Kendime Aşksız Bir Dünya Yarattım
bütün delillerini yok ettim sana olan aşkımın,
fikrimi tahliye ettim sevda tutsaklığından.
iştirak ettiğimiz tüm korsan kaçamakların,
cezasını çektim sonsuz hasretinle.
kat kat süngerler çektim aşkımın üzerine.
müşterek yaşanılana dair hiçbir hatıra bırakmadım.
mektuplarını dahi yeniden okumadım,
yırttım attım.
gözkapaklarım isyan bayrağı çeksede düş korkusundan,
yatağım yokluğundan buz kessede,
sensizliği bir kilo rakıya gömüp yattım.
kendime sensiz,
kendime aşksız bir dünya yarattım.

arasıra çöktü üzerime hasretin.
arasıra yandım sevda narınla.
arasırada bir başıma kaldım efkarınla.
ama çokta koymadı hani,
yandığım arasıra...

anlık bir şiddetle cüzdanımdan çıkardığım,
o ihtilal mağduru resmini,
her ne kadar görmek istesede canım;
hep barikatlar kurdu önüme,
terkettiğin kanayan yanım.
yokluğuna direndim.
radyo dinledim, gazetelere baktım..
dostlarıma sensiz dahi sonu mutlu bitebilen
umut dolu masallar anlattım.
anlayacağın,
seni unutmak için herşeyi yaptım.
kendime sensiz,
kendime aşksız bir dünya yarattım.

bazı gece yarıları hasretin kötü koysada,
bazı sabahlar ruhum acımasız bir yalnızlık duysada,
bazı gün yirmidört saat gönlüm özleminle dolsada,
bu ayrılığın sonu kahır, zulüm,
hatta ölüm olsada;
aşkını yüreğimden söküp attım.
kendime sensiz,
kendime aşksız bir dünya yarattım...


İrfan Bakırcı

Kendime Yediremedim
ben seni gizlice sevdim
sakladım adını herkeslerden
kimselere bu aşkı söyleyemedim.
beş parasız akşamlarımın
ve serseri hayatımın yanına adını yazmayı;
kendime yediremedim.

yalnızca, günlüğümün kapağını adınla süsledim.
bir gonca gül çizdim, kırmızı,
sana en yakışan renkten.
her ne kadar uzak olsanda bana;
asla vazgeçmedim seni sevmekten.
ve sokağımdan kırmızılar içinde geçen bir gülü,
her gün sabırla seyretmekten.
vazgeçemedim.
günlüğümün kapağını adınla süsledim.
soranlara bir gül dedim.
çekindim.
onun adı GÜL diyemedim.
gül adın benim gibi bir serseriyle anılsın istemedim


İrfan Bakırcı

Kırmızı Papuçlar
minik bir kız çocuğu dolaşıyordu,
kocaman bir şehrin uçsuz bucaksız kaldırımlarında.
bir kutu şekersiz sakız vardı ellerinde,
ve eskimiş bir naylon terlik,üşümüş çıplak ayaklarında.
babası hayat yenik düşmüştü,
annesiyse bir biçareydi hasta yatağında.
kocaman bir şehrin serseri kaldırımlarında,
bir minik kız çocuğu dolaşıyordu asemin adında...

minik bir kız çocuğuydu yasemin.
koca bir şehrin acımasız kaldırımlarında,
minicik sakızlar satıyordu.
çünkü eve ekmek getirecek babası yoktu,
anneside hasta yatağında yatıyordu.

dokuz yaşındaydı.
mavi önlükle hiç tanışmamış olsada yasemin,
doktorun yazdığı reçetenin çok para tuttuğuna aklı yetiyordu.
olmamıştı onun bir mavi önlüğü,
ders kitapları, olmamıştı okul arkadaşları.
hele hiç olamamıştı
minicik ayağında kırmızı papuçları.

yasemin dolaşırken yine uzayan kaldırımları;
hergünün tekerrürü,
yine aynı vitrininönüne getirdi onu küçük adımları.
ve bakakaldı gözleri ayakkabı tezgahına,
en çokta,sebebi, kırmızı papuçlara.
sonra istemeye isytemeye yürümeye devam etti,
dalıp dalıp giderek çok uzaklara.
gözleri yine dolmuştu yaseminin.
şu adına fakirlik dedikleri şey ne kadar acıydı.
hele o alamadığı kırmızı papuçlar,
küçük yüreğinde kocaman bir sancıydı.
düşündü bir an sonra papuçları unuttu ansızın.
şu an en mühimi,
hasta annesinin alınması gereken ilacıydı.
kırmızı papuçları olmasada olurdu.
hem ayağında yırtıkta olsa terlikleri vardı.
hem annesi iyileşince ona
nice kırmızı papuçlar alırdı.

lakin tüm sakızlarını satmış olsa,
annesinin bir tek ilacı etmeyeceğini adı gibi biliyordu.
ama buz tutmuş ellerindeki reçete,
parasızlığın ne demek olduğunu bilemiyordu.
hele tezgahta duran eczacı amca;
yasemine azrail gibi görünüyordu.

