Nurettin Durman

[F.S.Mehmet1453]

HOŞÇA KAL HÜZÜNBAZ ÇOCUK

Bu ne telaş şubat hanım gidiyorsunuz demek

cuma günü üstelik önemli kararların alındığı günde

uslu bir çocuk gibi durmuyor değil mi deniz

birçokşeyin sonucunda biraz da akil kalarak

ankaralardan uçurtulan teşri’i troplarla

yağmura koşturmuşsunuz hemen erkenden sabah.



Yani kendini kapatmak da bir belalı iştir aslında

melali taşımaktan yorgun düşmüş teşrinlerden sonra

teşrifatçılar sararmış yapraklar olup

aşkı tezyin için ateş pareler kuşanırken

bu son günü cuma bu son günü yağmurla

sarı saçlı, uçarı, buğulu bakışları olan şubat

haydi hoşça kal.



Bu ne telaş şubat hanım gidiyorsunuz demek

yağmurlar dökünüp, ağır havalar sarındırıp şehre

sirkeci gibi bir yerde, sultanhamam da, veznecilerde

sahi n’oldu birden böyle çıtı pıtı şubat hanım

kar getirmediniz bu yıl bu güzel İstanbul’umuza.



Ölüm dahi tutamaz bir paganın çapraz oturuşunu

palamarcı gemiler yanaştığında iskeleye

martılar çatılardan höykünüp ekmek kırıntılarına

kanat çırparken şöyle bir uğramış

ateş almaya gelmiş gibi hemen, kısa, çabuk.



İşte böyle şubat hanım

Süryanice’de yirmisekiz tesmiye ediliyormuşsunuz

dervişlerin teber taşıdıkları çağda

testici yazdan kalma mahmurluğunu teşrih ederken

kaldırımlarda tezgâh açan satıcılar da tutamıyor

kapalı çarşı, mahmutpaşa, boğaziçinde bir mekânı

sarı saçlı, uçarı, buğulu bakışları olan şubatın

yağmur uçlarını.



Tetik düşürdüğünde avcı müthiş bir

öldürme tripine yakalanmıştır

haydi hoşça kal sevgili hüzünbaz

teşrifatçı yoktur, zindancı vardır

tabiat ayetlerden müteşekkildir.

[F.S.Mehmet1453]

HÜSEYNİ MAKAMINDA

Bana güller verin kırmızı güller verin

Kan renginde olsun güller verin

Çünkü kan toprakta ağırlaşıyor

Çünkü dağılıyor yeryüzüne

Oradan hayat.



İşte sözler içinde bir söz

Gidiyor çarpıyor kılıcına celladın

Duruyor her şey

Kapısından giriyor ihanetin

Koşarak ölüm

Sınıyor mutlaka bizi

O söz alıp götürüyor yüreğimizi.



Artık seni yağız topraklara çözmeliyim

Dağlara taşlara haykırmalıyım seni

Kılıçtan geçirmeliyim tarihini acının

Çünkü acı var olan bir hayattır

Öylece kuşatıyor öldürüyor beni.



Bana güller verin kırmızı güller verin

Dağlarda büyüyormuş orada çocuklar

Orada çığ gibi bir öfke ile bismillah.

[F.S.Mehmet1453]

HÜZNÜ ATAMIYORUM HAYATIMDAN

Ben bir gezginim her Cuma içimde değirmen taşı

Bazen bir çiçektir Sultanahmet meydanında yüreğim

Bazen uçuşan güvercinlerdir bayazid meydanında.



Gizemli sözler söylemek bana göre değil

Zorba günahkâr rejimlerden nefret ederim

Ey insanlar, siyahlar, beyazlar, patagonyalılar

Ben bir gezginim her Cuma içimde kırlangıçlar

Merhametler ve az bulduğum acılar ile

Kendimi ararım kendi içimde.



