Hüzünlü bir akordeon sesi
Yoruldum artık destan kokan
Geçmişimle avunmaktan
Gitmiştik yurdumuzdan yalınayak
Ardımızda canlar ülkesi
Abhasya’mızı bırakarak.
Vatandan uzakta
Sevda şarkıları söylerdik
Hüzünlü bir akordeon sesine karışarak
Bin bir ağıt yaşlılarımızın dilinde
Abhasya’dan ve Çeçenya’dan,
Acı feryatlar yükselirdi.
Görülmemişti böyle bir vahşet
Elleri toprak kokan
Bir halkı yok etmekti amaç
Benim ülkemin sabırlı insanları
Ha gayret bir gün gelecek.
Vatanımızdan yabanda gidecek yasta
İnsanlığa isyan ediyorum
Sessiz akan gözyaşlarımla
Onurum adına ruhum adına isyanım
Yiğitlerimin şehitlerimin adına.
İnsanlara gözyaşlarımı armağan ediyorum
İnsanlık onuru kurtulsun diye
*Abreg’lerimize destanlar yazıldı
Sürgünde analarının
Kucağında ölen bebelerine
Ninniler söylendi
Karadeniz azgın dalgalarıyla aldı
Analarının kucağından koparılarak
Atılan bebelerin cesetlerini koynuna
Ve akıttılar anaların gözyaşlarını
Doğan çocukların yumrukları sıkılı
Güneşi bekliyorlar karanlıklardan
__________________
Buraya Kadarmış .. 
|