yinede yasemin tüm cesaretini toplayıp,
eczanenin kapısından içeri girdi.
hangi şartla olursa olsun;
annesinin ilaçlarını alabilmekti tek derdi.
reçeteyi nur yüzlü eczacıya uzattı.
yaşlı eczacı ilaçları hemen hazırladı.
yasemin tezgahın üzerindeki ilaçları,
kaptığı gibi sokağa fırladı.
nefes dahi almadan koştu, koştu, koştu.
ve eczacı ne olduğunu anlayamadan;
yasemin gözden kaybolmuştu.
sonra bir anda kendini o ayakkabı tezgahının önünde buldu.
birden gözleri kırmızı papuçlara doğru kaydı.
ve tek hamleyle onlarıda kaptı.
tekrar ölesiye koşmaya başlası.
eve varıncaya kadar koştu, koştu, koştu.
lakin bir kırmızı papuç alımlığı geç kalmış;
olan olmuştu.

annesinin cansız bedeni
tahta divanda buz gibi yatıyordu.
ve başında tüm konu komşu,
yangın gibi ağıtlar yakıyordu.

ve yasemin artık kimsesiz kalmıştı.
hadi başka çaresi yoktuda ilaçları çalmıştı.
lakin lanet olası o kırmızı papuçlar yüzünden
zamanında gelememiş,
bir kırmızı papuç alımlığı geç kalmıştı.
ve papuçlar iki numara küçüktü,
ayaklarına da olmamıştı.


İrfan Bakırcı

Kıyım
goncagül büyümek ister.

bir hoyrat diyarın engebeli coğrafyasında,
filizlenmeye iştirak etmiştir bir tomurcuk sürüsü.
cürüm oluşturmak suçundan,
acımasız iklim şartları almıştır goncagülün yandaşlarını.
ayaz birer birer vururken candaşlarını,
dağlara gizlemiştir goncagül gözyaşlarını.

elverişsiz iklim şartlarına muhalefet,
goncagül büyümek ister.

zalim rüzgar büksede belini,
mütevasız yağmurlar kanatsada gözlerini,
cefasına şifa güneş görünmesede,
bir oğlanla kızı barıştırmak üzere;
goncagül büyümek ister.

küzlüğe dayanamamıştır zaten oldu olası,
çünkü sevgi vermiştir ona,
şefkat vermiştir toprak anası.
o hazan erken çökmüştür diyarbekir'e
toprak ananın bağrını seller götürür.
goncagülün yaprakları tül tül dökülür.

goncagül büyümek ister.

ama yaralıdır goncagül.
vurulmuştur en gülünden,
vurulmuştur en ömründen.
kolu kanadı kırıktır, yüreği buruk.
al kan rengi yanlızlıktan soluk soluk.

goncagül büyümek ister.
lakin,
komazlar usta komazlar.
vururlar adamı gülünün tam ortasından.
vururlar adamı gönlünün aşk sevdasından.
vururlar usta vururlar.
gül goncada olsa vururlar.
yaşatmaz gülleri gönlü gavurlar...


İrfan Bakırcı

Kim
bu son mektup olmayacak
yine yazacağım sana.
hergün biraz daha uzaklaşmanı
hergün biraz daha benden soğumanı
yada kaale almamanı umursamadan.
hergün biraz daha yakın olacağım
hergün biraz daha sıcağını duyacağım
vede hasretini göhsüme bastıracağım
seni düşlerimden hiç çıkarmadan.

aramızda dağlar,
uçurumlar olsun takan kim
takmışsın koluna peş para etmez el adamını
kırıtarak yürürken ardından bakan kim
ben seni düşlerimde görüyorum
düşlerimdeki seni seviyorum.
bu mektubu al oku,
yada okuma yırt at.
ama içinde uhde olsun.
******* boyu düşün dur.
hatta kudur.
bu mektubu sana yazan kim!


İrfan Bakırcı

Kim O Kapıdaki
kim o kapıdaki?
her kimsen git,
açmayacağım...
bu filmi çok izledim ben,
yalan olduğunu bile bile
bir daha kanmayacağım.
ne kadar acılı olsada yeni senaryon,
ne kadar iyi rol yapsanda;
bu defa ağlamayacağım.
özür dilerim evde annem yanlız.
filmin sonuna kadar kalamayacağım.


İrfan Bakırcı

Kim Ölmüş
git..
hiç ardına bakmadan.
git beni bırakıp geride.
bakma ardına sakın.
git.
kim ölmüşki yalnızlıktan içeride.


İrfan Bakırcı

Kime
artık çok yoruluyorum yaşamaktan.
bu kadar yorucu bir işi neden bukadar benimsiyorum ki.
kimin işçisiyim ben.
bu yorgunlukla bu yolda yürümek neyime.
ne geçtiki elime otuz yıldır.
kime çalışıyorum bilmiyorum ben kime.


