazındı adları dar ve karanlık sokakların duvarlarına. Birazda unutturmamaktı şairin işi Unutmamak akılda kalması gereken ne varsa En gerçek türküyü yaşamak onlara düştü Bir tarafları hep çocuk kaldı Bir tarafları hep tertemiz kaldı Onlar hiç büyümeyecekler Hiç bilmeselerde çocuk olmanın anlamını Çünkü düşlerini gömdüler onların bir şafak vakti Yine de kin tutmadılar doğan güne. Yaşanacak o kadar çok şey var ki dediler O kadar yol var ki yürünecek. Yağmurun toprağa ilk dokunuşuydu Tenlerine bulaşan ıslaklık Güneşten ödünç almışlardı bakışlarını. Şimdi gözlerimizde iki damla yaş Analarının göğsünde dinmeyen bir yastır hikayeleri Onlar; En gerçek türkünün kahraman çocuklarıydılar En gerçek olandılar... 27.12.2004 Şırnak Melih Coşkun |
En Güzel Hüzünler Yalnız Yaşanır
Herkesin anımsamaya bile cesaret edemediği Yasaklanmış aşkları vardır Hiçbir zaman adını koyamadığı Ve tüm acılardan payını almıştır İnatla insan kalmaya çalışan yüreklerimiz Ne zaman hatırlasan Derinliklerini iştahlı bir kurt gibi kemiren bu yarayı, Bir mezar taşı gizli gizli soluk almaya başlar yüreğinde Ölmüş anılar kalkıp gelirler çok eskilerden Hala yaşıyormuşçasına Herkesin en yakınlarından bile sakladığı yaraları vardır Kimseler görmeden kanar sürekli Onun için bir suç gibi saklarsın en güzel şiirlerini, En tenha köşelerde akıtırsın gözyaşlarını Çünkü En güzel hüzünler yalnız yaşanır En güzel şiirler gibi... 2003 Melih Coşkun |
En İyi Yapabildiğim İştir İnsan Olmak
En iyi yapabildiğim iştir insan olmak Gülüşümde ve her damla gözyaşımda Her soluğumda biraz daha iyi anlıyorum şimdi Daha iyi anlıyorum Sırt çeviremediğim için insanların çaresizliğine Kalbim daha hızlı çarptığı için bazı zamanlarda Korktuğum için, Cesur oluşumdan bazen de. Çok kez kaybettim bunun için Ama yorulup düşmedim yere hiç Düşmüş olsamda borcumdu ayağa kalkmak tekrar. En iyi becerebildiğim işti insan olmak İnsanlığını unutanlara anlatamadım birtek... 9 Aralık 2004 Milli J. Komando Taburu/ ŞIRNAK Melih Coşkun |
En Kötü Sessizlik
En kötü sessizlik Sabahlara kadar konuşabilecekken Susmaktır bir ömür boyu İşte o gün bütün trenler gitmiş olur artık bütün istasyonlardan Bir dize bile çıkmaz olur kaleminden Yaran açıktır oysa hala Ama bir damla kan bile akmaz Kederine hasret kalıp En kötü sesinle söylediğin şarkıları özlersin. Unutmak bile koyar insana böyle zamanlarda Tüm kapılar kapanır bir anda Anahtarı kaybedilmiş Işıksız ve penceresiz bir odada Yalnızlığın acımasız melodisi Takılır kalır dudaklarına En kötü sessizlik Sensiz olan derdim bir zamanlar Bugün kendim bile terk etti beni... Melih Coşkun |
En Onurlu Kavgalar Yalnız Yaşanır
