Sevmiyorum Artık Bu Şehri
Dar geliyor artık bu şehir bana
Dar geliyor insanları
Dar geliyor yürekleri
Burada evlerin ışıkları
Vurmuyor deniz kıyısına
Karşı kıyı sonsuz bir karanlık sanki
Deniz kaybetmiş ruhunu
Burada martılar duygusuz, ruhsuz
Bu denizin dalgaları acımasız
İnsanları gibi,
İstanbul’um
Ağlardı martıların biz ağlayınca
Deniz ağlardı
Ağlardı boğaz içi
Gülerdi adaların gülünce
Derin kırıklar ortasındaki
Yüreği kırık insanların şehri
İstanbul
Derin fay kırıkları yüreğinin ortasında
O kırıklar sende değil insanlarında aslında
Bekliyor o büyük sarsıntıyı her gün
Erimiş yaşadığım şehir cehennem sıcaklarında
Yürekleri erimiş insanlarının
Boşalmış göğüs kafesleri
Bu yitik şehir
Artık bir sürgün gibi geliyor bana
Bende yitiyorum onunla günden güne
Ve ben İstanbul’u özlüyorum
Umutlarımın tükendiği bu yerde...
6 Kasım 2002
22: 50
Melih Coşkun
|