İrfan Bakırcı

Kimin Umurunda
sana geceyi yazmadım ben,
bahtımı yazdım son mektubumda.
gerçi gecede olsa yazdıklarım,
bahtımda olsa kimin umurunda...

sana sabahı yazmadım ben,
umudu yazdım son şiirimde.
gerçi sabahta olsa yazdıklarım,
umutta olsa hepsi kaldı geride.

sana acımı yazmadım ben.
aşkımı yazdım son nefesimde.
gerçi acıda olsa yazdıklarım.
aşkımda olsa sanki fikrinde..


İrfan Bakırcı

Kimse
kimse sevemez ben gibi yüreğini parçalıyasıya
kimse öpemez hasretin kan revan gözlerinden hürmetle.
kimse bekleyemez
beklemek uğruna yitmeyi.
kimse tutamaz ellerinden hıçkırıkların
unutarak rengini tebessümlerin
yaşayarak gülüşlerde ölmeyi.
kaybetmeyi.


İrfan Bakırcı

Kimse Yok mu?
sana aşk demek istiyorum,
lakin anlatamaz üç harf seni.
anlatamaz üç harf bendeki güzelliğini.

sana umut demek istiyorum.
lakin anlatamaz hiç bir beklenti seni.
anlatamaz hiç bir duygu bendeki -özel-liğini

birde sevda diyorum sana.
yaşattığın güzel anlar için ömrüme.
ve de olabildiğine dokunabildiğin için gönlüme.

şimdi hazandayız.
bu mevsim pek müsait değil aşklaşmalara.
ama girmek istemiyorum sırf ayrılık mevsimidir diye
o ömrüme savrulan yaprakların günahına.
şimdi hazandayız..
ama yinede geldim kapına.

kimse yok mu?


İrfan Bakırcı

Koru Dudaklarımdan Gözlerini
yağmurlarla yaşarım
ama
dudaklarıma değmez ıslaklık.
yağmurlar sade gözlerimden öper.
dudaklarım çatlaktır.
kimse öpemez.
git...
yağmurumda hiç bir sevda yeşillenemez.


bak.
yağmur yağıyor.
ve yine gözlerimden öpüyor.
çek yanağımdan elini
ıslanmasın.
koru dudaklarımdan gözlerini
yanmasın.


İrfan Bakırcı

Lanet Olsun
elde var avuçta yok akşamlardayız.
rakı şişesinde kaybolan.
bu zulüm niye?
bu ihtiras...
bu yaşayamazlık.

kan kusan sevişlerin
koynundan çıkabilme umudumuz
sıfırın altında kuzey kutpu.
aişkar sefaletimiz
ve riyakarlığa mecburi kalma zaruretimiz
artık yüzümüzü allaştırmıyor.
yırtılan bir pankart gibi suratlarımız.
utanmaz arlanmaz.
oy benim ömrüm.
******* ayaz.
yaz da nereye kadar
kapkara yüzle apak kağıtlara.
rezilliğimizi
YAZ KALEMİM KEPAZELİĞİMİZİ YAZ.

artık utanmaktan bile geçtik ya.
hiç bir durakta durmaz bu vasıta.
yok olsa ne olur sanki eylül akşamları,
yok olsa dört mevsim yedi kıta.


elde var avuçta yok akşamlardayız.
kimse sormaz, bilmez,yaralım.
adı var kendi yok ihtişamlardayız.

bu *******e
bu *******e mecbur edenlere.
gece yarısı koyup gidenlere
bin kere
lanet olsun......


İrfan Bakırcı

Manasızlık Ummanı
gözlerim bi manasızlık ummanı...
anlatamazki sana meramımı.
anka kuşlarım
vede yalancı kukumavklarım anlatır sana aşkına susuzluğumu
affet pat diye düştüysem kapına
affet bu gurursuzluğumu...


İrfan Bakırcı

Mecburen
bir akşam üstü vazgeçtim senden
bir akşam üstü vazgeçtim çocukluk özlemlerimden.
oysasağlam delillere dayanan bir aşktı bu.
tek şahidinin bile olmamasını çocukluğumuza ver;
haylazlığımızdan becerebilmiştik,
elele tutuşmaları gizli bir operasyon niteliğinde kamufle etmeyi.
inkar etme,
o zamanlar pek ahlaksız gelsede;
gazozu aynı şişeden içmeyi,
ikimizde deliler gibi istemiştik.
daha dokuz yaşındaydık,
henüz büyümemiştik...

hiç aklımdan çıkmadı ilk ihanetin.
ilkokul sondaydık, aralıktı,
koca bir teneffüsü Ayşeyle geçirmek zorunda değildin.
hele o kalorifer peteğini,
benden daha fazla sever gibiydin.
belki biraz eskiydi ama;
ağabeyimden kalan gocukla,
istesen sende ısınabilirdin.
belki ortaokulu senden ayrı okumamı,
ihanetine bir misilleme sandın.
ama babamı kaybetmiştik o yaz
ve ben parasız yatılıda okumak zorundaydım...

