Abdullah Karabağ

[GooD aNd EvıL]

Hûn In Yên Ku Ked û Pîvanên Me De

Digerînim bar û bîderan bi çend hezar çavên zîldanê,
Bi çirûskan dan bêjing, cewher in, breşînin ber û ber!
Hatin wezinandin, bes breşînin, stûyê min bin wan de
Şikestiye, ew giraniyên we ne di ked û pîvanên min de.

Digerînim weke kareka xezal- bêkes û bêmal- ber malan
Yara min ne hembeza min de ye, di bin sînga min de ye.
Hinekan got: bê cil e, bê hiş e; parsok e, kîsê xwe jî heye
Yekê jî got: solçiriyê min, bi destek birêşa dara a xamekê
Ji wan hinekan jî got, yên ku derdên dilan de hêj dişebitin:
Yara vî kesî winda ye, yên ku di sînga wî de kêş û axîn in.

Digerînim birêşa rewşa xwe wekî kesekî bi bawarî, bêxem.
Min ne got, guhdarî kir; rewşê got: min bîder ne çand, erdê
Yên rêçên me de ne ceh û genim in, ne jî nîsk in û garis in;
Sosin in, simbul in, nêrgîz in, asmîn in...ji bo wan, hemiyan.


Sewta Berbangê

Abdullah Karabağ