Duygu
Duygu
Bir zamanlar , bütün duygularin üzerinde yasadigi bir ada varmis...
Mutluluk , üzüntü , akil ve digerleri... Ask´da dahil...
Bir gün adanin batmakta oldugunu adada yasayan duygulara haber vermisler.
Bütün duygular adayi terk etmek icin sandallarini hazirlamislar...
Ask adada en son kalan duygu olmus... cünkü mümkün olan en son ana kadar
adada kalmak istemis...
Ada neredeyse batmakta iken ask yardim istemeye karar vermis.. .
Zenginlik , cok büyük bir teknenin icinde yakindan gecmekte imis...
Ask: "zenginlik beni yanina alirmisin" diye sormus...?
Zenginlik: "hayir alamam , teknemde cok fazla altin ve gümüs var .
Senin icin yerim yok" demis...
Güzel bir yelkenli icinde gecen kibir den ask yardim
istemis. "Kibir lütfen bana yardim et... "
Kibir: " cok sirilsiklamsin , yelkenlerimi mahfedebilirsin" diye red etmis...
üzüntü yakinlardaymis , ask tekrar yardim istemis.
üzüntü: " Of be ask o kadar üzgünüm ki yalniz kalmaya ihtiyacim var" demis...
Mutluluk da yakinlardaymis ama o kadar mutluymus ki , ask´in cagrisini hic
duyamamis...
O sirada ask bir ses duymus: " gel buraya , orada artik
kalamazsin... "
Ask oraya baktiginda oldukca ihtiyar birisini kayigiyla yanina gelirken görmus. O
kadar mutlu olmus ki kayigina bindiginde kim oldugunu dahi sormayi akil
edememis...
Bir kara parcasina geldiklerinde ihtiyar adam , ask´i buraya birakarak yoluna
devam etmis...
Ask , ilk gördügü duyguya , Bilgi´ye sormus: " Bana yardim eden kimdi ? "
"O zaman´di" diye cevap vermis bilgi.
"Zaman mi? neden bana yardim ettiki?" diye sormus ask.
Bilgi gülümsemis: "cünkü , sadece Zaman Ask´in ne kadar
büyük oldugunu anlayabilir "
|