|
Seninle Başlayacak Sabahların Muştusu
Seninle başlayacak sabahların Muştusunu veriyor penceremde kuşlar Sakat doğmuş çocuklarının Rüyalarında çılgınca koştuğu yalan *******in sonrasında. Ben ki, Dört yanı duvarlarla çevrilmiş bir avluda açan çiçek gibi Tutsak yaşamışım yıllar yılı Ve yokluğun Etime saplanan kırık bir cam parçası gibi Acıtmış sürekli canımı Kollarına zincirler vurulmadan, Kapanmadan demir kapılar üzerine Yani özgürken tutsak olmak nasıldır bilir misin? Bir baksana Zaman nasıl değiştirmiş bizi Nasıl eskimiş gülüşlerimiz, Siyah beyaz öpüşlerimiz 'Ağlamak bize yakışmaz 'derlerdi eskiden Şimdi ne zaman hatırlasam eski dostlarımın yüzlerini İki gözüm iki çeşme... Militan kuşlar uçuşuyor penceremin önünde Seninle yaşanacak günlerin muştusunu veriyorlar yine bana Belli ki bu sabah güneş biraz daha parlak doğacak... 2004 Melih Coşkun |
Seninle Öğrendim Ben Şair Olmayı
.......Suskunluğumun çığlık çığlığa haykırdığı bir bahar gecesiydi başkaldırdığımda duygularımın yağmalanmasına. Nehirler aktı yüreğimin dik yamaçlarından sayfaların düzlüğüne. *******ce hiç durmadı mürekkepten yağmurlarım. Sel oldu, tufan oldu, alıp sürükledi o güne dek içime attığım her ne varsa... .......Sen kağıtta ustalığım .......Dilimde en büyük acemiliğimdin benim .......Seninle öğrendim ben deniz olmayı, .......Güneşin yedi rengi karışınca gövdeme, yağmur olmayı öğrendim. İlk damlam saçlarına düştü, buğulandı çocuk gözlerin ikinci damlamda. .......Üçüncü damlamda bana ne kadar sevdalı olduğunu öğrendim toprağın, ben onsuz yaşabilsem de onun bensiz asla hayata tutunamayacağını. .......Dördüncü damlamda çamur olmayı öğrendim yoksul mahallelerin sokaklarında. Mavi önlüğüne bulaştım okul yolunda solgun yüzlü bir çocuğun. .......Seninle öğrendim ben kar tanesi olmayı. Kristalleşti gözyaşlarım seninleyken sensiz olmanın buz kesen soluğunda. Nice sevdalı yürek donup kaldı deli boranlarımda. .......Gülüşün gamzesiydi bahar güneşinin.Seninle öğrendin ben nehir olmayı, sel olmayı tufan olmayı, alıp sürüklemeyi içimde sana dair ne varsa. .......Sen kağıtta ustalığım .......Dilimde acemiliğimdin benim .......Ben seninle öğrendim şair olmayı... 2005 Melih Coşkun |
Seninle Özgürleşmeyen Bedenimden Utanıyorum
Kim çizdi bu korkunç resmi Şehrin üstüne Kimin elinde o siyah kalem Yarını karalayan En keskin yerindeyim kılıcın Utanıyorum türkü söyleyen sesimden Kalem tutan elimden, Bu akşam seninle birlikte ölmeyen bedenimden utanıyorum Zalimin elinde oyuncak olurken gelecek Kapitalizmin en uç noktasından Bir emperyalizm bakıyor bana kanlı gözleriyle Bomba bomba yağıyor üzerine Özgürlük diyorlar artık adına ölümün Bak işte özgürlük yağıyor gökyüzünden üzerine Alevler içinde bir hürriyet çığlık çığlığa can veriyor uzaklarda Seninle özgürleşmeyen beynimden utanıyorum bu gece... 21 Mart 2003 21: 20 Melih Coşkun |
Serseri Kurşun Gibi Ömürlerimiz
Bir serseri kurşun gibi ömürlerimizde Savrulup gidiyoruz Yolların nereye çıkacağını bilemeden Belki o serseri kurşunlarla bitecek olan ömürlerimizle Terk edip gideceğiz bütün sevdaları Bütün kavgaları yetim bırakıp Kendi kuytuluğumuzda kaybolacak günlerimiz Hiçbir sorguda geçmeyecek artık adımız Tüm tutanaklardan çıkartılacak sözlerimiz Kaderini alnına yazar gibi yarıp gövdeni Yarınını silecek takvimlerden Çalacak yazılmamış şiirlerini kaleminden Bozkırda sahipsiz bir çiçekte olsan Yada gri betonları içinde de kalmış olsan bu ışıklı kentin Sevip de hesapsızca, Sevilmemişsen hiçbir zaman Yada ayrı düşmüşsen sevdiklerinden Bir kağıt parçası gibi atılmış olsan da çöpe İnsan olduğunu hatırla her seferinde Ve her zaman mücadele edebileceğin Bir düşmanın olsun ömründe Sana hala yaşadığını anımsatacak Tertemiz bir kavgan olsun Yüreğini koyabileceğin orta yere... 8 Nisan 2003 00: 18 Melih Coşkun |
Sesin Çöl Yağmurudur Susuzluğumda
