Şiirler

[GooD aNd EvıL]

Hayra alamet değil bu suskunluk
Avucumda boğum boğum ter
Alnımda yüksek gerilim hattı çizgiler
Hızarla doğranmış çınar misali bedenim
Gözlerim sönmüş fener
Kör olayım
Günahım kadar sevmedim senden gayrısını...

Yitik sevdaların can telaşı
Durgun akşamlarda çat kapı kopan fırtına
Hasretinin dayanılmaz hafifliği
Ve zulamda firez yangını
Diri diri yanayım
Günahım kadar sevmedim senden gayrısını...

Hayalin yaş betonda ayak izi
Çimen lekesi bayramlığımda
Kanımda homojen karışım
Her gece yıldız yıldız yağar gökyüzüne
Hangi yana baksam çöl serabı
Hangi yana gitsem yol arkadaşım
Bol kepçe paylaşır yalnızlığın acısını
Taş kesileyim
Günahım kadar sevmedim senden gayrısını...

Mavisi mavi değil denizin
Yaprağın yeşili yeşil
Albenisi yok sensiz düşlerin
Elinde olduğu kadar
Gül dalında güzel değil
Boynum devrilsin
Günahım kadar sevmedim senden gayrısını...

Yokluğunda dünyalar benim olsa
Kırlangıç karası saçlarının teline bedel
Satarım dünyanın anasını
Gözlerine düşmüş kiprik gibi zindanlarda
Kadere kırkbeş
Yatarım ömrümün yarısını
Türemeyim kalmayayım
Günahım kadar sevmedim
Sevemedim senden gayrısını...

[GooD aNd EvıL]

Beni bir gün hatırla
Neler olacak, göreceksin!
Başta bir sızı içinde
Dudaklarında bir titreme
Yaşamak arzun kırılacak
Üstüne yıkılan özlemle
Bir gün olsun adımı an
Kendini geçmişe vereceksin
Dönüp iki de bir ardına
Baktıkça beni göreceksin
Damarlarına ben dolacağım
Kör edecek seni hayalim
Çilesizim boynuna vebalim
Senin tüm günahın ben olacağım

[GooD aNd EvıL]

Unutmak istiyorsun amansız günahlarını,
Eritiyorsun geçmiş zamanı loş bir mum ışığında,
Beynindeki tutsaklığı belki son buluyor,
Ama hep ince bir sızı hissediliyor yüreğinde,

Sökmek istiyorsun günahlarının izini vicdanından,
Saklanıyorsun azabınla kaf dağının ardına,
Birkaç sahte iyilikle belki avutuyorsun kendini,
Ama derinden bir leke hep kalıyor içinde,

Kaçmak istiyorsun uyuyarak günahlarının gölgesinden,
Ninniler söylüyorsun sihirli bebek melodileri eşliğinde,
Gözlerini kapatıp belki uyutuyorsun bedenini,
Ama en kötü kabusların olup giriyorlar rüyalarına.

[GooD aNd EvıL]

Yakınlaştıkç kaybolan
Bir kente dönüşürdün
Keşfedilmezim olurdun
İçinde yolculuk etsem de...
Günahkar mevsimimdin.

Hiç umut yoktu sende,
O yüzden vazgeçilmezdin,
Vazgeçilmezimdin...

[GooD aNd EvıL]

Nasıl hesap sorayım,
geçip giden yıllardan.
Neden yarattın Tanrım,
eza çeken kullardan.

Tek günahkâr ben miyim.?
herkesin günahı var.
Sevmek günahsa eğer,
günahkârım,günahkâr.

Bu bedeni sen verdin.
Sen yarattın kâlbimi.
Senin gücün olmadan,
sevebilmek elde mi.

Tek günahkâr ben miyim.?
herkesin günahı var.
sevmek günahsa eğer,
günahkârım,günahkâr.

Dünya bana cehennem,
göstermedin cenneti.
Katında suçlu isem,
al benden emaneti.

Tek gühahkâr ben miyim.?
herkesin günahı var.
Sevmek günahsa eğer,
günahkârım,günahkâr.

Kırklareli

[GooD aNd EvıL]

Ne zaman bir mutluluk hayal etsem,
Ummadığım yerden çile geliyor...
Sevgiliye destursuz sual etsem,
Cevabım silleler ile geliyor...

Anladım, bu dünya sınanmam için
Görene, görmeden inanmam için
Ne yazık, uykudan uyanmam için,
Başıma mutlaka bela geliyor...

Pişmanlıklar, yüreğime dolunca
Keşkelerle, hüzünlere dalınca
Yalnızlıkla, bir başıma kalınca,
Bütün günahlarım dile geliyor...

