Sorma Bana Kendine Sürgün Yüreğimin Kederini
Sakın sorma bana kendine sürgün yüreğimin kederini. Acıyı bu denli sahiplenişime mantıklı bir sebep bulmak öyle zor ki...
Öyle zor ki güzel çocuk, acı tebessümümü büyük şehirlerin yalnızlığa bırakıp bir ıhlamur kokusunun peşine takılıp gidebilmek.
Kendimi bildim bileli boğazımda bir yumruyla dolaşıyorum. Saçları bir kez okşanmayan bütün çocuklukların yasını tutuyorum her gece. Omuzları çökmüş her babanın kederini taşıyorum omuzlarımda...
Senin suçun değil çocuk, deniz kıyısında bir martının gözlerine bakıp hayata dair cümleler kuramayışın
Hayatı bir yarış diye anlattılar çünkü bize. Bizi kendimizden çalmaya uğraştılar büyümeye başladığım günden beri. Kimi zaman kirli yeşil bir kağıt parçasının gölgesine saklamak istediler insan oluşumuzu, kimi zaman kendi kirli çarklarının parçası olmaya zorladılar bir nefeslik gökyüzü karşılığında.
Hayatın paylaşmak olduğuna inandım oysa kendimi bildiğim günden bu yana ve sırf bu yüzdendi karanlık her düştüğünde peşime çocukluğuma kaçışım.
Bu ülkenin çocukları biraz erken büyüyor derler ya,
Bakışlarınızın ardına sakladığınız yarayı görmeseydim bu kadar erken büyümezdim belki de ben. Beş yaşında bir çocuğun gözleriyle bakardım o zaman dünyaya. Dişlerimle dudaklarımı kanatırcasına isyankar cümleler kurmazdım her gece.
O kadar çok şey okudum ki gözlerinizde;
Sevecendi kiminiz, bakışlarınızın değdiği yerde bahar çiçekleri açardı.
Kiminizinse çirkindi bakışları, her güldüğümde masumiyetimin yüzüne tükürürdünüz.
Yine de vazgeçemezdim “sizi, size rağmen, beni sevemeyeceğiniz kadar çok sevmekten....”
Sorma bana çocuk,
Kendine sürgün yüreğimin kederini.
Çocuk gözlerime bakıp aldanma
Öylesine büyük işler yapmaya yeminli ki ellerim...
İnan bana
Ne olur inan
Hayatın yarış değil
Paylaşım olacağı o güzel günlere...
2006
|