sensizlik çok zordu,
alışamıyordum bir türlü.
ilk, ortaikide genzim yanmaya başladı.
her nefesimde seni seviyorum demeye çabaladım.
burnum sızladı,
yanımda arkadaşlarım vardı.
utandım...
orta sonda, gayrı resmi olsada,
tam seni seviyorken okulun arka duvarına;
türkçe öğretmenime suçüstü yakalandım.
seni sevmenin suç olduğunuysa;
yediğim tokatlardan sonra anladım.
eğer aşk'ta acı çekmekle ölçülüyorsa;
ben sana artık felaket aşıktım.

lise başlarken okulunuza her gelişim,
artık koca adam olmanın verdiği cesaretti.
her ne kadar seni seviyorum demeye çalışsamda;
bu *******i yatağımda kurduğum,
bir sonraki günün hayallerinden ibaretti.

senden gizli olsada seni seviyordum.
adının yanına adımı yazıyordum.
artık arkadaşlarımın yanında,
seni seviyorumken utanmıyordum.
biliyorum, sende biliyordun,
seni seviyordum.
ama tek sana diyemiyordum.

bir akşam üstütdü...
göhsümü gere gere,
seni seviyorum demeye geliyordum kız meslek lisesine.
yaşım onyediydi,
kafam onyedi milyon.
heyecanlıydım.
ayaklarımı sanki hissetmiyordum.
ama devrikte olsa,
seni seviyorumlu cümleler kurabiliyordum.
ve karşımdaydın.
bana doğru gülerek geliyordun.
geldin, geçtin, gittin.
tutuştum, yandım, bittim...
sen başkasının kolunda Turan emeksiz caddesini geçerken;
ben işte o an çocukluk özlemlerimden ve senden,
mecburen vazgeçtim...


İrfan Bakırcı

Memleket Havası
vanda yanık tezek kokusu,
muşta tandır ekmeğinin o mis kokan buğusu,
ve malatya pınarbaşında buz gibi soğuk su dururken;
ne işin var istanbulda?
turan emeksiz caddesinde yitirdiğin sevdiğini,
gelmiş aksarayda ne arıyorsun.
boş boş dolanıp,
orda burda, diskoda barda sürtüyorsun.
sonrada kurtlar sofrasından paymı bekliyorsun?
ulan oğlum!
sen vallahi kaşınıyorsun.

sen liseyi bitirdin.
tamam lise bitiremedi seni.
ama böyle gidersen istanbul bitirir seni.
daha kedi olamadan fare yakalamaya kalkarsan;
tek şamarla patltırlar enseni.

ne kadarda boş vaktiniz varmış.
baban camiden,
sen kahvedençıkmıyorsun.
bulabildin mi papazın püskülünü?
burası kahpe şehir evlat, yakarlar adamı.
sonra babanda, imamda bulamaz külünü.
dirini bırak;
istanbul senin ölünü ölünü...

akşamdan akşamaymış.
zor bulursun şişenin dibini.
obayramdan bayrama kıldığın üç rekatta,
kurtaramaz ebeni.
otmuş, günahı yokmuş,
diyenlere sakın aldanma evlat,
onlar kudurmuş kudurmuş.
eşşek sudan gelinceye kadar diskolarda tepineceğine;
adam olda köyüne su bağlat.
bacılarının su taşımaktan eli ayağı tutulmuş.
istanbulunda ruletler kırmızzıya dönerken;
anadolunun bahtı karası unutulmuş.
hele dönde köyüne bak,
kaç eli nasırlı köylü güzeli mektep okumuş?

hani sen anadolu çocuğuydun?
hani mertlik,
delikanlılık özünde vardı?
anlaşılan yiğitliğin sözünde kalmış.
vay be anadlu çocuğu!
peki şimdi ne çocuğusun?
dikkat et! ..
yarın bir gün meretere düşer;
köprü altlarında bilmem ne olursun.

bunca sözümdende bir şey anlayamadıysan;
bilet paranı vereyimde köyüne dön.
istanbul kazan,sen çay kaşığı,
ne kaybettinki neyi arıyorsun.
bana sorarsan kaybolan kişiliğin.
ama bu kafayla onuda nah bulursun...


İrfan Bakırcı

Memnunmuyuz
bayağı oldu tanışalı.
ilk bakışmamızın ardından yıllar geçti.
büyüdük bu arada farkındamısın.
senin yanakların daha bi allaştı.
daha bi hırçın yürümeye başladın.
saati daha çok sorar oldun yanımdayken.
demek senide aldı yaşama telaşı.
yoksa memnun değilmiyiz tanıştığımıza.
bakalım dudağımızdaki sahtekar tebessümmü
yoksa içimizdeki yol ayrımımı kazanacak bu galipsiz savaşı.