Sesin çöl yağmurudur susuzluğumda Susma Sararıyor yapraklarım Dalından zamansız kopan bir meyve oluyorum Kokusuz, tatsız. Koparma dalımdan Bir kurşun atımı zamanda Bitiyor bütün baharlarım Eski bir Temmuz gibi düşüyorsun aklıma Susma Kuruyor bütün kelimelerim Çatlaklar açılıyor cümlelerimin göğsünde Ama diyorum ki yine de sana Madem ki sadece bir sonu var bu sararmış hikayenin En güzelidir Susuzluğunda ölmek... Melih Coşkun |
Sesini Sesime Kat
Yürüyorum, Pusuya düşürülmüş sevinçlerimin hürriyeti için Tazelemek için çürüyen şu bilincimi Nefesim gökyüzünü delen bir mızrak Ve nerdeyse dile gelecek caddeler, binalar Yürüyorum, Bin bir farklı yüz Ve farklı düşüncenin özgürlüğü için Öyle bir türküdür ki bu Çıplak sesle söyletilmeyecek kadar güzel Kısık sesle söylenmeyecek kadar gürültülü Yürüyorum, Çalınmış umutlarımın hürriyeti için Tazelemek için beni ayakta tutan yaşama sevincini Sesini sesime kat Yalnız başına duyulmaz bu türkü... Melih Coşkun |
Sev Beni Sebepsiz Yere
Gördüm toprakta karaltıyı Duydum dizlerimde İğrenç sızısını güneşsizliğimin. Çölleşen göğsüm Yağmura hasret nicedir. Mutlu günlerimde oldu saniyeler gibi geçen Mutsuzluğumdu asırlar boyu sürüp giden Sahipsiz gönlüm Sebebi olmadan sevilmeye hasret yıllardır. Ne aynı kanı taşıdığın için damarlarında Ne de aynı şarkılara ağladığın için hüzünlü akşamlarında. Gönlüm severek sevilmeye hasret yıllardır “Seni seviyorum Çünkü…………” demeden sevilmeye. Ne olur sev beni sebepsiz yere... Melih Coşkun |
Sev Beni Sevilmediğim Kadar
Al beni Sahip çık sahipsizliğime, Hak ol gel Haram edilmiş günlerime, Sev beni hiç sevilmediğim kadar Ve hatırla en çok unutulduğum anda... Hiçbir şeyim eksik kalmadı senin kadar Ne yıllar yılı bekledim Paslı demirler ardında hürriyeti Ne açlık bir kurt gibi kemirdi midemi Adını bile hiç duymadığım türküydün sen Hiç yazılamamış, Saklı bir şiirdin dudaklarımda. Silip boşa geçen tüm zamanları Bir güne sığdırabilmek güzelliğini Ve güneş doğmadan fırlayıp yatağımdan Seninle başlayan bir günü gözümü kırpmadan izlemek isterdim... Al beni Tertemiz gülüş ol sevincime Sımsıcak öpüş ol suskun dudağımda Annem kadar hiçbir kadın sevmedi beni Sevilmediğim kadar çok sev beni... Melih Coşkun |
Sevgilerdir Bu Dünyada
Sevgilerdir bu dünyada Yaratan Cenneti ve cehennemi, Yaratandır tüm güzellikleri Ve çirkinlikleri kimi zaman Kimi kana bular dünyayı Sevgisi uğruna Kimi çiçek diker Elinin erişebildiği her yere Seversin ülkeni, Kolsuz, bacaksız, başsız kalırsın Cansız kalırsın gerekirse, Seversin birisini Farkına varmaz sevginin Çürütür yüreğini Bir ömür boyu, Seversin özgürlüğü, Söyledin diye sevgini haykırarak İnadına esir ederler seni, O sevgidir Yaratan Cenneti ve cehennemi Yaratandır Tüm güzellikleri ve çirkinlikleri, Bizi ve yarattıklarımızı 4 Kasım 2002 23: 38 |
Sevgilerin Alınıp Satıldığı Zamanlar
Sevgilerin alınıp satıldığı zamanlarda Ceplerine şiir doldurup Gezmek sokaklarda Delilikse eğer Nedir akıllılık Nasıl yaşanmalı bu hayat Sabahlayarak mı satılmış *******inde bir şehrin Zulüm çarkının dişlilerinden biri olarak mı Veya Das Kapitali okumanın sonsuz gereksizliğine İnanan bir burjuva çocuğunun Hain bakışları gibi mi yoksa... Tehlikeli şiirler yazıp Karanlığa küfrettiğimiz günler Çok mu uzaklarda kaldı şimdi Dostlar çok mu eskilerde kaldınız Ben mi çok yenilerdeyim yoksa Kalmadı mı içinizde Bir türkü diyeniniz... Bir şiir taşıyanınız cebinde O inançlı bakışlarınız nerelerdedir şimdi Nerede taşıdığınız bayrak Bağırışlarınız nerede Yenildiniz mi yoksa. Yenildinizse eğer Nerede kazananı bu kavganın Nedendir bugün kendimi Böyle yalnız ve sahipsiz hissedişim Siyah beyaz resimlerden çıkıp gelen Buruk bir inançtır son bakışlarınız... Ve son şiir diyeninizde yitti Bir darağacında... Bekliyorum bir gün dirilir diye yitenler Geri getirirler yitirdiğimiz ne varsa Gelirler Bayrakları Türküleri Ve şiirleriyle Gelirler umutların yittiği Bir bahar akşamında Yaşatırlar yine umudu... 15 Kasım 2002 21: 52 Melih Coşkun |
| Forum saati GMT +3 olarak ayarlanmıştır. Şu an saat: 11:13 PM |
Yazılım: vBulletin® - Sürüm: 3.8.11 Copyright ©2000 - 2026, vBulletin Solutions, Inc.