|
09-14-2007, 12:15 PM
|
#11 |
|
Forum Aşığı
 
Üyelik Tarihi: Jul 2007
Konum: cehennemin derinliklerindeyim...
Yaş: 38
Mesajlar: 4,346
Teşekkür Etme: 133 Thanked 123 Times in 109 Posts
Üye No: 43633
İtibar Gücü: 2323
Rep Puanı : 10207
Rep Derecesi :
  Cinsiyet : Erkek
|
Ben Senin Beni Sevebilme Ihtimalini Sevdim
Soguk ve sehirler arasi otobüslerde vazgeçtim çocuk olmaktan Ve beslenme çantamda otlu peynir kokusuydu babam Ben seninle bir gün Veysel Karani de haslama yeme ihtimalini sevdim Ilkokulun silgi kokan tebesir lekeli yillarinda Ankara da karbonmonoksit sonbaharlar yasanirdi o zaman Özlemeye basladim herkesi Ve bu hasret öyle uzun sürdü ki Adam gibi hasretleri özlemeye basladim sonra Bizim Kemalettin Tugcu larimiz vardi Birde camlarin buhusuna yazi yazma imkani Yumurta kokan arkadaslarla paylasilan kahverengi siralarda solculuk oynamaya basladik Ben doktor oluyordum, sen hemsire Geri kalanlar kontrgerilla Kirmizi boyalarla umut ikliminde harfler yaziliyordu pütürlü duvarlara Ve Türk Dil Kurumuna inat bir Türkçeyle Abilerimizden ögrendik S harfinden orak çekiç figürleri türetmeyi Ankara ya usul usul karbonmonoksit yagiyordu Ve kapali mekanlarda sevismeyi öneriyordu haber bültenleri Oysa Ankara da hiç sevismedim ben Disiplin kurulunda tartisilan askim olmadi benim Sinifça gidilen pikniklerde kiçimiza batan platonik dikenleri saymazsak Ankara ya usul usul kursun yagiyordu Ve belli bir saatten sonra sokaga çikmamayi öneriyordu haber bültenleri Oyse hiç kursun yaram olmadi benim Ve hiç bir mahkeme tutanaginda geçmedi adim Çatismalarin ortasinda sevimli bir çocuk yüzüydüm sadece Sana siirler biriktiriyordum fen bilgisi defterinde Ama sen yoktun Ben seni beni sevebilme ihtimalini seviyordum Sunni teneffüs saatlerinde Okul servisi sen hep zamansiz,amansizca Bir lojman griligine götürüyordu Ben senin benimle Tunali Hilmi Caddesine gelebilme ihtimalini seviyordum Ben senin beni sevebilme ihtimalini seviyordum Yaz sicagi topragi çekiyordu tenimin çatlamaya hazir gevrekligini Sonra otobüs oluyordun Kirik yarik yollarin çare bilmez sürgünü Ne yana baksam dag ve deniz saniyordum Mus ovasinin yalanci maviligini Otobüs oluyordun bir süre Yanimizdan geçen kara trenlerle yarisiyordun Yanagim otobüs caminin garantisinde Otobüs oluyordun bir ülkeden bir iç ülkeye Çocukluguma yaklastikça büyüyordun Zap suyunun sesini basina koyuyordum sarkilarimin listesinin Korkuyordum Sonra iniyordum otobüsten Çarsidan bizim eve giden Ömrümün en uzun Ömrümün en kisa Ömrümün en çocuk Ömrümün en ihtiyar yolunu kosuyordum Çünkü sonunda annem oluyordun Babam kokuyordum sonunda Soguk ve sehirler arasi otobüslerde vaz geçtim çocuk olmaktan Ve beslenme çantamda otlu peynir kokusuydu babam Ben seninle bir gün Vandaki bir kahvalti salonunda Ben seninle sadece bilmek zorunda kalanlarin bildigi bir yol üstü lokantasinda Ben seninle Agri daginin mistik ve demli bir çay kivaminda bakan Dogu Beyazit in herhangi bir toprak daminda Ben senin herhangi bir insan elinin terli cografyasinda olma ihtimalini sevdim BEN SENIN BENI SEVEBILME IHTIMALINI SEVDIM |
|
|
| Konuyu Görüntüleyen Aktif Kullanıcılar: 1 (0 üye ve 1 misafir) | |
|
|
Threaded Mode