Dönsün şu başım fecre kadar bâde-i aşktan:
Akşam doluyor gözlerimin rengine akşam
Ufkumda alev rengi deniz, aşka kanarken,
Mevlâna dedim orda yanan, Şemsi soran hem
Bilmez çün alev; yandığı her ân eriyor mum,
Membâa döner çünkü sular, çölde kalır kum,
Donmuş bakışım ufka inen sihre vurulmuş:
Rûhum sanırım böyle bir ânımda verilmiş
Yârânı Hudâ varlığın âfâkına işler;
Ömrün de doğar belki gurûbunda güneşler
Kim bildi sözüm; yâri bilir, dehri de bildi
Geçtikçe hayat zâhir olan
__________________
Buraya Kadarmış .. 
|