Şiirler

[GooD aNd EvıL]

Zamansız gözlerini ufka dikişin var ya
Beni benden edişin
Hesap vermeden
Sormadan
Söylemeden sevişin
Buğulu gözlerinde
Bakışların beni bırakır gider ya
Sadece
Sadece sen yokken kendime gelişim
Umulmadık bir yerinde hayatın
Ciğerlerini söküp atarcasına
Kalbindekileri haykıracakmış gibi
Karşımda duruşun
Ve bir kelime bile etmeden
Çekip gidişin
Ve susuşun var ya...

Şakağıma dayanmış bir namlunun
Tetiğini çekmeyişin
Oluk oluk cana hayat veren kanı
Şahdamarda kesişin
Ve beni benden edişin
En yaşanacak zamanında
yaşanmamışlıkların
Çekip gidişin
Ve aşktan ölürken dahi
Sevmiyorum deyişin
Ve günahsız gidişin
Beni günaha sokar ya...

[GooD aNd EvıL]

Her sabahki,
Tanyeli geç ağarıyorsa...

Her sabahki,
Ayna sana gülmüyorsa...

Her sabahki,
Serçelerin cıvıltısı yoksa...

Her sabahki,
Simidinin çıtırtısı gitmişse...

Her sabahki,
Çayının tadı bozulmuşsa...

Her sabahki,
Sigaranın dumanı yetmiyorsa...

Her sabahki,
Gözlerin çizgi olmuyorsa...

Her sabahki,
Sabah olmuyorsa...
...
Ve...
Ve sen hâlâ farkında değilsen...
...
Günaydın...

[GooD aNd EvıL]

Onsekizinde gönül verdi,
Ondokuzunda evlendi,
Yirmisinde biricik yavrusuyla beraber,
Terkedildi,
Sessiz sedasız baba evine döndü...
Horlamadılar onu,
Ne cefakar annesi,
Ne hasta babası...
Artık çalar saatle uyanıyor,
Annesiyle başlıyordu güne,
Şimdi yirmiikisindeydi...
Gençliğinin hyecanı yoktu artık,
Acılarıyla başbaşaydı...
Gündeliğe giderdi zengin evlerine,
Bazen gönlü gibi zengin bir hanım,
Bazen de harika bir malikane de,
Malikane ye zıt, aksi mi aksi bir kadın,
Olurdu patronu o günlüğüne...
Ve yalılarda gördüğü,
Cicili bicili, cıncık döşemeler,
Ve desen desen halılar,
Ve rengarenk, ve tıka basa dolu mutfaklarda,
Adını sık sık unuttuğu eşyalar,
Süslü yataklar,
Kıyası mümkün olmasa da,
Kıyaslamadan yapamazdı asla,
Hayalinde,
Gecekondularının mutfağıyla,
Bütün gördüklerini,
Aklının boş bir yerine yerleştirirdi...
Gün başlamazdı,
Eziyet başlardı ona hep,
Ve yüreğine dokunurdu her talimat,
Her yer tertemiz olmalı,
Ve en sona pencereler,
Camlar, çerçeveler,
Temizlenmeli, silinmeliydi...
Öyle ki,
Elini uzatsan, cam yok muş gibi tertemiz...
İster birinci, ister yirmibirinci kat olsun,
İçeri kalabalık olsun,
Yada yapayalnız olsun,
Senin işin; hep kimse yokmuş gibi,
Ve kendi evinmiş gibi,
Hizmet etmek...
Hep denileni yapardı,
O evlerde,
O pencerelerde,
Ve işte salonda iki genç,
Biri erkek, biri kız,
Öpüşürler,
Ona bakar da gülüşürler,
Gördü onları ister istemez,
Gözlerini kaçırmak istedi,
Gülüştüler ona,
Sabunladı iyice pencerenin camını,
Görmemek için,
Beyaz köpüğün üstüne yansıdı sanki,
Kara yazgısı...
"Nasıl da, nasıl da bizi bıraktı,
Bir başımıza, ahh vefasız..
Bebemi ve beni." dedi içlenerek...
Ve dedi ki : "Bir şunlara bak rabbim, bir de bana" ,
Hırsla sildi köpüğü,
Dünyadaki tüm kötülükleri silmek ister gibi,
Duyduğu süngerin cızırtısıydı,
Ve o cızırtı, ona yalnızlığın iniltisi gibi geldi,
Hiç bir kötülüğü silememiş,
Aksine hayallerinin her noktasındaki,
Bütün güzellikleri, kötülükler kaplamış gibiydi...
Güzel gözleri, tatlı birer badem gibi,
Ve öylesine öpülesi gözleri,
Ruhunun aynasıydılar adeta...
Sımsıcak ve birer lokum tadındaki ,
Gülmeyi unutmuş,
Dolgun, titrek ,
Öpülesi dudakları,
Suskun ve kilitliydi hep...
Ümitlerinin boşluğa ilk uçtuğu günü,
Yerlere saçılıp, paramparça düştüğü günü anımsadı,
Sonrasında; hiç yeni bir ümidi olmadığını düşündü, düşündü,
Başı dolandı,
Elleri kayar gibi oldu,
Tutundu pencereye,
Sessizce ağladı,
İki damla gözyaşı,
Usul usul süzüldü şakaklarından aşağı,
İki inci tanesi,
Başını salladı acıyla,
Çaresizce , bir sağa, bir sola,
Gözyaşları terkettiler şakaklarını,
Uçtular,
Onbirinci katın penceresinden,
Boşluğa,
Aynı ümitleri gibi,
Paramparça, paramparça...

