Vazgeçtim

Sonuncu kez vazgeçtim sana bakmaktan,
Bıktım artık hayalinle yaşamaktan.
Git başkasına, canım,eğer istersen
Defolup da git sen, nereye gidersen!

(09.12.1982-İzmit)

Vasfiye Çetin

Veda

Dolmuş yokuşa yaklaşıyor. Az kişi kaldık.
Bugün beş mayıs, sıcak bir bahar günü. Eşimle halama gidiyoruz.
Pencereden dışarıyı seyrediyorum: caddede koşturanlar, kaldırımda oturanlar, sohbet edenler, gezenler; bahar yüzlü insanlar. Yaşlılar, gençler, bebekler ne güzeller! Cıvıl cıvıl bir yaşam sürüp gidiyor.
Yokuş bitti. Daha doğrusu, yolculuk bitti. Son yolcu da indi.
Sağa döndük, sola döndük, düz gittik.
Apartmanın önünde halam bizi bekliyordu.
Ablamın sütannesiydi o. Bu nedenle kendisine hala dediğimi hiç hatırlamıyorum hep sütannem derdim, sütanne derdik.
Mini minnacık, ufacık ufacık ufacık. O çok sevdiğim güzelim yanağından öptüm. Misler gibiydi.
Sonra, vedalaştım. Görüşmek üzere vedalaştım kendisiyle.
Babama, kardeşlerime, herkese selamlar yolladım.
Maviş maviş gözleri babam gibi bakardı, eksilmezdi sevgileri...
Çileli ömrü bitti.
Halam da gitti.

(05.05.2007,Ankara)

Vasfiye Çetin

Yabancı

Gücüme gidiyor herşey, gücüme -
Yabancı olmak, ne zor, Tanrım!
Herkesle konuşup, herkes gülerken
Bana bir acı söz bile yok.

İsyan edesim gelir, haykıramam,
Atarım içime kederi
Siner coşkunluğum,
Biter gözyaşlarım,
Artar suskunluğum,
Haykıramam duygularımı...

(19-20.11.1981/İzmit)

Vasfiye Çetin

Yabancılar

Rüyama giriyorsunuz
Oysa ben, gerçeğim.
Unutuyor
Ya da
Bilmiyorsunuz,
Rüyama giriyorsunuz!

(24.11.1981_İzmit

Yalnız

Burda yalnız kızınız
Tek başına yaşıyor
Her an sizi düşünüp
Her an sizi anıyor.

Ne olursun be mektup
Evden haber getirsen
Biraz özlem giderip
Biraz olsun sevinsem.

(22.08.1978)

Yalnızlığım Sana Feda

Yalnızlığım sana feda
Ben gidiyorum işte
Seni burda bırakıp
Tam dilediğin gibi
Dost elimi çekip
Tanımadığım insanlara
Uzatmaya gidiyorum.

Yalnızlığım sana feda olsun
Ben gidiyorum işte
Yaban eller bağrına basar beni
Sarılıp sımsıkı ellerine;
Sevgi dolu, umut dolu gözlerine
Bakmaya gidiyorum.

Yalnızlığımı sana feda ediyorum,
Gidiyorum işte...

(19.11.1980 - Ankara)

Vasfiye Çetin

Yalnızlık Yalnız Kaldı

Mahrumdur dışardan evin içinde
Evin dışında - yuvadan mahrum.
Yaşanır her yerde, yaşansa bile
Hayat bir şeylerden her zaman mahrum.
...Yalnız kaldığını mı sandın Paşa
Yoksa bizlerden usandın mı sen?
Yalnız kalan aslında yalnızlıktır
Biz birer duvarız etten kemikten
Biz, seninle varız, yalnız değilsin.
Hanemizden yokoldu yalnızlık.
Yalnızlık yalnız kalandır; aslında!

(Ankara, 30.09-04.10.2007)

Vasfiye Çetin

Yaşamak İstiyorum

Bir ölümdür, üzerimde kanatlanmış; uçup duruyor
Ve ben yürüyorum aldırmaksızın, durmaksızın yürüyorum.
Omuzlarıma çökmüş akıp giden senelerden yaşam
Ve bin ölmüşüm ben; daha ne bekliyor benden?