Seni düşünmek için Sana bile ihtiyacım yok artık... Çünkü en onurlu kavgalar Yalnız yaşanır her zaman Benim değil eksik kalmış bu hesap Benim suçum değil Sevmek dünyayı en sevgisiz çağında En vahşi çağında yeryüzünün Bir ceylan olarak kalmak Bizim suçumuz değil Bu erkenden alevlenen cehennem Duvarları delen Çıldırtılmış uranyum Hiroşima’da kül olurken bedeni Küçük bir kız çocuğunun (Ve dünyaya gelmekten başka suçu olmayan) On bin metrede Rock’n Roll yapan Kanatları kana bulanmış O çelik yığını bizim değil Düşünüyorum ve utanıyorum kendimden Tütmeyen ocakları, Aç ve arkasız akşamlarında Korkunu bir yorgan gibi sermeni üzerine Üşümüş bedeninin, Düşünüyorum Gökten binlerce kez üzerine yağan özgürlüğü Sevmek diyorum sonra Çıkarsızca Yüreğini söküp yerinden çıkartırcasına Ve kendinden başka kimseye ihtiyaç duymadan Oluk oluk akarken çatlayan damarlarından kan Tuz basarcasına yaralarına Sürgünlere gidip de dönmemecesine Yetmez miydi insanca yaşamaya İnsanca ölmeye yetmez miydi biraz sevgi Kalın betonlar altında kalmadan Tatlı bir uykuya dalar gibi Bizim değil bu katliam Bu silahlar bizim değil Birleştirmek varken Paramparça eden yeryüzünü Derin yarıklar arasında bekliyor yarınımız Ve sevgimizden başka Hiçbir şey yok Yarın çocuklarımıza bırakacağımız Bu tutsaklık bizim değil Çünkü en karanlık zindanda bile Bir parça hürriyet vardır Yarını düşünebilene... 28 Mart 2003 22: 36 |
En Yaralı Yüzyılımda Rastladım Sana
En yaralı yüzyılımda rastladım sana Kıpkırmızı ve ağlamaklı Bir akşamüzeri, Yorgundum Ve titriyordu ellerim Umutsuz değildim ama Şiirler yazdım sana Yaramdan akan kanla En ağlamaklı yüzyılımda rastladım sana Bir sürgüne hazırlanıyordu beynim, Giderayak yaşanıyordu bütün sevdalar Sana her bakışımda gidişimi anımsadım Ağırlaştım kederden Biliyorum taşımaz artık beynimi Bu şehrin kaldırımları... En acımasız yüzyılımda rastladım sana Yüzün sert iklimleri gibiydi Orta Anadolu’nun Üşüdüm sürekli Titredi ellerim, Isıtan olmadı buz tutan bedenimi. En sevgisiz yüzyılında rastladım sana insanoğlunun Kötülenmişti bütün sevdalar, Karalanmıştı... Siyahlar içinde bir beyaz noktaydım ben Hiç kimse göremedi, Hiç kimse sevemedi benim kadar... 16 Mart 2003 |
Ergen Düşler Kurarken Onbeşimde
Ergen düşler kurarken onbeşimde Bir zamanlar darağacına çıkan yaşıtlarımdan Haberim bile olmadan Kırılgan adımlarımla bastım Artık çocuk olmamanın Çamurlu yollarına. Sivilcelerin çirkinleştirdiği yüzümüzde Ne çocuk Ne de büyük adamlardık Biz o zamanlar Dünyanın tam ortasında Dünyadan bir o kadar uzak çocuklardık “Hani o derya içinde olup deryayı bilmeyen Balıktan bile tuhaftık”... Mavi gözlü bir aşka düşmeyi umut ettiğim Sıcak yaz günlerinde Üç onbir vardiyalarında Omzuma yüklenen ağır tepsilerde tanıdım Anne babamın o güne dek Sürekli benden sakladığı hayatı... O günlerde haykırdım “Ömrümün ilk düşüncesini” Yarı çocuk Yarı adam Sarı saman kağıtlarda Yeni yeni okumaya başladığım “Antepli Karayılan’ın