Cici Zakkum Şiiri


zakkumlar merhaba
sarı zakkumlar, pembe zakkumlar

iyi zakkumlar, cici zakkumlar
ay ışığında yalancı zakkumlar

neden benziyorsunuz ay ışığında aşklarıma
şimdi anladım sizi zilli zakkumlar.

Çimen Seymen

ağlarını topluyorduk âmâ balıkçıların
güllerle kalkar konardı yakamozlar yakamıza

dünya çok gençti
birden zaman şok gibi geçti

artık gözleriyle konuşuyor
ama balıkçılar.

Çivit Satarlar

nereye baksam elimde bir çıplak toprak
yıkılan cumbalı arnavut kaldırımları aşkları

deli ahmet çıkmazındaki çivit kaşlı çocuk
dik köşeli cümlelerim, bilya torbasındaki

saklayan kelimeleri, yumuşak yokuşları
nereye baksam elimde çivit satar sarhoşlar

dik dizeleri aşklarımdan geriye alırlar
ah, ağustos içinde kaybolurum.

Demek İstediğim


'demek istediğim sevgili anlamım
sana bir türlü yakıştıramadığım/

dan mıdır nedir denizin bu gümbürtüsü
üstüne devrilen güldür dil balıklarım...

mırıldandıklarım'


döner dolaşırım işte bu somun ekmeğin
kıyısından köşesinden

yine de cevap veremem dediklerime
kalbim sen öylece kal dediklerine

ne diyebilirim ki sessizce
aşklarımdan geriye kalan gürültüme.

Derinlik Olmalı

zeytin ağaçları zeytin ağaçları
ben niye döndüm zeytin ağaçları
sorar mısınız babama zeytindağ'lı babama

zeytin ağaçları zeytin ağaçları
ellerimden tutun zeytin ağaçları
yağmur yağıyordu yalan dolu rahmine günün

derinlik olmalıydı zeytin ağaçları
bin yıllık hasretinde yeşil
derinlik açmalıydı ayrılığın
aydınlattığı yolda

gözlerinden öperim zeytin ağaçları
kendine iyi bak
ona da.

Diğeri Aşka


beştaş oynar düşlerim
tahta kayıklar, bayramlar

horoz şekerini çalar cin alim
bir ucu arşa değer dudağı arap devimin

diğeri aşka.

Dolunay Gündemi

1. ellerin niye
niye böyle yumuşacık

gözlerin bana dağları hatırlatır
gözyaşların kandamarları sanki halkın.

2. ellerinin ucu bir mavi yolculuk
yuntdağında tek diri kalan kekik kokusu

onun da yüreği yoksulluk
neredeyse baharda dolunay uykusu.

3. gece güzeldir
şiir de öyle

karanlığı kurtlar sevsin
şiiri Dolunay.

Dudaklarından Seken Kurşun


bir çocuğun dudaklarından seken kurşun
hani parmak kadar bir çocuğun
parmak kadar ömründen
eksilen gün

gibiydi sevgim.

Düş

doğrudur
uzak yollardan
karanlık dehlizlerden geldik

ayaklarımızı dikenler kanattı

patikalarda tavşanların gözleri
gözlerimizin rengine bulaştı

derin kör kuyularda sevgimiz
tüketirken kendini

yanımızda doğan güneş
sabahlara kadar nöbet tuttu
kilise sokağında

bu yüzden hiç ummadığın bir söz
bu yüzden hiç ummadığın bir kuş
bu yüzden hiç adını bilmediğin bir aşk
acıtır kalbimizi

doğrudur
uzak kentlerin
uzak insanları
kucaklarken bizi

en yakın kentlerin
en yakın insanalrı
çürüttüler avuçlarımızı

ve ezgi parmaklarının ucunda
kuytu bulutların renginde
ararken köşe bucak bizi

biz zümrüdü anka kuşunun kanadında
bir o dağda bir bu dağda
kilise sokağında

bu yüzden hiç ummadığın bir söz
bu yüzden hiç beklemediğin bir kuş
bu yüzden hiç adını bilmediğin bir aşk
çoğaltır kalbimizi.

Düştü Gamzeli Bisikletim 'Derya Arbaş'a


esen rüzgâra es dedim. dinlemedi kimse
esmeyene ses oldum. yürüdüm sessizce

çam ağaçları sarı kıvırcık dudakları
ali kaşlı sığırtmaçları ebemkuşakları
anlamadılar. anlamıyorlar
sabahtılar

yol kenarındaki gül
gül kenarındaki aşk
incecik toplandılar

durmadan soruyordum. dedim ki; yeniden doğdum
hep aynı kumruydum aynı yuvadaki

bir türlü anlatamadım. dur dedim
ana tanrıça ebemkuşağına

ama su. ama ateş. ama toprak
ama ömrüm. gamzeli bisikletim
devrildi.

üzgünüm. düştünüz. pembeydiniz
halelerle uçuşuyordunuz. suçtunuz

elimden geleni yaptım. durmadım. su taşıdım
su taşıdım. parmaklarımdan akan kana bakmadım
görmedim. kimse şimdi dur demedi. ölüler gördüm
melektiler. kalplerinde büyülerle büyüdüm.