Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Ilık Su ve Bayatlamış Ekmek Tadında Hayat

Ilık su ve bayatlamış ekmek tadında hayat
Biriktirip de söyleyemediklerim gibi
Çok özleyip de yaşayamadıklarım gibi

Korkusuz gözlerle bakabilirim artık her şeye
Kırılacak yeri kalmadı kalbimin diğer zulümlere
Kurtuldu sen kelimesi bütün tekilliğinden
Hepiniz
Hepiniz birden gelin üzerime...

Çektim şiirimden o sesi
Dağıldı kelimelerim bir bir
İskeleti sökülmüş gibi
Her parçası yeni bir hayata
Her parçası yeni bir sevdaya vursun diye,
Tadına varmak için yaratmanın
Ve yeniden varolmak için
Kendimi yokluktan sayarken.

Hiçbir kafiye yakışmadı bu kadar hiçbir şiire
Hiçbir söz bu kadar güzel tarif edemedi güzelliğini
Bir ömrün sebebiydi seni sevmek
Ve şair olmaktı anlatabilmek seni...

Seni sevmek;
Susmamak demekti ilelebet
Ağzımı bıçak açmadığı zamanlarda bile
Gözlerimle de olsa anlatabilmek.
Kazımak ıssızlığın ortasına adını
Sonra susmak
İzlemek seni
Ellerini, yüzünü
İzlemek bakışlarına vuran o imkansızlığını.

Kahkahaların bile
Bıçak yarası gibi kanadığı bir günde anladım ki
Düşlerde acıtır insanı.
Ilık su ve bayatlamış ekmek tadında gelirken üzerime hayat
Hala bir sebebi vardır yaşamanın
Hala sevilecek birileri vardır
Ve hala bir dava vardır uğruna ölünecek...

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

İç Ses

Kimsenin duyamadığı sesler duyarım
Dost diyerek uzanan elin
Kendi içindeki yaptığı pazarlığı
Konuşulanın
Her zaman düşünülen olmadığını

Görebilirim
Sizin sadece baktıklarınızı
Veya görüp de görmezlikten geldiklerinizi
Asfaltta kuruyan kan lekesinin kızıllığını,
Üç yaşındaki mezar taşını

Beni hep ileri sürükleyecek
Rüzgarları alırım sırtıma
Sırf bu yüzden
Her rüzgarda yönünü değiştiren akıllılar!
Deli derler çoğu zaman adıma

Bilirim kıymetini bardağın su dolu yarısının
Ama sorgularım aynı zamanda
Neden boş olduğunu geri kalan kısmının
Çok soru sorarsam eğer
Çalarlar soru işaretlerimi cümlelerimden.
Daha da ileri gidersem
Düşerim mavi boyalı bir binanın dördüncü katından
Ellerim ve gözlerim bağlı.

Koşarım sonsuzluğun o yemyeşil ormanlarında
Ağaçların rüzgara eşlik ettiği o en güzel şarkıda
Güller biten yaralı ayaklarımla
Koşarım yaralanmış yarınıma...

2005

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

İçimde Bir Şair Vurulur Her Akşam

I.
Bu saatlerde
İçimde bir şair vurulur her akşam
Sınır boylarında yalnız başına
İsimsiz
Hüviyetsiz
Ve şiirsiz bırakılarak

Bir şair vurulur
Yüreğinde bir mermi gibi
Saplanıp kalmış sevdasıyla

II.
Belki bir ağaca bağlamışlardır yorgun gövdeni
Ve kalın gövdesine karışacaktır birazdan
Gözünü bile kırpmadan
Bakıyorsundur gözlerinin içine

Koca bir çınarın dallarından
Yağmur olup damlar saçına iki damla gözyaşı

Ağlama ey koca çınar
Birazdan gövdene karışacak gövdem
Kan kardeşimsin bundan sonra benim
Seninle dökeceğim yapraklarımı her eylül

Ağlama koca çınar
Emeğin türküsünü söyledik seninle yıllar yılı
Zindanı yeşil bahçeler gibi anlattık seninle
Ardımızdan gelenlere

III.
Yok adım
Hüviyetim
Yurtsuz bir şairim ben
Koyu bir kızılı arıyorum gün batımında
Bütün mavilerden uzak
Yarınımı arıyorum
Yarınım nerede?
Nerede aydınlığım?