o titrek sesiyle -Nedendir dedim sürekli emretmesi Birilerinin birilerine? Neden el pençe divan duruşu insanoğlunun Ciğeri beş para etmeyenin karşısında. Ve bu kadar kolay mıdır Üç kuruşu tercih etmesi, Dost bildiklerinin. Çağıldayan tek isyanıyım şimdi çağımın Yalnızım gölgesiz bırakılmış bir ağaç gibi “Bir ağac gibi tek ve hür değil ama.” Şiirlerle ısıtıp soğuk yatağımı Yeni şiirlerde gözümü açmayı öğrendim gelen sabahlara Romantik devrimler yapardım Her gece mavi gözlü bir devle Sövüp sayardım bitmeyen kedere Enver Gökçe’yle. Edip Cansever’le öğrenirdim Bir kadehin elde şiir gibi durabildiğini. Ve prangalar eskitirdim hasretimden Ahmed Arif’le. Ergen düşler kurarken onbeşimde Bambaşka ufuklara yelken açtı fikrim. Anladım, Adalet dedikleri şeyin Aslında o kadar da adil olmadığını. Gülüyorsa birimiz Onumuzun ağladığını, Aç ve arkasız bırakılmışlığını insanlığımızın, Ve vatanını her şeyden çok sevenin Kendi vatanında vatansız bırakılışını... Son çığlıyıyım şimdi çağımın Yalnızım sevgisizliğin ormanında Bir ağaç kadar “bir ağaç gibi tek ve hür değil ama” Ne olur eksik etmeyin Gölgenizi üzerimden. Can suyum olsun Beni yaratan o kavganız..............! 2005 Melih Coşkun |
Ertelemek Yok Artık Hayatı
Öne alıyorum bütün ayrılıkları Ertelemek yok artık hayatı Yaşanmadan bitecek bütün kederler Yağmur bastırmadan bu topraklara Gitmek gerek artık güneşli kentlere... 30 Mart 2003 14: 04 Melih Coşkun |
Ertelenir mi Ölüm
Hayat hep böyle mi akıp gidecek Erteleyerek sürekli güzellikleri Yarını yaşamaktan Kahrettik günümüzü Son çeyreğe sığar mı yaşamadıklarımız Dostlar söyleyin bana Ertelenir mi ölüm? Dün acı çekiyordun bugünün için Bugün yine acı çekiyorsun Yaşanmamış günlerin için Yarın da acı çekeceksin Boşa geçirdiğin günlerin için Şunu bil ki Hayat uzun değil Tüm ertelediklerini yaşayacak kadar Hayat kısa Günlerini kahredemeyeceğin kadar... 10 Ekim 2002 22: 43 Melih Coşkun |
Esaret Güzeldir!
Esaret güzeldir, Mutluluğa mahkum edilmişse aşk. Güzeldir ayrılık Kavuşmak varsa sonunda. Ölmek yahut öldürmek yoksa Güzeldir savaşmak Hak bildiğin yolda. Güzeldir kırmızı gülde Kanda değil ama. Ellerin ellerimdeyse güzeldir Gözlerin bakıyorsa gözlerime. Sevebilmek güzeldir Herhangi birini Ve herhangi bir şeyi Hem de sebepler aramadan Onu neden sevdiğimize. Mesela bir şehri sevebilir insan Caddeleri ışıl ışıl olduğu için Bir insanı sevebilir Gözlerinin güzelliğini anlatarak. Oysa asıl sevmek Sevebilmek için hiçbir neden bulamadan sevmektir. Tükettim bütün bahaneleri Çünkü ile başlayan sözcükleri Sildim bütün Türkçe sözlüklerden. Hiç yoktan Sebepsiz yere seviyorum seni... Melih Coşkun |
| Forum saati GMT +3 olarak ayarlanmıştır. Şu an saat: 11:13 PM |
Yazılım: vBulletin® - Sürüm: 3.8.11 Copyright ©2000 - 2026, vBulletin Solutions, Inc.