Doğduğu Gün Ölür Herkes
Yine sararıyor başaklar
Bu ölümün çağırışıdır geceyi
Ölümüne hazırlanıyor yaşlı bir kadın
Kuş gibi çırpınan yüreğiyle
Çünkü sararmaktadır başaklar
Bir yaz günü doğmanın kaderidir artık ölüm
Herkes doğduğu gün ölür çünkü
Susuz kaldığı zaman bir ıhlamur ağacının
Yada Temmuz sabahının
Terli bir otobüs camında
Uykusuz gözlerle karşılarken gelen sabahı
Uzaklaştığını sanırken giderek acılarından
Zoraki bir tebessümle hoş geldin derken kedere
Yolculuk düşer yine payına
Ne kadar yalansa hayaller
O kadar gerçektir çünkü ölüm
Çünkü herkes doğduğu gün ölür...
21 Mart 2003
00: 21
Melih Coşkun
|