İrfan Bakırcı

Mevsim Şimdilik Sonbahar
hoş geldin
azda olsa umut lekeli dünyama.
hoş geldin
düş kırıklarının inşaa ettiği gönlümün kaba inşaatına.
öyle pembe göründüğüne bakma duvarların,
varı yoğu bir kat kuru boya.
vede dökülmeye amadedir boyalar.
yaşam garantisi ise göreceği şefkat kadar.

gir içeri, çekinme, durma öyle kapıda.
girene ardına kadar açıktır kapısı gönül dünyamın,
çıkanada...
çekinme gir.
anahtar paspasın altında.

çıkarma kırmızı ayakkabılarını,
ilk zamanlar alışamazsın,
yakar canını ayak bastığın toprak.
öyle herkes dolaşamaz buralarda
ben gibi yalınayak.
eğer ki kalırsan;
zamanla,sanada haz verir yanmak.

gel benimle.
bak işte burası umut ektiğim topraklar.
bak buda onları suladığım küçük pınar,
ve çağlayan her zerresinde gözyaşlarım var.
anlayacağın bu toprakların semeresi,
gözyaşlarımın onlara vereceği can kadar.

şu an mevsim hazan her daim.
sabret.
gün olur baharlara gün doğar.
bak şu gördüğün goncalar
hep böyle boynu bükük kalmazlar.
onlarada can verecek ağladıkça
gönlümdeki pınarlar.
sadece kal ve birazcık sabret.
mevsim, şimdilik sonbahar.

dur! ..
nereye gidiyorsun?
bu kadar çabuk mu sıkıldın,
bu kadar erkenmi pes ediyorsun?
ne olursun dur....

kararlısın galiba.
peki git...
yoo, sürgüsü yok kapının,
o anahtar girmek içindi.
çıkması kolaydır gönül hanemden.
dur.
birazcık umut yeşermişti.
bari onuda al giderken.
giyin üzerine umutsuz kalmayasın.
birazdan yağmur yağacak gözlerimden.
ıslanmayasın...


İrfan Bakırcı

Nasıl
bizki,
kuruyan bir dala üzülürken,
yas tutarken şakımayan bir kanaryaya,
çiçeği bile dalında severken,
kıyamazken koparmaya,
kıyamazken dalından toprağından ayırmaya,
kopuyoruz.
ayrılıyoruz.
birbirimizden gidiyoruz.
söyle nasıl dayanabiliyoruz?


İrfan Bakırcı

Nasıl Bitecek
yalanlarıma ettiğim yeminlerim kadar safsın
itiraf edemediğim düşlerim kadar gerçek
bilmiyorum.
bu kömür karası düş ne zaman ve,
nasıl bitecek


İrfan Bakırcı

Ne Dersin
Saat gece yarısını çoktan geçmiş
Dışarıda sulusepken bir yağmur,
Radyoda eskilerden bir musuki.
Hicazmı dersin, hüzzammı dersin, rastmı dersin,
Üstelik yardan ayrılmışsın,
Serden sıyrılmışsın iyi mi?
Gözyaşlarının yanaklarından süzülmeyişi;
Büyük ihtimalle erkeklik gururu.
Yoksa, sonbahar kadar hazırsın bu akşam ağlamaya.
Yada, eski bir kartpostalın masmavi denizinde,
Kaybolup kahraolmaya.

Saat gece yarısını çoktan geçmiş
Dışarıda sulusepken bir yağmur,
Yüreğinde eşsiz burukluk...
Üsküdarmı dersin, Şilemi dersin, Beykozmu dersin?
Yüreğin avucunda;
Can parçan, İstanbul'un geride;
Nereye, nasıl gidersin?
Kırılmazmı Eminönü vapuru?
Simidini paylaştığın martılar darılmazmı?
Başkent treninde sen,
Geride İstanbul.
Bu gidişin sonu hicran olmazmı?
Dur! ..
Gitme be kardeşim.
Bari bir çay içseydik Sarayburnunda,
Seyredalsaydık sonkez Kızkulesini,
Dinleseydik dalgaların eşsiz musukisini,
hey!
Yan koltuktaki yolcu!
Efkarlıyım, kes sesini!

(10/04/2006)


İrfan Bakırcı

Ne Desem Yalan
kader desem kahpe
yar desem yalancı.
umut desem martı kanadında
gönül desem kiracı.
ne desem.
bir bilsem.

aşk desem yalan
zaman desem talan
mekan desem gönül
o da deplasman


İrfan Bakırcı

Ne Farkeder Bir Eksik Bir Fazla
sen olmazsan yıkılırım sanma
dertsin, aşk değil,
ne farkeder bir eksik bir fazla.

acemi,sarsak, şiirlerime
ve de kal diye dip not düştüğüm
namelerime aldanma.
varlığınla yokluğun bir.
yıktın beni sanıp ta canını yorma.

gelişini farketmedim ki gidişine yanayım.
zaten bir aşka yanmam ben,
yanarsam kahrolayım.


