|
...Hatırla...
Sanki bugün doğmuş gibisin... Geçmişinden haberin mi yok? ... Gözlerin gözlerimde kayboluyor... Herşeyi unutmuş gibisin... Ben unutmadım seni... Seni... Çektirdiklerini... Unutturmadı şarkılar... Unutturmadı sonbahar... Unutturmadılar... Sana beni ne hatırlattı bilmiyorum... Hatırlatsın gözlerindeki yaşlar... |
...Hayat Adil Aslında...
Hayat, Adil aslında… Götürdüğü kadar, Getiriyor da… Eksilenler, Bizlerden… Bizleriz eksilten… Eskisi kadar sevemiyor insan, Sevilmiyor da eskisi kadar… Hayat, Masum aslında… Artanlar, Bizlerden… Bizleriz artıran… Hiç olmaması gereken ne varsa, Ve hiç biri de yokken eskiden… Var edip de artıran, Bizleriz aslında… Ne varsa insanlardan… İnsan olduğumuzdan… Aklımız olduğundan… Kendimizi temize çıkarmak için,suçu hayata attığımızdan… Akıllı olduğumuzdan… İnsan olduğumuzdan… İnsan olduğumuzdan… |
...Hayat Masum...
İnsan,insanı korkutuyor... Hayat masum... İnsan,insanı acıtıyor... İnsan,insanı yaralıyor... İnsan,insanı ağlatıyor... Hayat masum... Hayat masum... Anlamak için yıllanmaya gerek kalmadı... Tanımak için büyümeye gerek kalmadı... Zorla öğretiyoruz çocuklara,bebeklere bile! ... İnsan,insana kıydı... Hayat masum... İnsan,büyüdükçe küçüldü... Hayat masum... İnsan,bencilleşti... Hayat masum... İnsan,beynini de yüreğini de unuttu... Hayat masum... İnsan,insanlığını unuttu... Hayat masum... |
...Hayat&Sen...
Çocuktun oysa... Gözlerin sanki görmemiş geçip giden yılları... Masumdu bakışların,tüm günahlarına inat... Hayat affetmişti belki de seni... Kırdığın tüm kalpler umrunda değildi... Ve hayat katlamıştı her kırdığında sana verdiği değeri... Hayat gibiydin ya sen de... Bir anda gülümseyip,bir anda bırakıp giden... Ellerini avcuma alırken sanki tuttuğun ellerdi ellerimi sıkan... Gözlerin gözlerime her baktığında sanki onlar da bakıyordu ağlamaklı... Ve kaçırıyordum gözlerimi... Soruyordun nedenini... İçimden gelmiyordu ki... Seni sevmekten korkuyordum ki... Konuşurdun... Tükenmezdi sözlerin... Sözlerin sussa,şarkılar söylerdin... Konuş,derdin... Susardım... Biliyordum,hep de aşktan bahsedecektim... Biliyordum... Unutacaktın da... Bile bile susardım... Yürüdüğümüz her yolda,sarılırdın bana... Oysa el sallardı her direğin ardından yalnızlığım bana... Biliyordum... Bıraktığın anda girecekti koluma... Bitecekti bu sevda... Biliyordum oysa... Olmayacağını bildiğim her hayalini dinlerdim, Anlatırdın benli planlarını, Anlatır anlatır gülümserdin... Mutluydun hep yanımda... Sözler verirdin sayısız, Tutamayacağını bildiğin sözler... Gülümser,sarılırdın sonra sımsıkı bana... Oyunlar hep mutlu ederdi seni... Hayatı da oyun farzetmiş,oynuyordun insanların umutlarıyla... Masumdun belki de kendince... Hala çocuktun ya... Gözlerin hep ağlatmış, Bir damla yaş görmemiş ya... Ve hayat da seni seviyor ya... Sen gibi bir anda bırakıp gidiyor ya... Ve dert nedir görmez ya senin gibiler bu hayatta... Ama bu hayatın da öbür yanı var ya... Boşver... Sen gülümse şimdi... |
...Hayat...