Şişeyi, kadehleri kırdım bu gün
Nefsimi, yerden yere vurdum bu gün
Secdeye, ak günümde vardım bu gün
Herkes bilsin. Hüsam yola geliyor......

[GooD aNd EvıL]

Zamansız gözlerini ufka dikişin var ya
Beni benden edişin
Hesap vermeden
Sormadan
Söylemeden sevişin
Buğulu gözlerinde
Bakışların beni bırakır gider ya
Sadece
Sadece sen yokken kendime gelişim
Umulmadık bir yerinde hayatın
Ciğerlerini söküp atarcasına
Kalbindekileri haykıracakmış gibi
Karşımda duruşun
Ve bir kelime bile etmeden
Çekip gidişin
Ve susuşun var ya...

Şakağıma dayanmış bir namlunun
Tetiğini çekmeyişin
Oluk oluk cana hayat veren kanı
Şahdamarda kesişin
Ve beni benden edişin
En yaşanacak zamanında
yaşanmamışlıkların
Çekip gidişin
Ve aşktan ölürken dahi
Sevmiyorum deyişin
Ve günahsız gidişin
Beni günaha sokar ya...

[GooD aNd EvıL]

Her sabahki,
Tanyeli geç ağarıyorsa...

Her sabahki,
Ayna sana gülmüyorsa...

Her sabahki,
Serçelerin cıvıltısı yoksa...

Her sabahki,
Simidinin çıtırtısı gitmişse...

Her sabahki,
Çayının tadı bozulmuşsa...

Her sabahki,
Sigaranın dumanı yetmiyorsa...

Her sabahki,
Gözlerin çizgi olmuyorsa...

Her sabahki,
Sabah olmuyorsa...
...
Ve...
Ve sen hâlâ farkında değilsen...
...
Günaydın...

[GooD aNd EvıL]

Onsekizinde gönül verdi,
Ondokuzunda evlendi,
Yirmisinde biricik yavrusuyla beraber,
Terkedildi,
Sessiz sedasız baba evine döndü...
Horlamadılar onu,
Ne cefakar annesi,
Ne hasta babası...
Artık çalar saatle uyanıyor,
Annesiyle başlıyordu güne,
Şimdi yirmiikisindeydi...
Gençliğinin hyecanı yoktu artık,
Acılarıyla başbaşaydı...
Gündeliğe giderdi zengin evlerine,
Bazen gönlü gibi zengin bir hanım,
Bazen de harika bir malikane de,
Malikane ye zıt, aksi mi aksi bir kadın,
Olurdu patronu o günlüğüne...
Ve yalılarda gördüğü,
Cicili bicili, cıncık döşemeler,
Ve desen desen halılar,
Ve rengarenk, ve tıka basa dolu mutfaklarda,
Adını sık sık unuttuğu eşyalar,
Süslü yataklar,
Kıyası mümkün olmasa da,
Kıyaslamadan yapamazdı asla,
Hayalinde,
Gecekondularının mutfağıyla,
Bütün gördüklerini,
Aklının boş bir yerine yerleştirirdi...
Gün başlamazdı,
Eziyet başlardı ona hep,
Ve yüreğine dokunurdu her talimat,
Her yer tertemiz olmalı,
Ve en sona pencereler,
Camlar, çerçeveler,
Temizlenmeli, silinmeliydi...
Öyle ki,
Elini uzatsan, cam yok muş gibi tertemiz...
İster birinci, ister yirmibirinci kat olsun,
İçeri kalabalık olsun,
Yada yapayalnız olsun,
Senin işin; hep kimse yokmuş gibi,
Ve kendi evinmiş gibi,
Hizmet etmek...
Hep denileni yapardı,
O evlerde,
O pencerelerde,
Ve işte salonda iki genç,
Biri erkek, biri kız,
Öpüşürler,
Ona bakar da gülüşürler,
Gördü onları ister istemez,
Gözlerini kaçırmak istedi,
Gülüştüler ona,
Sabunladı iyice pencerenin camını,
Görmemek için,
Beyaz köpüğün üstüne yansıdı sanki,
Kara yazgısı...
"Nasıl da, nasıl da bizi bıraktı,
Bir başımıza, ahh vefasız..
Bebemi ve beni." dedi içlenerek...
Ve dedi ki : "Bir şunlara bak rabbim, bir de bana" ,
Hırsla sildi köpüğü,
Dünyadaki tüm kötülükleri silmek ister gibi,
Duyduğu süngerin cızırtısıydı,
Ve o cızırtı, ona yalnızlığın iniltisi gibi geldi,
Hiç bir kötülüğü silememiş,
Aksine hayallerinin her noktasındaki,
Bütün güzellikleri, kötülükler kaplamış gibiydi...
Güzel gözleri, tatlı birer badem gibi,
Ve öylesine öpülesi gözleri,
Ruhunun aynasıydılar adeta...
Sımsıcak ve birer lokum tadındaki ,
Gülmeyi unutmuş,
Dolgun, titrek ,
Öpülesi dudakları,
Suskun ve kilitliydi hep...
Ümitlerinin boşluğa ilk uçtuğu günü,
Yerlere saçılıp, paramparça düştüğü günü anımsadı,
Sonrasında; hiç yeni bir ümidi olmadığını düşündü, düşündü,
Başı dolandı,
Elleri kayar gibi oldu,
Tutundu pencereye,
Sessizce ağladı,
İki damla gözyaşı,
Usul usul süzüldü şakaklarından aşağı,
İki inci tanesi,
Başını salladı acıyla,
Çaresizce , bir sağa, bir sola,
Gözyaşları terkettiler şakaklarını,
Uçtular,
Onbirinci katın penceresinden,
Boşluğa,
Aynı ümitleri gibi,
Paramparça, paramparça...

