[GooD aNd EvıL]

Gerçeklik Feneri

Koynunda yorgunluğum büyüyordu.
Gözyaşım omuzlarında gezinirken,
Sen bana,
Yarım kalmış şarkılar söylüyordun.
Kırık bir gül dikeni gibi,
Hayat rüzgarında kendini terk etmiştin.
Beni tanımıyordun.

Oysa seni seven, bir güneş gibiydim.
Ve bir çiçeği incitmeye kıyamayan,
Yürek dolusu mutluluklarımız vardı.
Zaman asi bir hırsız olmuştu.
Sen benden giderken,
Ben inatla sende kalıyordum.
Yorgun bir düş gibi,
Kendi içime susuyordum.

Sonra dünyama yalnızlık düştü.
Kırıldı, geçmişimin aşk büstleri.
Üzerine yağmurlar değdi.
Dokunuşların,
Benden giderek uzaklaşıyordu.
Kavga gibi,
Çekilmez bir hayat oluyordun.

Ama yine de sevgilim,
Her şey seni incitmemek içindi.
Onarılmış düşler bahçesinde,
Şarkımı mırıldanırken,
Günlerim seni düşünüyordu.

Ve yine yüreğimden söylüyorum.
İşte buradayım.
Arada namlu gibi duran yıllara rağmen.
Ben hala mazide,
Umutla dönüşünü bekleyen,
Gerçeklik feneri gibiyim.

Kudret Alkan