Hüznümün Başköşesi
Yüreğine ok yemiş bir kartal ağlıyor
Hüznümün başköşesinde
Öyle sessiz ve hülyalı
Dipsiz göklere mi?
Sınırsız uçmalara mı?
Bellisiz belirsiz
Ağlıyor ve deliyor
Aklımın kuştüyünden yapılma
O rahat yorganını
Onca yol gitmiş
Geri gelmeksiz
Ellerine nasırlardan
Nakışlar dökmüş
Tırmanıp tırmanıp
Düştüğü kayalardan
Ağlıyor sarsarcasına
Dünyanın dengelerini
Ağlıyor
Ağlatıyor anamı...
Eylül 2003
Şükrü Özmen
|