İrfan Bakırcı

Ne İşin Var İstanbul'da
Vanda yanık tezek kokusu,
Muşta tandır ekmeğinin o mis kokan buğusu
ve Malatya da buz gibi soğuk su dururken;
ne işin var İstanbu'da?

Turan Emeksiz caddesinde yitirdiğin sevdiğini
gelmiş Aksaray'da ne arıyorsun.
orda burda,discoda barda boş boş sürtüyorsun.
sonrada kurtlar sofrasından pay mı bekliyorsun.
ulan oğlum sen vallahi kaşınıyorsun.

sen liseyi bitirdin,
tamam lise bitiremedi seni.
ama böyle gidersen İstanbul bitirir seni.
daha kedi olmadan fare tutmaya kalkarsan;
tek şamarla patlatırlar enseni.

ne kadarda boş vaktin varmış
baban camiden, sen kahveden çıkmıyorsun.
bulabildin mi papazın püskülünü?
burası kahpe şehir evlat, yakarlar adamı
sonra baban da imam da bulamaz külünü.
dirini bırak
İstanbul senin ölünü ölünü....

akşam dan akşamaymış!
nah bulursun şişenin dibini.
o bayramdan bayrama kıldığın üç rekatta
kurtaramaz sonra ebeni.

hey evlat! ! !
otmuş,günahı yokmuş..
diyenlere sakın aldanma,
onlar kudurmuş kudurmuş.
akşamdan sabaha discolarda tepineceğine;
adam olda köyüne su bağlat.
su taşımaktan bacılarının eli ayağı tutulmuş.
hele bir dönde köyüne bak,
kaç eli nasırlı yayla güzeli mektep okumuş?

hani sen Anadolu çocuğuydun?
hani delikanlılık mertlik özünde vardı?
anlaşılan yiğitliğin sözünde kalmış.
vay be Anadolu çocuğu! ! !
peki şimdi ya ne çocuğusun?
dikkat et yarın bir gün Merter'e düşer
köprü altlarında bilmem ne olursun.

bak şimdi..
bunca sözümden de bişey anlayamadıysan;
bilet paranı vereyim de köyüne dön.
İstanbul kazan,sen çay kaşığı
ne kaybettinde neyi arıyorsun.
bana sorarsan yitirdiğin kişiliğin evlat.
onuda bu kafayla biraz zor bulursun.....


İrfan Bakırcı

Ne Kadar Düşünmek İstemesemde
azalırım akşamları ben böyle,
hüzün çöker batan günle üzerime.
kederlerim azaltır beni
sen düşersin aklıma ansızın,
her ne kadar düşünmek istemesemde seni.

hüzün vurur pencereme her sabah,
perdeleri yoktur gönül evimin.
gam sızar keder sızar içeri.
çoğaltır yokluğunu ve,
içimdeki kimsesizlikleri...


İrfan Bakırcı

Ne Olursun
bir gece yarısı,
ne bu ihtilal gönlündeki?
gitmek istiyorsun,
ama peki,
neden sabahı beklemezsin ki?
gece karadır dur.
çeker seni kuytusuna,boğulursun.
gece yarısı vedaları dramatik filmlerde olur.
bizimki aşktı film değil,sabahı bekle ne olursun


İrfan Bakırcı

Ne Sanıyorsun
yapmaya çalıştığım ne peki
neden uzak duruyorum sanıyorsun.
bir günü nasıl bitirmeye çalışıyorum bir bilsen.
ama yine aynı işçilik.
çünkü yeni bir gün daha doğuyor bitirilmesi gereken.
ve bende azalıyorum her biten günle
sen benden böyle santim santim giderken.


İrfan Bakırcı

Neden
bi bakarsın akşam olmuş bir gün daha.
bi bakarsın yıldızlar düşmüş saçlarıma
bi bakarsın annem beni sormuş anka kuşlarından.
bi bakarsın ben yokmuşum bırakığın yerde.
bi bakarsın yol almışım
seni ve herşeyi bırakıp geride.
kırılma.
her döndüğünde aynı yerde olamam ben.
neden.
terkeden hep sen.
bekleyen hep ben.
neden.
üzgünüm artık sen olmayacaksın.
kara ******* ortası beklenen...


İrfan Bakırcı

Neden2
neden umutsuz olur insan...
neden gönül toprağını kan ile sular.
neden göz yaşını akıtır sarımtrak yapraklara.
yada unutulmaya yüz tutmuş anılara.
boş ver çocuk.
yatağını gün ışığıyla ısıt...
gökyüzüne bir dolunay çiz ellerinle...
ellerini aç o dolunaya sonra.
sana neler getirir düşün
ve umursa...


İrfan Bakırcı

Neredesin Ey Sevgili
bu dert beni verem eder.
yüzünü göremeden bir gece daha.
neredesin ey sevgili
bak çok az kaldı sabaha...

bu dert beni kanser eder.
elini tutamadan bir soluk daha.
kiminlesin ey sevgili.
bak çok az kaldı sabaha.

bu dert beniöldürür.
yokluğun ecel, sensizlik intihar.
daynamıyorum artık gel.
ölüyorum sabaha çok az var..
ölüyorum gel artık kurtar...


