Dürüst olmam gerekirse, ilk ayın çok mutlu geçtiğini dile getirmem gerekir. Boşandığım gün altı, dört ve üç yaşlarındaki Jeanne, Julia ve Michael ile birlikte Missouri’den, memleketim olan kuzey İllinois’ye taşındığımda, kavga ve istismar ortamından uzaklaşabildiğim için çok mutlu olmuştum. Fakat ilk aydan sonra, eski arkadaşlarımı ve komşularımı özlemeye başladım. Özellikle de, paramın yetebildiği tek yer olan, kiraladığım 98 yıllık ahşap eve yerleştikten sonra. St. Louis’in dışındaki, sevimli, modern, çiftlik evine benzer evimi özlüyordum. St. Louis’deyken her konforumuz yerindeydi: Çamaşır makinem, kurutma makinem, bulaşık makinem, televizyonum, arabam. Şimdi bunların hiçbirine sahip değildim. Yeni evimizdeki ilk ayımızdan sonra, bana orta sınıf bir yaşam standardından bir anda yoksulluğun pençesine düşmüşüz gibi geldi. Eski evimizin üst katındaki yatak odalarında ısıtıcı bile yoktu, ama çocuklar
|