Beni şaşırtıyor şimdi insanlar

Kafalarında binbir hesap binbir fitne

Malları ve evlatlarıyla yaşayıp gidiyorlar

Konuştuklarında göğüslerine hücum eden cereyan

Bakışlarına ram olan cesaret

Gülümsetiyor beni

Yeni yapılanmalar gözleniyor yeni vitrinler

Büyük laflar ediliyor

Büyük adamlar yetişiyor etrafımızda

Yazıksanacak saygılardan

İhanete varan sevgilerden

Fikrinden düşüncesinden tavırlarından

Neticesi karanlık saplantılarından.



Peki nedir dağınık ve uzak duran neyin telaşı

Ben bir gezginim her Cuma içimde değirmen taşı.

[F.S.Mehmet1453]

KALBİMİ KIRMAYA GELİYORSUN

Bu kış ortalarından kalma

Bir ihanettir aklımda

Mızrakların kargıların

Ne varsa şimdi karşılığında

Kuşkum yok artık

Savaş çıkartabilir üşütebilir rüzgâr

Tanıdık bir insanın karabasanlı ölümünden.



Uzun karlı kış *******inde

Toprak damlarda

Kapıların eşiğinde

Uluyorken aç kurtlar

Anam kimbilir hangi dualarla

Kurtları savar

İsli idare lambasıyla

Sabaha kavuştururdu beni.



Ben ki ilk gençlik yıllarım

Şehremini’de Kadırga’da

Sokakların ve sahillerin

Çoğunlukla geceleyin

Bir denizci değil

Bir dağ adamı gibi

Kaba nefesler doldurarak içime

Hayatı isyanlardan kopartarak

Taşımak için gençliğimi İstanbul.



Benim bir zaman aklımda kamçılar

Tutayım boğazından hergelenin

O zaman solingen usturalar

Makbul ve pahalı

Üstelik sessiz usturalardı

Konuşmak tehlikeli ve yasak

Benim aklımda kamçılar

Münafık kollardı.



Damarlarımda dolaşan kan

Bir türlü ulaşamadığım şiir

Mağarada içtiğim su

Güneşin ağır ağır denizi

Yutuyorken akşama doğru

Tebdili kıyafet eylemiş öfkem.



Halbuki şimdi

Kalabalık caddelerde hüzün taşıyan yüzüm

Denizi her gün gördüğüm halde

Çiçekleri çok çok sevdiğim halde

Aykırı gelmiştir

Çünkü savaş çıkartabilir üşütebilir rüzgâr

Tanıdık bir insanın karabasanlı ölümünden.

[F.S.Mehmet1453]

KARA BIÇAKLAR

II

Öfkemi

Kara bıçakları

Kara kara bileyenlere salkıyacağım.

Martılar kümelensin

Kanat çırpsın

Çığlıklarla

Denizin bir yerinde.

Nereye akıyor bu sular

Tadı nasıldır kanın toprak ey

Nasıldır oğulu kucaklamak

Çatal ağızlı bıçaklarla.



Sen nerdesin gelincik?

Nazenin huylum

Utancım mağralar doldurur

Mümkünsüz hayatlar sağnağında

Körük gibi kaynadığı zamanda yüreğin

Sen nerdesin gelincik?

Bir nakış hasretiyle nakkaşın nakışla beni

Ki öfkemi

Kara bıçakları

Kara kara bileyenlere saklıyacağım.

[F.S.Mehmet1453]

KARABATAK

I

Dağıtsam pusu gözlerinden

Gözlerin ayılır.

Ben durur

Hamid-i evvel camiin önünden

Denize bakarım.

Haydi seğirt

Minnacık balıkların ardından

Büyük lokma yeme büyük konuşma

Sen işine bak

Karakuru karabatak.



Gemilerdi. Kocaman gemilerdi

Karakuru karabatak

Görmedin mi?

Sularını yara yara boğazın

Bir dağlı türküsü gibi

Ağıt gibi

Boğaziçi köprüsünün altından

Geçip de gidiyorlar

Görmedin mi?

