Mevsim Şimdilik Sonbahar
hoş geldin
azda olsa umut lekeli dünyama.
hoş geldin
düş kırıklarının inşaa ettiği gönlümün kaba inşaatına.
öyle pembe göründüğüne bakma duvarların,
varı yoğu bir kat kuru boya.
vede dökülmeye amadedir boyalar.
yaşam garantisi ise göreceği şefkat kadar.
gir içeri, çekinme, durma öyle kapıda.
girene ardına kadar açıktır kapısı gönül dünyamın,
çıkanada...
çekinme gir.
anahtar paspasın altında.
çıkarma kırmızı ayakkabılarını,
ilk zamanlar alışamazsın,
yakar canını ayak bastığın toprak.
öyle herkes dolaşamaz buralarda
ben gibi yalınayak.
eğer ki kalırsan;
zamanla,sanada haz verir yanmak.
gel benimle.
bak işte burası umut ektiğim topraklar.
bak buda onları suladığım küçük pınar,
ve çağlayan her zerresinde gözyaşlarım var.
anlayacağın bu toprakların semeresi,
gözyaşlarımın onlara vereceği can kadar.
şu an mevsim hazan her daim.
sabret.
gün olur baharlara gün doğar.
bak şu gördüğün goncalar
hep böyle boynu bükük kalmazlar.
onlarada can verecek ağladıkça
gönlümdeki pınarlar.
sadece kal ve birazcık sabret.
mevsim, şimdilik sonbahar.
dur! ..
nereye gidiyorsun?
bu kadar çabuk mu sıkıldın,
bu kadar erkenmi pes ediyorsun?
ne olursun dur....
kararlısın galiba.
peki git...
yoo, sürgüsü yok kapının,
o anahtar girmek içindi.
çıkması kolaydır gönül hanemden.
dur.
birazcık umut yeşermişti.
bari onuda al giderken.
giyin üzerine umutsuz kalmayasın.
birazdan yağmur yağacak gözlerimden.
ıslanmayasın...
İrfan Bakırcı
__________________
Buraya Kadarmış .. 
|