Bir Dize Daha Dökebilmek İçin Hayatın Kalıbına
Bir dize daha dökebilmek için hayatın kalıbına
Göğsünü avuçları arasına alıp kanatıncaya dek sıkar şair
Çok sevdiğin bir türkü dillenip
Göğe uzatır mağrur başını
Ve deniz küser sahipsiz çocuklarına
Kalbim duracak gibi olur
Her gece yatağıma uzandığım anda
İstanbul kendine küser
Kadersizliğine küfreder sürgün yürekleri kenar mahallelerin
Ekmeğin buğusuyla karınlar doyurulur
Bir dize daha yazabilmek için
Trol atıp beyninin derinliklerine
Sabahlara kadar bekler şair
Yine de çalan olmaz kapısını.
Rengarenk ışıklar yanar kirletilmiş evlerinde
Vapurlar dinlenmeye çekilir iskelelerde
Şehir derin derin uyur
Bense şarkılar söylerim en berbat sesimle
Seni çağırırım
Uğruna savaştığım her şeyi atıp bir kenara...
|