Yanık Gönül Yaşamak
yorduğun karıncalar kadere kül taşıyor
yangınların söndüğü zamanlardan haber var
yiğitlerim bahtına kurumuş gül taşıyor
karıncalar köyünde bir aşık vuslar arar
yanık gönül yaşamak ölüme çare olur
çöllerde açan gülün kaderine yanarım
karanlıkta kör gönül serapta seni bulur
söylediğin sözlere aldanırım kanarım
bu sessiz ağlayış mı gönlüme çok gördüğün
bu vadide yalnızım börtü böcek yoldaşım
habersiz ayrılığın acısını bilmezsin
ağrıların içinde çare arar bir başım
sessizliğe bürünmüş ses göstermez yar sesin
nefesine muhtaçtır gönlüme diktiğim gül
son sabahı yaşarken değse bir an nefesin
etrafında gam döker delice deli bülbül
yorduğun karıncalar seni getirse bana
her parçamı yem yapıp doyururum beslerim
seher vakti ses ararım gönül mıhlı divana
gözlerime yaş serper derdinle heveslerim
|