Ağlama koca çınar
Ben senin dalından kopan sarı bir yaprak olsam da
Her bahar
Binlerce
Binlerce yeşerirsin yeniden
Binlerce yeniden
Yaz sıcağında
Yaylaların serin sularını içer gibi
Yarine sevdiğini söyler gibi
Bir diriliş başlar yeniden dallarında...

Yurtsuz bırakılmış bir şairim ben
Savundum diye
Kendi hasadını toplayan bir yurdu
Kendi türküsünü söyleyen bir yurdu

Adına vatan diyebilmek için
Tel örgülerle çevrilmiş
Bu savaş meydanına

Bir somun ekmeği bölmeden
Bir baş soğanı kırmadan sofrasında
Uyumasın diyebilmek için
Yarını çalınmış o çocuk

Yurtsuz, türküsüz ve yarınsız
Bir şairim artık ben
Alın her şeyim sizin olsun
Yalnız dokunmayım şiirime...
Uğruna sürgün olduğum kendi yurdumdan
Beni de alın benden gerekirse
Yeter ki şiirsiz bırakmayın beni...

15 Nisan 2003

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

İçimi Burkan Sensizlik Değildi

İçimi burkan sensizlik değildi
Seninleyken sensiz olmayı anlatan mısralarım değil
Güzelliğin değildi
Yüreğimde ışık değmemiş ormanları
Yedi renge boğan

Sevmekten çok sevilmeyi özlediğim içindi
Uzak dağ başları gibi
Güzel görünmesi gözlerinin...

[GooD aNd EvıL]

İçki Masasındaki Haykırış

İçki masalarını değil
Kavgamı paylaştığım dostlarım olsun isterdim
Sözümüzde değil sadece
Özümüzde saklı olmalıydı sevdamız.

Bıçağın keğime dayandığı yerdeydi sabır
Toprağın yağmura susadığı
Yurdumun aç ve arkasız yaşadığı
Ancak acısını herkesten sakladığı
Kara toprak damında uzak dağ köylerinin

Yarınsız umutlarımızın
Karalandığı yerdeydim
Gülümsüyordu başucumda
Direnişin en güzel fotoğrafı.

Sözde renkli dünyamızda
Siyah beyaz bir fotoğrafa bağlamıştık bütün umutlarımızı.
Korkularla girip yatağıma
Sevinçle uyanırdım bazı sabahlar
Gerçek sanarak rüyalarımın sahte mutluluğunu.

İçki masalarında değil
Meydanlarda haykırmak isterdim oysa hep
Kavgamı paylaştığım dostlarım olmalıydı
Sözümüzde değil sadece
Özümüzde saklı olmalıydı sevdamız,
Ve içki masalarında değil
Meydanlarda haykırmak isterdim
Hiç bitmeyecek bu sevdamı...

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

İhtiyacım Var

Sonsuz kederine değil,
Gözlerinin içi gülen çocuklarına ihtiyacım var.
Ağlayışların değil,
Duvarlarından kahkahaların yankılandığı bir şehre ihtiyacım var
Ağlama duvarları olmamalı şehrimde
Olmamalı dünyada.
İnsanlar öğrenmeli duvarlara ağlamamayı
Birisi anlatmalı onlara gülmeyi
Gülmeyi duvarlara
Gülmeyi bir ağaca
Gülmeyi bir buluta
En mühimi gülmeyi bir insana
Ama yine de unutmamalı hüzünlenmeyi
Sevinci değerli kılan hüzünlerdir elbette.
Susuzluğun yağmuru
Hasretlerin kavuşmayı değerli kıldığı gibi

Sana ihtiyacım var
Ve senin gözlerinin içi gülen çocuklarına ihtiyacım var.

26 Ağustos 2002
23: 08

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

İkimiz İçin Yaratılmadı Bu Dünya

Anla artık sevdiğim
İkimiz için yaratılmadı bu dünya
Onun için deniz gibi sevdim seni hep.

Görmezlikten gelmek çare değil
Sadece bizi anlatmıyor çünkü
Yazılmış en güzel aşk sözcükleri,
Duvarlara kazırken zaferi muştulayan öfkesini
Kalbinin bir köşesine de
Sevdasını kazıyan birileri var mutlaka.

