güzel sözler

[Kéan aRs]

Islak solukların vuslat muştusu,
Eser burcu burcu öp beni anne.
İffet deryasından nergis kokusu,
Şükür sağnak sağnak öp beni anne.

Annelik hakkıyla kul mihengiyle,
Belki de bir mücrim bahtı karayım.

[Kéan aRs]

Kartal, kuş türleri içinde en uzun yaşayanıdır. 70 yıla kadar yaşayan kartallar vardır. Ancak bu yaşa ulaşmak için, 40 yaşlarındayken çok ciddi ve zor bir kararı vermek zorundadır. Kartalın yaşı 40′a dayandığında pençeleri sertleşir, esnekliğini yitirir ve bu nedenle de beslenmesini sağladığı avlarını kavrayıp tutamaz duruma gelir. Gagası uzunlaşır ve göğsüne doğru kıvrılır. Kanatları yaşlanır ve ağırlaşır. Tüyleri kartlaşır ve kalınlaşır. Artık kartalın uçması iyice zorlaşmıştır. Dolayısıyla kartalın burada iki seçimden birisini yapması gerekir. Ya ölümü seçecektir ya da yeniden doğuşun acılı ve zorlu sürecini

[Kéan aRs]

Aşk karşındakini bulunmaz Hint kumaşı sanmanla hıyarın teki olduğunu anlaman arasında geçen zamandır…..

Meleklerin saçları salkım salkım, havada dondurmadan kaleler ve her yerde kuş tüyü vadiler. Bulutlara öyle baktım. Ama şimdi yalnızca güneşin önünü kesiyorlar, yağmur ve karla kaplıyorlar her yeri. Çok şey var yapabileceğim, bulutlar çıkmasalar yoluma…

Aşk gözlerde başlar, dudaklara iner, kalbi fetheder, tekrar gözlere çıkar, yaş olup iner.

Aşk bir güle benzer; çiçek kısmında aşkın sonsuzluğunu yaşarsın, diken kısmında ise sonsuz acıları tadarsın…

Yarınlardan ümit etme! Bugünlerde yarınların ümitleri değil miydi.

[Kéan aRs]

9. yüzyılın büyük İngiliz ressamlarından William Holman Hunt’ın, bir bahçeyi tasvir eden bir tablosu Londra Kraliyet Akademisi’nde sergileniyordu.
Hunt’ın; “Kainat ışığı”adını verdiği bu tabloda geceleyin elinde bir fenerle bahçede duran filozof kılıklı bir adam görülüyordu. Adam, serbest kalan eliyle bir kapıyı vuruyor ve içeriden bir cevap bekler gibi görünüyordu. Tabloyu tetkik eden bir sanat eleştirmeni Hunt’a dönerek :

[Kéan aRs]

Savasın en kanlı günlerinden biri.. Asker, en iyi arkadaşının az ileride kanlar içinde yere düştüğünü gördü. İnsanin başını bir saniye bile siperin üzerinde tutamayacağı ateş yağmuru altındaydılar. Asker teğmene koştu ve:
- “Teğmenim, fırlayıp arkadaşımı alıp gelebilir miyim?..” Delirdin mi ? der gibi baktı teğmen…
- “Gitmeye değer mi?. Arkadasın delik deşik olmuş… Büyük olasılıkla ölmüştür bile.. Kendi hayatini da tehlikeye atma sakin..”
Asker ısrar etti ve teğmen;
- “Peki Git o zaman..

[Kéan aRs]

BEKLE EY DOSTUM, BEKLE! SEN GELİNCE BEN DE GELECEĞİM!..”

Kaybedecek hiçbir şeyimiz yoktu. Yüreklerimiz birbirine kenetli, kelepçeli ve hatta birbirinde kaybolmuşçasına içiçe girmişti. O’nun ağlayışı benim yüreğimi sızlatırdı. O gülünce deliler gibi sevinirdi yüreğim. Benim korkularım O’nu düşündürür ve O’nu sevindirirdi benim mutluluklarım. Sevdanın resmini beraber çizmiştik penceremize, beraber ışık tutmuştuk gül kokan hayallerimize. Dostlar ayrı düşünemezdi bizi birbirimizden. Ha can, ha canan; ikisi de birdi zaten. Zamanın haince aramıza girişi bile güç yetiremedi bizi sevdamızdan vazgeçirmeye. Ne o ümitsizlik kattı yüreğine ne ben. Ne o vazgeçti tatlı

[Kéan aRs]

Dostum, güneşe bak toprağa bak, suya bak buluta bak, fakat arkana bakma. Kimin geldiği önemli değil, kimin gelmediği de…. Unutma, yolcu değişir, yol değişir ama menzil değişmez.Yolcuya bakıp yolu tanıma. Yola bak, yolcuyu tanı, yolcu hakkındaki kıymet hükmünü ona göre ver. Vahim olan yolun yolcusuz olması değil, asıl vahim olan yolcunun yolsuz olmasıdır; yolsuz, hedefsiz, amaçsız, şaşkın, hercai….“En doğru yol, en dikensiz yoldur” diyenler seni aldatıyorlar. Onlar karanlık evlerinde kaybettiklerini sokak lambasının altında arayan şaşkınlardır. Aldırma. Ayağına batan dikenler aradığın gülün habercisidir. Dikenine katlanmaktan söz edenler aşıkmış gibi davrananlardır, gerçekten aşık olanlarsa dikenini de severler. Dostum, yollar yürümek içindir.

[Kéan aRs]

Hicretin 8. Senesinde onbin kişilik İslam Ordusu ile yüz bin kişilik düşman ordusu Şam yalınındaki Mûte’de karşılaştılar. Abdullah bin Revaha yaralıydı ve bir et parçası yemekle meşguldü. Arkadaşı Cafer’in şahadet haberini alınca tekrar atına bindi ve çarpışmaya daldı. O sırada içinden gelen bir ses ona dedi ki: “Dünyayı sen mi düzelteceksin? Bak biraz sonra öleceksin. Halbuki Medine’de seni ömür boyu rahat yaşatacak hurmalıkların var. Ailen var. Kölelerin var… Dön geri!”Artık hedefin etrafı kirlenmiş, çalı çırpı ile kaplanmıştı… Açmak gerekirdi hedefin etrafını… Hedefi öyle yapayanlız görmeliydi. Ona ulaşmak

[Kéan aRs]

Paris Güzel Sanatlar Akademisi’ni süsleyen harika bir heykel vardır. Onu yapan
sanatkarın atölyesi eski bir pansiyonun tavan arsı imiş. Paris’te, şiddetli bir kış
gününde, buz gibi soğuk odasında sabahtan akşama kadar çalışarak eserini bitirmiş. Tam
yatmış uyumak üzereyken, gecenin ayazında kilin içinde kalan hava kabarcıkları buz
haline gelirde heykeli bozar diye yatağından fırlamış, sırtına büründüğü biricik

[Kéan aRs]

Siz hiç hayatınızda otobüs terminalinde bekleyen bir insanın oturmak için çarşıdan gidip koltuk aldığını gördünüz mü? Otobüsünü beklediği o üç beş dakika zarfında rahat

edeceğim, ‘güzel giyinip, güzel yiyip, güzel vakit geçireceğim’ diye çırpındığına şahit oldunuz mu?

Sadece kulağı seste gözü saatte olarak otobüsün gelmesini bekler.