Çözülemeyecek kadar karışıktı bu hayat... Çözmeye çalıştıkça, Karıştırdı bizi de... Yaşadık gitti şimdiye kadar, Varsa elimizde avcumuzda, Geride bıraktığımız onlarca yıl, Bu hayatı anlamamıza yetti... Kopardığım takvim yaprakları gibi, Bilemedim geçen günlerimin değerini... Bu hayat, Nereye kadar tahammül edecek bana, Bilemiyorum şimdi... Yorgunum... Çok yorgunum... Umutluydum oysa... İyisiyle kötüsüyle hayat,hayat işte... Bir tükeniş biçimi yaşaya yaşaya... Ağlamasıyla gülmesiyle hayat,hayat işte... Yıllar geçtikçe, Daha da kaybediyorum sanki... Belki de kaybedişler, Daha çok canımı yaktar oldu...Bilmiyorum... Yıllar geçtikçe, Küçük dünyamda birşeyler eksildi... Her yitiriş bir kazanç diye diye, Avuttum kendimi... Yitirişlerim devam etmekte... Kazançlarım? ...Nerede? ... Sustum... Susuyorum vedasız çekip gidenlere, Bir el bile sallamıyorum arkalarından, Uğurlamaya bile tenezzülüm yok, Artık, Çocukken olduğu gibi de, Darılmıyorum kimselere... Hiçbir duygu yok bende artık... Hani çocuk olsam, Olmadık şeylere ağlar, Anneme naz yapar,elde ederdim bir şekilde... Küçücük şeyler mutluluk sebebim olurdu... Ne güzel... Şimdi,ağlamaya bile değmeyeceğini biliyorum hayatın... Nazımı da annemden başka kimsenin çekemeyeceğini de... Artık annemin benden başka dertleri olduğunu da bilerek... Susuyorum... Ve o küçük şeylerden mutlu olmayı, O kadar çok özlüyorum ki... Yıllar geçtikçe, Kendinden başka dostu kalmıyor insanın... Hani annem bile, Bir yere kadar... Herkesin, Kendine göre dertleri var... Çekinirim... Kendime kalırım sonra... Ağlamam yitirdiklerime... Habersiz çekip gidenlere... Kalması gerekirken gidenlere... Hani kazandığım da varsa, Mutluluğum da bir anlık sade... Hayat! ... Benden de bir yere kadar... Dayanırım canım yana yana, Ama... Hani bendeki de can bi yerde... Bir yere kadar var olurum sende... Bir yere kadar tahammül ederim sana... Hayat! ... Bir yere kadarsın herkes için... Unutma... Ama sakın, Unutturma da! ... |
...Hayat...(deneme)
Bir çocuğun gözlerinde gördüm hayatı…Işıl ışıldı en karaları bile…Ve gülümsüyordu,benim yüzümde bir dudak kıvrımı olmadığında bile…isterdim…Bir çocuğun gözüyle bakmak dünyaya…Ve dünleri bir gazoz kapağına yarına değişmek…Mağlubiyetim sadece oyunlarda olsa…ve elimden alınan,kaybettiğim tek şey,misketlerim olsa…Ağlayışlarım sesli,yıkıcı,dayanılmaz ama hep bir çikolatayla susturulabilse…Yaralarım dizlerimde sadece koşmaktan olsa…Ve düştüğümde arkadaşlarım beni kollarımdan tutup kaldırsa… Peki ya yine büyürsem? ...Yine yaşarsam… Ben büyüdükçe,küçülse dünyam… Görsem yine göreceklerimi,değer mi? ... Ama hiç büyümesem…büyümeden çocuk kalsam… Hayatta en nefret ettiğim sesi duymasam…Ben susarken,akreple yelkovan da sussa…tiktaklarını duymasam,gözüme sokmasa zaman geçtiğini…Geçtiği her anın bittiğini ve asla geri gelmeyeceğini… Bu hayat,insan olunca mı zorlaşıyor? ..Bir kuş olsam ve hiç inmesem toprağa,konmasam bir dala,öylece süzülsem dursam mavisi en bol yerlerde,insanları tepeden bile seyretmesem,dönüp de bakmasam maviden başka hiçbir şeye… Kanadımı vururlar mı onlar? ...Vururlar…İnsanın canını nasıl acıtıyorlarsa düşünmeden,onu da yaparlar…Ne yani? ... Aklımız vardı da,insan mı olduk? ... Düşünebiliyoruz diye,hep iyiye mi düşündük? ... Düşünmeyi bildik mi? ... Yaşamak için kalbimiz varken,yaşamayı,yaşatmayı bilmek için akıl varken,biz ikisini dengelemeyi başarabildik mi? ... Peki ya düşünmek,yaşatmayı öğretirken,yaşamayı öğrendik mi? .. Mükemmel diiliz elbet…hep bir yanı ağır bastı terazinin… Kendimize bile hile yapmayı öğrendik…Bencilleştik… Ve insan kılıfının altında,insanlıktan çıkmayı becerdik…Nankörlük insana mahsus…Ve bedene ve ruha nankörlük etmeyi bildik… |
...Hayatta Ben...
