Yapayalniz sokaklarda dolasirken bir aksam üstü, ayaklarimin beni nereye götürdügünü bilmeden, karsiya hic bakmadan, düsüncelerimle geriye döndüm bir süre. Kalabalik yollarda tek basina olmak, anlatmak istediklerini anlatamamak, icine attip sessiz kalmak, sonra uzaklasmak farkinda olmadan...
O anda yagmur olursun, agac, toprak, kuru bir yaprak belki de... ama "insan" adi altinda gecen varliklardan olmak istemezsin. Cünkü somut olan her sey soyutlugu kaldirmistir onlarin hayatinda.
Gözlerini kapattiginda, dalmak istersin eski anilarina, her seyin o mükemmel basina, sonra da zamanla 180 derece degisen yalin haline. Suclunun kim oldugunu ararsin, bulamayinca da kendini suclarsin. Sonra gecirdigin zamanina yanarsin, yanilgilarina kizarsin, fakat pisman olmazsin. Uslanmaz, sevgiye doymaz bir yürek varsa sende... vazgecemezsin!! Hele bir de hayattaki tek sevincin askinsa eger, iste o zaman dipsiz kuyularin en dibine gömülürsün, simdi bagir oradan bagirabildigin kadar, sesini duyupta umursayan olmaz. Monoton hayatin yok ettigi duygular geri cagrilmaz, ve sana senden asi dost hic bir zaman olmaz!!
Geride bugulu camlara yazi yazmak kalir, sorunlarini orada sorar, cevaplarini orada birakirsin. Yüzündeki ifadeyi, gözlerindeki öfkeyi, yüregindeki sevgiyi hic bir varlik anlamaz. Mantiginla duygularinin arasinda verdigin amansiz savas hic son bulmaz, sana kimse neyin var diye sormaz, bir de yorgunsan eger kimse yardim elini uzatmaz..
Kimisinde coktan yok etmis derinlesmeyi tekdüze hayat, anlattiginda yüzüne uzayli bir yaratik görmüs gibi bakacak kadar yabancilasmis insanlik..
En iyisi sessizlige kapilip susmak ve konusmayip siradanligin icinde yok olmak. Beyaz, kareli sayfalara acilmak, orada konusup orada aglamak...
Ve bir türlü anlayamadigim hayatin gercek tanimini A´dan Z´ye harflerin arasinda aramak...
Y.B.
|