Mehmet Bicik

[GooD aNd EvıL]

Yolsuz

İstediğini yapan, istemediğiyle karşılaşır.
Bir hayat kuralıdır bu, böyle biline…
Tertemiz bir hayat sürerken, sonra şaşır.
Sahip olamamak zormuş eline, diline, beline…

Nefsine ipi kaptıran, kurtaramaz ne yapsa.
Rezil rüsvâ olur, hayatı kayar gider…
Kaderde yazılan acı, gözyaşı, ızdırapsa,
Düzensiz hayat düzelmez, var olan ayar gider…

Yönünü kaybedene hiçbir pusula kâr etmez.
Yolsuz için her yol, çıkar artık uçuruma…
Âr damarı çatlayan, hiçbir şeyden âr etmez.
Uydurur kendini her ortama, her duruma…

Allah’ım sen koru bizi, ârsızların şerrinden.
Tertemiz bir hayat ver bize, umutlu bir gelecek…
İlhâm bırak kâlbimize, gâip hazinelerinden.
Bir de dost ver, sırra vâkıf olup halden bilecek…

5 Temmuz 2006, Burhaniye

Mehmet Bicik

[GooD aNd EvıL]

Yorgun Avcı

Yolunu kaybetmiş bir avcıyım dağda,
Çıkamam düzlüğe yorgun düşmüşüm…
Kızartılmaya hazır bir balığım ağda,
Yemleri görünce oltaya üşüşmüşüm…

Ağarmaz tan yeri dağlarım hep duman,
Karanlık bastırdıkça daha da bastırıyor…
Dönemem pâdişah verse de fermân,
Aklım ağzımı gönlümü susturuyor…

Açıldım uçsuz bucaksız denizlere,
Boğulup sonsuzluğa gitmek isterim…
Birden bakınca solmuş benizlere,
Mâzimi hatırlar içmek isterim…

17 Temmuz 2002, Burhaniye

Mehmet Bicik

[GooD aNd EvıL]

Yörük Güzeli

Giymiş üzerine şalvarını,
Çekmiş önüne peşkirini,
Değiştirmez hiç şeklini,
Canımın içi, Yörük Güzeli…

Eline kaşığı aldığında,
Oynar düğünde, bayramda.
Hemen, bakır çaldığında,
Duramaz yerinde, Yörük Güzeli…

Aldırmaz hiç, havlamasına itin.
Onun geçim kaynağıdır tütün.
Kendisini işe verir büsbütün.
İşini bilir, Yörük Güzeli…

Yazın çalışır bahçede, tarlada.
Arası çok iyidir, sevdiği yârla da.
Kış geldiğinde oynar karla da,
Zevkini bilir, Yörük Güzeli…

Yârinden gelen mektubu okur,
Kışın boş durmaz, kilim dokur.
O, buram buram Anadolu kokur,
Bir sevdâdır, Yörük Güzeli…

Düşmez elinden oyası, nakışı.
Bir başkadır, konuşması, bakışı.
Çok içtendir sevgiliyi yakışı.
Yakar bakanı, Yörük Güzeli…

Mehmed’im vuruldu bir güzele.
Kurudu gitti, döndü bir gazele.
Uğrunda yandığı güzel bir kız ola,
İşte bu kız: Yörük Güzeli…

17 Ekim 1994, İstanbul

Mehmet Bicik