Hayat,sürprizleri sever… Ben değil… Hayat bana hep sürpriz yapar… Ben değil… Sevnur Şaylan |
...Hayırdır İnşallah...
Her tesadüfün bir anlamı var mı gerçekten? Yoksa,anlam yüklemek istediğimiz için mi bu düşünceler? ... Bir bit yeniği arıyorum sende… Yoksa,sana aşık mı oluyorum ne? ... Hayatıma aniden giren bir çok insan varken, Neydi sende beni düşündüren? ... Neydi bende bu işe bir hayır aramalar? ... Yoksa,hayırdır mıdır ne? ... Hayırdır inşallah… Hayırdır inşallah… |
...Hey Gidi Hey! ...
Hey gidi sevgili sen,hey! ... Hey gidi uğruna ömrümü serdiğim sen,hey! ... Uzun bir zaman mıdır ki sensiz geçen bir yıl? ... Ne de çabuk geçmiş de aşmış sensizliğin ayları parmaklarımı! Saymayı bile unutmuşum demek ki, Bir gelişme var bu viran yürekte! ... Ne de uzundu uykusuz geçen ******* oysa! Seni düşüne düşüne yazılan ıslak şiirler sayılamaz oldu da, Nasıl da geçmiş sensiz o bir yıl! ... Ardına geçip seyrettim seni daha dün! ... Hadi dedim,hadi,çarpsana yüreğim yine deliler gibi! Az mı duracak oldun aylar önce her gördüğünde bu sevgiliyi! Hey gidi koca sevdam,hey! ... Başını kaldırıp bakamazdın onun yüzüne, Vedasız terkeden sendin sanki sevdam,sanki! ... Hadi,dedim,nerde kaldı zavallılığın hadi,eğ başını eğ! ... Dimdik tutuyorsun şimdi! Hiç çekinmeden de bakıyorsun ardından ona acırcasına! Hey gidi sevgili ben,hey! ... Hey gidi sevgili sen,hey! ... Başını eğiyor o eski gururlu sevilen! Utanmayı da öğrenmiş,öğretilmiş mi artık bilmem! ... Bulduğu herşeyi kaybetmiş, Ben kaybettiklerimi bulurken! ... Hey gidi koca adalet,hey! ... |
...Hiç Mi? ...
Sana son şiirimi yazıyorum… Susmak bilmediğimiz *******den birinde… Seni özlediğim… Özlediğimi kendime itiraf ettiğim, Senden yoksun bir gecede… Yoksun… Bilmiyorum, Beni,hiç mi özlemiyorsun? ... Aklıma geliyor çocuksu gülüşlerin… Sözlerin… O en sıcak bakışların… Bir eksik kaldım senin yokluğunda… Bilmiyorum… Hiç mi özlemiyorsun? ... Mutluluk,seninle varoldu bende… Seninle sarıldım sımsıkı bu dünyaya… Seni aradım en coşkulu anlarımda… Hüznümde… Yoksun… Hep,yanımda olacaktın ya bu hayatta… Hiç bırakmayacaktın ya beni… Yaşayamazdık ya birbirimizden eksik, İyi ki karşılaşmıştık ya… Bilmiyorum şimdi… Beni,hiç mi özlemiyorsun? ... Kimselere anlatamıyorum şimdi seni… Anlatsam da,sevinirler de belki… Eksiğim sensiz… Eksiğim… Senin için ağlıyorum… Ağlıyorum… Yoksun… Sözlerin bittiği yerdesin… Gözlerimde hala… Ömrümün bittiği yerdesin… Kalbimde hala… |
| Forum saati GMT +3 olarak ayarlanmıştır. Şu an saat: 09:36 AM |
Yazılım: vBulletin® - Sürüm: 3.8.11 Copyright ©2000 - 2026, vBulletin Solutions, Inc.