Denize gömülmüş ambarları

Dalgasından

Kıyıdaki balıkçı sandalları

Kalkıp kalkıp iniyorlar

Kalbim gibi

Görmedin mi?

[F.S.Mehmet1453]

KASIMPATILAR

Kasımpatılar ıslandı

Puslandı ortalık yağmur yağdı

Turuncu ve eflatun ve yas vardı

Islanan kasımpatılardı.



Dağın ardında muamma

Umut bir küheylan at

Katıyor tozu dumana

Haydi yol yorgunu yosma

Yorumla çağı bana

Dağın ardında muamma.



Yağmur kasımpatı ve ölüm

Ölüm eyvah ölüm öylece

Füzelerin içine sığınıyor

Tüfeklerin kızgın demirlerin

La Din’i memleketlerin.



Yani ıslanan kasımpatılardı

[F.S.Mehmet1453]

KERVAN

Bana koyu bir yalnızlık kadar yakın duruyordunuz

Yüzünüzde unutamadığım şey gökyüzü gibiydi mesela

Adınızı söylesem iç savaş çıkartacaklardı

Bıraksam olmayacaktı biliyorum.



Şehla bakışlı bir mürai karşımda oturuyordu

Kelebeklerin korkusuzca uçuştuğu gelincik tarlasında

Kan gibi bir şeydi kurşunlardan sonra toprağa düşüyordu

Kervankıran bir yürüyüş müydü hüzzam mıydı ay doğuyordu.



Halbuki ben aşk olsun kaydını koyarak hayatıma

Vakti gül kurusu olarak da tutabilirim kalbimde

Bana koyu bir yalnızlık kadar yakın duruşunuzdan başka

Daha ne olsun. kıyametler kopacak. Ben yola çıkacağım.

[F.S.Mehmet1453]

KOD ADI HAMZA

Kuş olup dalına konmuştur bir hülyanın

Firengistana meydan okuyan yakasında şehrin

“Emri bil maruf nehyi anil münker.”



Seni de gül kokularına sarmadılar mı

ey aşk. Yarına ne kaldı

Kaç mevsim

Kaç ırmak

Büyüttü seni.



Sen, gözü, kulağı, kalbi olansın

Lakin sustum. Nutkum tutuldu. Kaldım.

Ne olurdu, yakamozlanır mıydı yoksa tabiat

bu saten sonra.

Kıyamet mi kopardı Beylerbeyinde

sabah sabah.



Seni de gül kokularına sarmaladılar mı

ey aşk. Vuslata ne kaldı.



Hülya dediğin gürül gürül akan bir ırmaktır.

[F.S.Mehmet1453]

KOMUT

Söylenceye göre bir komutan meşhur nutkuyla

bir ara “saat kaç” demiştir ya oldukça sayrıl

sonrasında ise donakalmıştır. Ne çare.



Sarayda yaşamış olmasında da sözüm ona

muasır bir öfkenin tezahürü olsa gerektir

yoksa ki tevatür. Çünkü iktidarında saray;

haini vatandır.

Dahi bu ne haldir demesi olmamıştır kimsenin

bu ne ikilemdir? Kuşkulu hamledir? Herkes;

sus pus olmuştur.



Börtü böcek olsa sakinleştirirdi tabiat

saksısında çiçek. Lâkin olmamışmış hiç

karşısında bir dahi onun kadar

bir general bir paşa.



Ama ne çare. Dil dolanmıştır kuzgun olmuştur

alıp götürmüştür kitabın içindekilerini

olmuştur ilga.

Kimi mazbatalarda buz kesmiştir duvarlar.

Neyse! Paşa paşa durmuştur kalbi. Hiç ama

nabzı da atamamıştır bir daha.



“Morte” nece’dir acaba? Sofralarda geniş odalarda

kurunda, kurultayda, rakı sofrasında. Artık

gelme ölüm gelme diyememiştir komut. Ne çare.

Mazbatalarda buz kesmiştir duvarlar. Ne çare.



Kapçık ağızlılar rüküş madamlar şaşa kalmıştır.