29.03.2004 Taşkışla/Taksim

[GooD aNd EvıL]

Ellerini akşamlara daldırırken, yıldızlara saf saf bakan gözlerin bir yıldız
olur.
Sonra gecenin serinliği avuçlarından akıverir.
Ağaçlarda hışırdayan yaprak sesleri kulaklarına titrek bir keman sesi gibi
gelir.
Sanırsın ki rüzgar affetmesi için Allah’a yalvarıyordur.
Kıpırdamaya başlar dudakların ve sözcükler bir çağlayan gibi dudaklarından
bir bir dökülür, akmaya devam ederken kelimeler hayallerinin durgun
sularında karışarak birikmeye başlar.
Sen, penceresinde yüreğinin perdelerini aralarken bir anda kendini
akşamlarda bulursun.
Karanlıklar bir kadın eli gibi dudaklarında gezinmeye başlar.
Yanaklarını okşar,
Ellerini tutar sıkıca.
Bir de bakmışsın ki karanlık senden bir parça olmuş.
Sokakta tak tak diye işittiğin ayak seslerinse gecenin sesiyle bütünleşmiş.
İlkin bir çöl yalnızlığını yaşarsın, belki de yalnızlık, bir gölge gibi
etrafında dolanacaktır.
Bu sefer de yalnızlık senden kaçarken sen yalnızlığa hicret etmek
isteyeceksin.
Parmaklarının arasına bir tüy kalem sıkıştıracaksın.
Gökyüzü kalemini daldıracağın mürekkebin olacak senin.
Yıldızlar da birer mürekkebin damlaları...
Akşamlar ölü bir şehir olacak.
Akşamlar dudaklarında saf bir dua…
Kaldırım taşları olacaksın akşamların.
Hep bir hayale koşar gibi akşamlara kaçacaksın.
Ne zaman akşam çökmeye başlasa sessizlik ellerinde bir şiir olacak.
Ne zaman akşamları terk etmek istesen karanlıklar ellerinde kırmızı bir
hançer…
Şehir ise elleri kanlı bir cinayet zanlısı…
Karanlıklar bir kadın kadar acımasız olacak.
Bir erkek kadar ihanet kokacak.
Akşamlar bir bakmışsın ki bir fahişe olmuş,
Bir bakmışsın ki karanlık sularda aforoz edilmişçesine inançsız.
Kaparsan kulaklarını sancılı bir yarına gebe kalmış bu şehrin iniltilerini
duyarsın.
Akşamları yudum yudum içersin.
Akşamlar büyülü bir sözcük gibi ruhunu titretir.
Sokak ışıklarının siyah-beyaz bakışları altında kediler gibi bir köşeye
çekilirsin.
Burası en tekin yerdir deyip koynuna atlarsın akşamların.
Annenin küçükken yorganı şefkatle nasılda üstüne örttüğünü anımsarken,
şehrinde akşamları öylece üstüne örtmesini beklersin.
Akrep-yelkovan dönmekten bıkıp sarhoşça bir köşede sızmıştır.
Sadece yıldızlar dimdik ayaktadır.
Yorgun göz kapaklarına çöken akşamlarda yıldızlara baka baka akşamlara
kaçarsın.
Birde bakmışsın ki sen akşamı olmuşsun gündüzüne kavuşmayan bir hayatın.

[GooD aNd EvıL]

Gün tutsadı yalnızlıklarımı
Eğildi güneş harman savurumlarına


Yorgun süzülen yağmur silüetlerinde
Kesildi kahkahası bilinmezlerin
Düşerken bulut bulut amazonlara
Yürüdü zebaniler sarp geçitlerinde

Kırpınışlarında badem gözleri ve
İçine işlemiş paytak sözleriyle
Ve dahi pasaklarında iftira közleriyle
Çizmekte biri yol kutsamalarını

Güne dizdim çiroz misali sevdayı
Gün yürüdü akşam sefaları tanıkladı
Çingene sevişler mesken tutarken arşı
Kimler aşdı ki ufuk çizgilerini

Aşk işledi nakış diye yüreğe
Gün tutsadı sevdayı gölgeler boyu

Yol sıkıntılı yeller sarmazken dalı
Gözler yırttı şehveti inletti doğayı
Suya hasret dövüngeç yakınmalarında
Kukla saraylar aldı nisbet rüyalarımı

Darılgan tablolarda kıskanç nağmeler
Küs kuşlarıyla meze olur *******e
Hoyrat bir rüzgar çeker ıklığı da
Düşer gölgesine vaki ahir demlerde
Güne tutsak sevdalar ...