Sanma ki bir tek biz yaktık
Sararmış mektupların ucunu
Uzak diyarlarda,
Sanma ki yalnız bizim attığımız taşlarla
Dalgalandı denizlerin sessiz karanlığı.

Kavgamın en ateşli durağındaydı gülüşün
Onun için halkım gibi sevdim seni hep.
O onurlu direnişin ortasında düşmek gibi
Adam gibi bir şeyler uğruna dövüşmek gibi.

Anla artık
Yalnız ikimiz için yaratılmadı bu dünya
Ve bir gün bittiğinde bizim için her şey
Durdurmayacak dönmesini.

Sen gülüşünü bırak yeter
Ardın sıra yürüyeceklere...

2005

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

İlk Kelimeyle Başladı Her Şey

İlk kelimeyle başladı her şey
İlk dizesi gibi acemi bir şairin.
İlk öpücükte saklıydı aşkın büyüsü,
İlk adımındaydı sevinç
Yeni yürümeye başlayan çocuğun.
İlk ayrılışındaydı hüzün delikanlının sevdiğinden.

Her şey ilklerde saklıydı
Hiç aklıma gelmezdi sonu da gelebileceği güzelliklerin
Tükenebileceği sonunda bütün mutluluklarımızın.

Ben yine de ilk şiirim gibi
Heyecanla okuyacağım sana yazdığım şiirlerimi
Ve her seferinde
İlk defa tutuyormuş gibi yine yüzüm kızararak
Tutacağım ellerini.
Onlarca yıl geçse de üzerinden
Ben sende hep ilklerimizi hatırlayacağım
Sonuna gelmiş olsakta yaralı ömrümüzün.

Yani sevdiğim
Her şey başladığı gibi bitecek bende
Sana söylediğim ilk söz olacak
Son sözüm...

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

İlk Mavisi Sabah Ayazının

İlk mavisi sabah ayazının
Öpmek bir düşü yanağından
Sarılmak boynuna imkansızın

Dağlarımda tek tek ışıklar yanar
Parıldar hiç görmediğim ülkeler uzaklarda

Ve yanı başımda insanlar
Omuzlarına basarak dostum dediklerinin
İterler suların altına,
Nefes almaya çalışırlar
Soluksuz bırakarak

Yükselmek budur işte derler
Yükselmek;
Çiğneyerek omuz başlarını
Yükseğe,
Daha da yükseğe

Yüksek zirveler
Bu leş yığınları
Üstüne basıp yükseldiğimiz
Bu tepeler
Alçalışın ta kendisiydi aslında

Sonra öpmek yanağından bir tebessümü
Bir babanın sarılması küçük kızına çıkarsızca
Sonra sevmek
Alın teriyle kazanılmış bir parça ekmek,
Bir yudum su gibi yada
Bir anne kuşun yavrusunu doyurması,
Mayıs şafağında dökülen gözyaşı
Ölüme inat hayatı anlatan kitaplar
Yasaklı dizeler gibi,
Yükseliyorum işte
Farkında olmasanız da
Alçala
Alçala

Yükselmek,
O beyaz başlı doruklara
“Seni herkese ve her şeye rağmen seviyorum” diyebilmekti aslında
Bağırdım korkusuzca...

12 Mart 2003
00: 49

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

İlk Nefesteki Mutluluk

Soluksuz kaldıktan sonra
İlk nefesteki mutluluğu düşün,
Yağmurdan sonra açacak güneşi,
Demli bir sabah çayının
Boğazına bıraktığı sıcaklığı

Bil ki hiçbir dağ sonsuzluğa uzanmaz
Bütün karanlık yollar çıkar mutlaka bir gün aydınlığa

Mideni kemiren açlıktan sonra
İlk lokmadaki mutluluğu düşün,
Uzun bir deniz yolculuğundan sonra
Ufukta ilk ışıklarını memleketinin
Ve o memleketin güleç yüzlü güzel çocuklarını
Alevlenen gözlerini ve çatlamış ellerini
Yani seni sen yapan bütün heyecanlarını

Düşün bugün de ölmediğini
Bugün de inadına yaşadığını...

13 Haziran 2004
Foça

Melih Coşkun