-II-
Gözlerin ağlayınca
Yağmurlu bir İstanbul olur
Sürgüne gönderilen
Kuşlar aldanıp döner
Yağmurlu mavi, göğüne…
Yol yol, çizgi çizgi…
Camlarım İstanbul süzülür
Bir, gözlerine bakmak…
Bir, yağmurda ıslanmak…
İkisi de tehlikeli…
Ömrümün, barutuna…
Patlayıp ilk aşk flaşı gibi
Kuşların olmadığı bir an, gözlerinde…
Sevdalı bir toza dönüşmek…
Yada ıslanıp sırılsıklam
Toza dönüşme yeteneğini kaybetmek…
Kurtuluş yok, güzelim…
Bir öyle…ölmek…
Bir böyle…ölmek…
|