Düşer gölgesine
Güne tutsak sevdalar

Düşer....

[GooD aNd EvıL]

Akan suyu severim ben
Işıldayan karı severim
Bir yeşil yaprak
Bir telli böcek
Yeşeren tohum
Güneşte görsem
Sevinç doldurur içime
Bir günü
Güzel bir günü
Güneşli bir günü
Hiçbir şeye değişmem
Onun için savaşı sevmem
Onun için zulümü sevmem
Onun için yalanı sevmem
Bilirim yaşamaz güneşte
Bilirim yaşamaz yanyana aşkla
Ne haksızlık
Ne korku
Ne açlık

[GooD aNd EvıL]

Mahpushane bir tuhaf bina
Süvariden kalma; hatıra, o gün bu yana
Ne izahı mümkün nede tarifi
Görkemli bina önün de bir uzun selvi
Dibinde asılan üç kişi en son ki
Karşıladı nazik bir bayan
İkinci katta; torba dolu bir oda.
Kapısında koskocaman bir balta,
Demir saplı bir baston.!
Tecrit ki, tecrit; tam zindan
Ufak yarıklı iki delikli tuvalet
İçerde b.. duvarla ayrı
Koku ki; ne koku anlayın gayrı.
Hava yok ki ne mümkün teneffüs
Çare yok üstüne kapanmış kapı
Çek pisliği içine .. Yutmuşsun hapı
Uyku mu? Ne mümkün bulursan yatağı
İmdada geldi: Sür, sür hacı yağı
Yatak .. On altı kişiye on şilte
Babanın evimi bura? Hapishane işte
Hemen başlıyorlar; yeni hayata, girişte
Af konuşuluyor; her harekette, işte
Bakıyorlar; biri birine şüpheli şüpheli
Bir kısmı; vurdumduymaz, hem de ümitli

Tecritten lutfile çıkardılar
İnsanlar sayılıp, dizildiler
Kelle adedine göre yazıldılar
Attılar, ahır bozması koğuşa
Gacırdayarak, kapandı kapılar
Yarın mı..? Ne ümit .. Hüzün ve keder
Burada başkadır haller
Burada gözler bir başka parlar
Zaman nasıl geçer?
Voltada sanki zikrini çeker
Çok işler ama
Bir a..duyunca durur diller
Mahkumun .. ışığı.. belki af çıkar
Güneş orada, doğunca batar
Batınca; ...düşse ne çıkar?
Mahkumun çilesi;
Çeker de belki çıkar
Bu gün tam on beş gün oldu
-“Yarın” dedim; hayal oldu
Her an hücrem; hırsız, cani ile doldu
Kimi bir gün, kimi üç günde gitti.
Acılar beni bu hücrede de buldu
Yalnızlık; sırdaşım, yoldaşım oldu

Beklerim haberi gelmez
Gardiyan hiç halim bilmez
Evde bir buçuk yıllık yavrum
-“Geleceğim” diyen babası gelmez

Hücre kapısı...tak ....tak..
Hırsızı, canisi gitti tek tek
Onlar mı? Adi suçlu !
Bizimki düşünce...
Her dönem büyük tehlike
Aradaki en mühim fark...

[GooD aNd EvıL]

Yaş akmıştı gözümden üzülmüştün,
Bir şey mi oldu diye, oysa
Beni bir anda bırakıp
Gittiğinde ise, arkana bile bakmadın.

Şimdi...

Ardından su döküyorum
Gözyaşlarım ile
Geri gelmeyeceğini
Bilsem bile...

[GooD aNd EvıL]

Güneş oldum gönlünü aydınlatamadım
Kukla oldum yüzünü güldüremedim
Seni sevdim ama söyleyemedim
Yari sevdim yarim diyemedim
Haykırdım sevdiğimi dünyaya
Sana söyleyememişim ne fayda
Aşkımı gönlüme kazıdım
O aşkı da mahşere kadar saklarım

[GooD aNd EvıL]

yaşarken sensizliğin ormanlarında
gözyaşlarım yağmur olup yere düşüyor
sen inanmasan bile gerçek budur sevgilim
sensizliğe akan gözyaşlarımla güneş üşüyor....
.
ardından boynu bükük bırakıp da giderken
görmedin halimi hiç, dünyam titriyor
volkandaki lavlar gibi sıcak olsada yaşlarım
yere düşen her damla ile güneş üşüyor...
.
sımsıcak bakışların bir mazi oldu
anıların ile beslenen bu can eriyor
mızrap gönül telime soğuk vursada
hasretinin sıcaklığında güneş üşüyor...