İrfan Bakırcı

Neyleyim
seni sevdiğimi saklayamadım ellerden,
o yüzden gittin.

cesaret edemedin beni sevmeye,
cesaret edemedin ben gibi birisini sevdiğini söylemeye.
yakışıksız ve sevimsiz olmam,
engel değildiki seni sevmeme.
bir kalptaşıyordum ki,
bir yüreğim vardı ki sorma;
ağırlığını çekemez niceleri.
öyle çok seviyordum ki;
kıskandırıyordum,
aslıya kerem hikayesi sevmeceleri.
bir gece değil,her gece yaşıyordum
hasretinden çırılçıplak ölmeceleri.

nasılda gittin...
bilsem saklamazmıydım herkeslerden.
bu aşk daha mühimdi benim için herşeylerden.
gideceğini bilsem kimselere söylemezdim.
hatta sana bile,
seni seviyorum demezdim.
seni bir yabancı gibi olsan bile;
bari kaybetmezdim...


İrfan Bakırcı

Nice Sevdalar Bilirim Ben
nice sevdalar bilirim ben hiç yaşanmamış.
sevda tomurcuğunun hiç filizlenmediği,
yürekler bilirim;
narin, korklu, çocuksu vede acemi.
kırıklar bilirim düşler dolu,
sotesinde hep cehennem sıcaklığı.
vede hayaller bilirim yaşanılası,
lakin alınan her soluğu dahi umut kuraklığı.

bir gurbet düşer yine payıma,
bir kor düşer yüreğime.
bir hasret kalır bana,
birde bağıra bağıra diyemediğim adının özlemi.

dokunamayacağım kadar uzaksın bana esmer kız.
tuzlu damlacıklar,
bırak rehin kalsın gözbebeklerinde.
kor olmuşum.
kületsin vakti gelince,
düşünce boncuk boncuk üzerime bu hasretten ölünce.
o vakit bir daha yansam ki ne çıkar;
ne kalır elimde avucumda?
başka bir şey istemem bu yalan dünyadan.
bir dua edenim olsun kafidir başucumda.


İrfan Bakırcı

O Ben Değilim Belki de?
hiç tanışmasak ta bilirim seni,
bir nazlı gelinciksin.
bir meltem okşasa saçlarını,
bin parça kırılırsın.
bir ana yüreğidir hislerin,
hiç sebepsiz darılırsın.
küçük bir aşk bulsan dünyana,
ölümüne sarılırsın, bilirim.
lakin gücüm yetmez aşkına,
ben senin aradığın metin bir can değilim.

kırgınsın hayata...
adımların titrektir yüreğin ürkek.
tedirgin olursun bir sevda şiirinden,
hüzün dolarsın bir ayrılık bestesinden.
hislerin evet dese de;
kurtulamazsın fikrinin dilemma sesinden.
korkarsın aşk ızdırabının ölümcül busesinden.
tedirginim...
sana korkar, uzanamaz ellerim.
bir tutsam kor kor yanar bilirim ellerin.
bu sebeptendir işte,
ben senin aradığın ılıman bir iklim değilim.

seversin kuşları,
seversin kanat çırpışlarını.
seyredalarsın zaman zaman semayı,
özlemle izlersin gökyüzü aşıklarını.
hayal edersin küllenmiş anıları.
bir anlık mesudolursun.
sonra kapanır perde.
hiç beklenmedik,
en bahtiyar, en mesut yerde.
düşer kırpışan yüreğin semalardan.
bulursun kendini bir çocuk yüreğinde.
çırıl çıplak,umarsız, düşersin derde.
kuşların kanadı kırılır.
gül ile bülbül darılır.
martılar zulüm saçar.
karanlık üzerine saldırır.
tül tül dökülür gecene hazin kanarya sesleri,
lime lime yastığını parçalar ellerin.
ağlar, sızlar yüreğin.
kan dolar gözlerin.
ve bu yara dermansızdır bilirim.
olsa bende çare seve seve veririm.
ama ben senin tutunacağın bir teselli değilim.

benimde yüreğim var sen gibi.
kırık,buruk,darmadağın.
yanında hiç kalır belki de derdin benim hicranımın.
bir istiladan çıkmışım ki sorma, perişanım.
gönül derdinden halim felaket.
dilersen beni böyle kabul et.
benimde yüreğim var sen gibi.
bende yaralıyım gönül derdinden.
bak işte uzatıyorum ellerimi,
zaten başkasıda gelmez elimden.


