Aşılmış Sonsuzluk
Gözlerim ufuk çizgisinde bitiyor.
Artık bakamıyorum.
Güzel kokan çiçeklere.
Yarını saran uykusuzluklarıma.
Aniden baharı yitiriyorum.
Yıldız sanatına düşüyorum.
Kadınların çamurlarına bulanarak,
Kara bir toprak oluyorum.
Kendimden göçüyorum.
Sabahı şakıyan kuşlar gibi.
Tenimden cinayetler dökülüyor.
Ayrılık müebbetlik.
Hayat boyu süren,
Bitmeyen bir kavga.
Anlayacağınız,
Ben kendimle savaşıyorum.
Üstüme düşen kurşunlardan,
Sana adanmış mısralar yaratıyorum.
Farklı duygulara bürünebilmek.
Başka birini sevmek.
Ve rüzgarların konuştuğu yerde,
Yaşlı bir esinti olmak.
Büyümüş çocukluğumdan,
Sefalet içeren saflık akıtmak.
Doğru yolları,
Tarihimin karanlığına kaldırmak.
İnadına aşkını sürdürmek.
Geçtiğimiz tüm yollarda,
Tarifi olmayan bir ışık yaratmak.
Sana doğru koşan benliğimden,
Ödünç alınmamış bir insanlık bulmak.
Aşılmış tüm sonsuzluklar.
Çünkü bütün aşklar,
Kendileri kadarlar.
Kudret Alkan
__________________
Buraya Kadarmış .. 
|