29.03.2004 Taşkışla/Taksim

[GooD aNd EvıL]

Ellerini akşamlara daldırırken, yıldızlara saf saf bakan gözlerin bir yıldız
olur.
Sonra gecenin serinliği avuçlarından akıverir.
Ağaçlarda hışırdayan yaprak sesleri kulaklarına titrek bir keman sesi gibi
gelir.
Sanırsın ki rüzgar affetmesi için Allah’a yalvarıyordur.
Kıpırdamaya başlar dudakların ve sözcükler bir çağlayan gibi dudaklarından
bir bir dökülür, akmaya devam ederken kelimeler hayallerinin durgun
sularında karışarak birikmeye başlar.
Sen, penceresinde yüreğinin perdelerini aralarken bir anda kendini
akşamlarda bulursun.
Karanlıklar bir kadın eli gibi dudaklarında gezinmeye başlar.
Yanaklarını okşar,
Ellerini tutar sıkıca.
Bir de bakmışsın ki karanlık senden bir parça olmuş.
Sokakta tak tak diye işittiğin ayak seslerinse gecenin sesiyle bütünleşmiş.
İlkin bir çöl yalnızlığını yaşarsın, belki de yalnızlık, bir gölge gibi
etrafında dolanacaktır.
Bu sefer de yalnızlık senden kaçarken sen yalnızlığa hicret etmek
isteyeceksin.
Parmaklarının arasına bir tüy kalem sıkıştıracaksın.
Gökyüzü kalemini daldıracağın mürekkebin olacak senin.
Yıldızlar da birer mürekkebin damlaları...
Akşamlar ölü bir şehir olacak.
Akşamlar dudaklarında saf bir dua…
Kaldırım taşları olacaksın akşamların.
Hep bir hayale koşar gibi akşamlara kaçacaksın.
Ne zaman akşam çökmeye başlasa sessizlik ellerinde bir şiir olacak.
Ne zaman akşamları terk etmek istesen karanlıklar ellerinde kırmızı bir
hançer…
Şehir ise elleri kanlı bir cinayet zanlısı…
Karanlıklar bir kadın kadar acımasız olacak.
Bir erkek kadar ihanet kokacak.
Akşamlar bir bakmışsın ki bir fahişe olmuş,
Bir bakmışsın ki karanlık sularda aforoz edilmişçesine inançsız.
Kaparsan kulaklarını sancılı bir yarına gebe kalmış bu şehrin iniltilerini
duyarsın.
Akşamları yudum yudum içersin.
Akşamlar büyülü bir sözcük gibi ruhunu titretir.
Sokak ışıklarının siyah-beyaz bakışları altında kediler gibi bir köşeye
çekilirsin.
Burası en tekin yerdir deyip koynuna atlarsın akşamların.
Annenin küçükken yorganı şefkatle nasılda üstüne örttüğünü anımsarken,
şehrinde akşamları öylece üstüne örtmesini beklersin.
Akrep-yelkovan dönmekten bıkıp sarhoşça bir köşede sızmıştır.
Sadece yıldızlar dimdik ayaktadır.
Yorgun göz kapaklarına çöken akşamlarda yıldızlara baka baka akşamlara
kaçarsın.
Birde bakmışsın ki sen akşamı olmuşsun gündüzüne kavuşmayan bir hayatın.