*Ne yazıkki aslında kendim hakkında bildiğim pek birşey yok zamanla öğreniyorum… Sahile vuran dalgalar gibi değişen dünya doğruları arasında bir dogmaya kendimi sağlam iplerle bağlayamamak ve gelgitler misali savrulmak ne yazıkki ben kimim sorusunun en büyük düşmanı olarak dikiliyor karşıma ve zaman zamanla beni kendine benzetiyor sanırım, hemde içimde direnen birşeylere rağmen. Bazen zamanın doğrularını kabul ederken bazen de duruluyor kendime geliyorum. Doğrular değişkeni olmuşken bu fonksiyonun, sonuç olarak ben çok daha değişken bir kümenin bir çok elemanı oluveriyorum. Artık; ”beni ben yapanlar bunlar, bu benim ve bunlar benim doğrularım, ben böyleyim” demek, ne olursa olsun direnmek işimemi gelmiyor yoksa gücüm mü tükendi belki de var korkuyorum bunları söylemek ve yaşamaktan… Bilemiyorum ama bir yorgunluktur hissediyorum; hemde şu gençliğin kanımdaki deli akışında. Birçok insanın çekinmeden yaptığı bir çok şeyi yapmamak için ve kendimi doğru olan o değil diye gemlemekten çok yoruldum. Ama içimde beni, doğru değil bu yaptığın diye her seferinde nahoş dikenini batırıp, damağımda buruk tad bırakan isimsiz bir olgu var ki yorulsam ne fayda pes ettirmiyor içimi acıtıyor, pes edemiyorum. Herhangi bir tarafı seçerek ne siyah ne de beyaz olabiliyorum. Gençliğin verdiği delilikten de güçlenen zamanın değiştirdiği doğruların, içimdeki o nahoş dikenin doğrularıyla sürdürdüğü amansız kavgasına bir son veremiyorum. Kendisini bile sağlam bir yere bağlayamamış dünyanın doğru olan budur kıstaslarını kendine göre yorumlayan insanlarının bana farkında olmadan dayattıkları ile içimdekilerin çatışması arasında kendisini arayan bir adam olmak bana ancak şu dizeleri yazdırıyor;
|