TER
Dostum bir duvar gibi sessizliğin
kalbimi taş mı sandı
sen zamansız gül sunarken bana
bile dikeniyle teriyle kan dı
ben dostumla bir terledim
başka sözüm kalmadı
gül soldu bülbül yok oldu
kalbime kırılmak kaldı
acılar acılarda yandı
külü ankaya kaldı
köz köz oldu paralandı
rengini nardan aldı
neler oldu ah çağladı
kim güldü kim ağladı.
|