İrfan Bakırcı

O Çok Iraktan
al bu gecemde senin olsun
esir olayım yine düşüne,
esir olayım bir parça gülüşüne.
ama dur.
hemen gitme.
yandırma hayal meyal bir küçük öpüşüne.

tut elimden
sıkıca tut.
korkma...
bu sadece bir düş,
zaten gerçekten tutamam elini,
yanarım.
hem uzaksın bana sen.
uzak bana aşk,sevda, mutluluk.
bide çekinirim.
zaten bilirsin
beceremem romantizmi,
beceremem aşkı.
uzaktan severim hep.
uzaktan sana çok uzaktan.
hani seni gördüğüm o ilk yer,
hani sana ilk yandığım karşı mahalle
o çok ıraktan.


İrfan Bakırcı

Okuma Bu Şiiri
okuma bu şiiri.
çünkü sana yazılmadı.
çünkü,
yoksun artık bende
çünkü senden bir iz kalmadı.

çünküsü var çünkülerimin ayrılık makamında.
güftesinde dudaklarına susuzluğum.
her ne kadar sevsemde seni sana değil bu şiir.
izin vermiyor senime zayi uyruğum.


İrfan Bakırcı

Olsun Ara Sıra
yine düşersem karakollara
yine üstüm başım perişan gelirsem kapına
hele birde ıslaksa yanaklarım;
affetme,
yanıma kar olsun yaptıklarım.

ben kimseyi ne bu kadar çok sevdim
nede üzdüm bu kadar.
sabrına hayranım.
yerinde taş olsa çatlar.
elimdeki gül mü?
sorma
ee, arasırada olsun böyle yanlışlıklar.


İrfan Bakırcı

Otuzbeş
uzun ince bir yoldayım.
gece gündüz yürüyorum.
yolun afakı puslu.
göremiyor,
almış başımı mütevasızca yürüyorum.
pek usluda değilim hani,
geçtiğim yeri yakıyor,yıkıyor, kül ediyorum.

ne çok yol almışım,
ne çok yorulmuşum şuhayat denen yolda.
otuzbeş yolun yarısıymış sanki umrumda.
otuzbeşe daha çok var,
daha çok gencim.
lakin geçen yıllar ne çabuk geçmiş.
nice biçare analar, nice evlatlarını,
otuzbeşin bile yarısında yitirmiş.
otuzbeş yolun yarısı değil,
yolun tamamı anlık bir nefesmiş.
demekki ömür dediğin uzun veya kısa değilmiş.
miat zamansız dolar,
hayat apansız bitermiş.
ansızın can kanatlanır uçar gidermiş.
bilen olmaz,
belki şu an bende giderim.
vakit belki erken ama;
ben geç kaldım hayata borcumu ödemeye,
hayat....
özür dilerim.

uzun ince bir yoldayım.
soluklanmadan, durmadan gidiyorum.
yollar bitsin diye gidilir fikrimce.
ama ben nedense bu yol bitsin istemiyorum.
almış başımı durmadan yürüyorum.
ölümüne koşuyorum.
sanki bu yolun bitmesinden korkuyorum.
galiba bu yolun sonunu kestirebiliyorum.
korkularım;
sanırım nefessiz kalmaktan olsa gerek.
eğer yaşam denen bu çizgide kırdıysam,
incittiysem birilerini bilmeyerek;
önce Rabbimden,
sonra tüm alemden tek tek,
özür dilerim.........


İrfan Bakırcı

Öl Ama Gelme Bana
al bu gecemde senin olsun.
esir olayım yine düşüne.
esir olayım yine bir parça gülüşüne.

ama dur!
hemen gitme.
yine kandırma beni,
yandırma bir küçük öpüşüne.

tut elimden hadi.
sıkıca tut ve korkma,
bu,sadece bir düş,
zaten bilirsin gerçekten tutamam elini,
yanarım...

uzak bana aşk,sevda, mutluluk
hem çekinirim.
bilirsin beceremem romantizmi,
beceremem aşkı.
uzaktan severim
yani sevmeye çalışırım sana çok uzaktan.
içimden,
canımdan,kanımdan ama
o yokluk yaşanmışlık varya,
o işte sana çok uzaktan.

gelme bana.
öl ama, gelme.
ölmek daha iyi inan
benimle yaşamaktan.
zaten bu sebebten
seni sevdiğimden,
seviyorum ama uzaktan.


İrfan Bakırcı

Ölmek Bile Yorucu Değil
unuttum.
kaç sancı çektiğimi.
kaç acıya ruhumu saldığımı.
yada ağladığımı senin uğruna.
artık geçmiyorsun aklımdan.
arasıra doluyorsa gözlerim,alışkanlıktan.
ne olursun bakma kusuruna.

yitirdim.
gurursuzluğumu.
artık kapına gelmeyişim bu sebepten.
unuttum yolunu.
zaten bıkmıştım her sabah uyanıp sokağına düşmekten.
benim yorgunluğum hayattan değil
inan ölmek bile yorucu değil seni sevmekten.


İrfan Bakırcı

Ölmek Var Dönmek Yok
suskunum..
gözlerindeki inada inat.
küskünüm.
tenindeki davete murat.
bayramın olsun.
haklı çıktın sensiz olmuyor.
tebessümümüme aldananlar
............bilmiyor.....


İrfan Bakırcı