(30.03.1978-Ankara)

Vasfiye Çetin

Yedi beni

Yedi beni bu, bu beton
Bitirdi beni
Bir öldürmedi.
Onun da günü gelir bir gün,
Biter zulümü
Sona erdiğimin günü.

(01.04.2007, Ankara)

Vasfiye Çetin

Yok Genlerinde

Bunlar insan değil, olamazlar da
İnsan olmak için mertebe gerek.
Bunlar 'hayvan' değil, olamazlar da
Onların yanında hayvanlar melek.

Yıldıramazlar da korku yok bizde
Başaramazlar da, yok genlerinde.
Boğulacaklar da günün birinde,
Boşa çırpınırlar koca denizde.

Yüreğim

Issız adalardır yüreğim
Kendi kendine atar durur,
Tabiatın tüm sadeliği
Taa içinde, öylece durur.

Bugün canım niye sıkılır?
Türküleri hep te efkarlı...
Evde şu an yalnız oturur -
Efkarı yalnızlıktan değil.

Yalnız kalmak, hoşuna gider...
Öyle dolu, öyle, her yeri
Bir dostluk, sevgi, neşe bekler!
- Issız adalardır, yüreğim...

(13.09.1981-Ankara)

Vasfiye Çetin

Yürüyecek bu bebekler

Çocukları tam tanırsak
Bir gün bile bırakmazsak
Nadir yanılabiliriz
Elbet kazanabiliriz.

Sınav çoktan başlamıştır
İlk sınavı kazanmıştır
Hayat yolu onu bekler
Yürüyecek bu bebekler!

Bakar ağlar bakar güler
Günü gelir ve emekler
Bu emeği vermiştiniz
Bir zamanlar bebektiniz.

Burda bitmez, yeni başlar
Bekliyorlar imtihanlar
'Agucuklar', konuşmalar
Şimdi başlar 'cin' sorular.

Yuvaları bıraktılar
İlkokula başladılar
Yaza yaza o parmaklar
Yoruldular, moladalar.

Bol sevgiyle yoğurulur
Düşe kalka 'adam' olur
Daha dün minik bebekken
Adam olur bizim ergen.

'Bulanmadan su durulmaz'
Öyle derdi hocam Ayvaz
Ko, genç iken su bulansın
O, hayata hazırlansın!

Ey, Eğitimciler,
Bu çocuklar derler:
İçimdedir cevher,
Keşfediniz sizler!

(Şubat, 2007, Ankara)

Vasfiye Çetin

Zaferidir

Kazanan ödüllenir, kaybedenler gelişir,
Katılanlar öğrenir tarih bunu gösterir.
Yarışmaya katılır, kazanmak hedefidir
Bundan şu anlaşılır, yarışmak, zaferidir.

(09.03.2007,Ankara)

Vasfiye Çetin

Zehra

Gördüm ki andırır okul talebesini...
****************
Anladım, hiçbiri, dolduramaz yerini.
1978,Aralık

Gelmiyorsun sen, niye...
Zehra, geliyor diye,
Her geçen kıza, baktım,
Bu kaçıncı kız tatlım
Kalmadı bende yürek,
Pencerem de, çok yüksek...
Hadi gel sen, ne olur!
Karışmam, kalbim durur.
Sonra sen, gönül zindanında
Çürürsün, vicdan azabından.
Sen sanıp ta kızları, anla
Her kızı benzetirim sana!

(05.12.1978-Ankara)

Vasfiye Çetin

Zeytin Dalı

Bilgiliyiz diye diye ortalıkta gezenler
Bilirlerse bilmeyene bilgileri versinler.

Biz farklıyız diye diye reklamını yapanlar
Bu havanız kime niye farklarınla kalsınlar.

Biz biliriz diye diye amatöre gülenler
Bizim gibi 'cahillere' derslerini versinler.

Biz 'şöyleyiz' diye diye haykıranlar ezenler
Bu eziyet kime niye zeytin dalı yesinler.

(04.03.2007, Ankara)

Vasfiye Çetin

Zor

Bir zamanlar şiir yazardım;
Türkçe de değil, ne zor! ..
...
Şimdi, yazamıyorum artık
Ahh, türkçem bana daha zor!

(29.07.1979-Ankara)

Vasfiye Çetin