Yalnızlığım
Akreple yelkovanın dansı başlar bu vakitlerde.
Sonsuz bir kayboluş duyulur akşam evimde.
Duyar duyar maalesef ürkmez çaresizliğimden.
Gece kırar kapılarımı yalnızlığım girer içeriye.
Çoktan odamdaki başköşeye çullanmıştır bile.
Biraz kırmızısı soluk pijamalarımı giyerim yine.
Duvarlar kılıç, kirişler ok, bedenim yenik düşer.
Her sabah kirişlere bakarak uyanırım böylece.
Yıllardır unutulmuş kahvaltı hazırlarım kendime.
Osman Demircan
|