Kendi Yüzüne Küskün Çocuk
Sen,
Kendi yüzüne küskün çocuk
En güzeli sendedir sevmelerin
İlk aşk gibi
İlk pişmanlık gibi
İlk sürgün gibi
Kaybolup gitmelerim gibisin
Kimselerin bilmediği ıssızlığa,
Ve ansızın çıkıp gelmelerim
En büyüğü sendedir kederlerin
Zamansız uzanmak gibi
Toprağın sırılsıklam koynuna
Mutluluk;
Hiçbir zaman boyanmamış resim
Sendedir bütün renkler...
Kederden gebermek de senindir
Başkaldırıp kader diye sana dayattıkları yalana direnmek de
Sen,
Kendi yüzüne küskün çocuk
Herkes kadar seninde hakkındır
Hakça yaşamak
Ve bölüşmek her lokmanı korkmadan...
2003
Melih Coşkun
|