Şiir Arşivi ..

[Nǿ ŦΞДЯ™]

Ey dünyamı yıkan,hayatımı karartan insan..!

İşte bunu haykırdım her gün arkandan…

Boğazım yırtılırcasına, avazım çıkana kadar bağırdım…

Dağı, taşı inlettim ama, bir sana duyuramadım sesimi…

Benim gibi yara kalmış sandım,yüreğinin bir köşesinde…

O yara ki içini acıtırda ben gelirim aklına sandım…

Şimdi anladım ki o acı ile yaşamak sadece bana aitmiş…

Benim kaderimmiş, kanayan bu yürek benimmiş…

Acı ile yaşamayı da öğrendim ama yokluğuna alışamadım…

Her gece hayaller kurdum, bana geldin, benim oldun…

Sabahları kan ter içinde uyandım, sadece düşlerimde kaldın…

Neydi benim günahım, sevgimin karşılığımıydı acı çekmek…

Neden sevenler boyun büker acıyı çeker…

Çekip gidenler mi mutlu olur..?

Bir gün olsun sevmedim senden başka kimseyi…

İhanet etmedim aşkıma, dönersin diye seni bekledim…

Ayrılırken son bir sözün vardı, gözyaşları içinde söylediğin…

‘’Sana ömür boyu mutluluklar dilerim’’

İşte bu sözdü beni yıkan, sensizliğin ilk adımıydı bu…

Aslında haram ettiğin mutluluktu, şimdi daha iyi anlıyorum…

Ama ne olursa olsun bilesin ki…

Ben sadece ve sadece seni sevdim…

Son nefesime kadar da seni seveceğim…