Özkan Özdoğan

[GooD aNd EvıL]

Gökkuşağı

Güneşle gelir gökkuşağı.
Yerin,gökle dolup taştığı,
baştan sona ıslak,buğulu camlarıyla
şehrin beyaza boyandığı günlerde,
yağmurun ardından,
görünür-görünmez bir
sabah yıldızı tıpkı.
İşte sen de öyle,
neredeyse yok olan düşlerime,
fırtınanın çocuklaması gibi düştün,
yedi rengin,
tümü gözlerinde.

Özkan Özdoğan

[GooD aNd EvıL]

Gözyaşı

İnanma,
ağlıyor değilim,
bunlar da gözyaşı değil:
İlk damlaları bir yağmurun,
yeni doğmuş bir çocuğun
ilk yudumları..
Ölmekteki bir adamın son isteğidir;
yeşermeyi bekleyen tarlalara inen
ilk umuttur,
gökyüzüne uzanmış ellere değen
ilk mucize..
Ağlama sen şimdi de,
inanma her üzüldüğüme..
Yanaklarımdan yüzünün yansıdığı
bu yaşların her biri
benden başka bir insandır,
bir kere daha ölen
her görüldüğünde..

Özkan Özdoğan

[GooD aNd EvıL]

Gün Güzeli

Nefes alıp verdikçe ben
sen açıyorsun,
adın gibi asi bir çiçek.
ve sade yağmura tutkun
yaprakların,
ben gibi bir sulusepken aşığa.
neydi ki derdin
a gün güzeli?

Özkan Özdoğan

[GooD aNd EvıL]

Gün,güneş

hasretlik bitti güneşle,
toz,toprak geri geldi bugün..

camlara,kapılara koştum
bi hoşgeldin için.
yüzümü dönmeye kalmadı,
rüyada buldum kendimi..

dayamışım sırtımı güneşe,
ayaklarım atlasta
bi sağa yıkılıyor gün,bi sola..
bir kargaşadır gidiyor
evrimin ortasında..

ölüp ölüp dirilmişim meğer,
uyandım da anladım.

Özkan Özdoğan

[GooD aNd EvıL]

Hava-Dar

Bu havalar
ya gitmeyi düşündürür adama,
ya da bir sesin
güneş kadar güzelliğini..
Bu havalar,
yüzüne yağar adamın,
ellerinden tutar;
toprak kokusuyla haber verir mevsimi.
Uçurum kenarıdır,
dalın yere değen ucudur,
içinde biten kavgadır.
Aklının ucundan geçmez böyla havalarda,
üşüteceği sıcağın
tüm soğukların yerine.

Özkan Özdoğan

[GooD aNd EvıL]

Hayat`a -düzyazı-

Günden güne yitiriyoruz insanlığımızı.Akşamın kara örtüleri çekildiğinde üstümüze,kapanıp kendimize,ağlayan şiirler yazıyoruz.Yalnızca ağlamak mı yapmamız gereken,düşünmeden hiç..Sevginin tutsaklığından kurtarmış sayıp kendimizi nice mutlu şarkılar söylüyoruz bazen.Buna da yıldızlar izin vermez oluyor sonbaharlarda.

Büyüyoruz elimizde olmadan.Çocukluğun hayalleri,geçmişin düş kırıklıkları oluyor çoğu zaman.Geçmişe özlem yarası kanıyor küçük bir florya kuşunun kanadında.Eskinin yaldızlı bayram günlerinden aşırıp çocukluğu,çekiyoruz içimize bulutlara karışmış umutlarımızla...

Gülmeyi sindirmemişken içimize,hüzün denizlerinde kayboluyoruz.Hiç gelmemiş sevgiliye mektup yazarken evin koyu karanlıklarında annemiz geliyor aklımıza.Devlerin açtığı çukurlara düşüyor gözlerimizden akan yaşlar.

Ölümün masmavi çekiciliği beliriyor aynalarda.Hiç barışmamışken küskün gitmek hayata,koyuyor adama; güne alışıyoruz birdenbire.

Genç ölmüş şairlerin şiirleri çalınıyor kulağımıza mezarlıklarda çiçek koklarken.Dünyaya sataşmanın katlanılmaz ağırlığı okunuyor dizelerinden veya belki de nice denizler görmüş bir yağmur damlasındaki gözlerinden.

Özkan Özdoğan

[GooD aNd EvıL]

Heyula

Sırtım üşüdü...
Açınca pencereyi,
yıllardır birikmiş bir soğuk
girdi içeri.
Benmişim sanki
gardiyanı mevsimlerin;
bana birikmiş
keskin düşmanlığı...
Yetmez diye,
en koyusu bulutların,
en kuytusu karanlıkların,
birlik olmuş
tarumar etmeye akşamı.
Şimdi daha da büyür
gitmenin-dönmenin anlamı:
Nicedir özlüyorum zaten
denizle kucaklaşmayı.

Özkan Özdoğan

[GooD aNd EvıL]

İkindiye müteakip

Uyumadım hala,
Uyutmadılar..
Günü karşılayacağım böyle giderse.
Karanlığa inat
bir parça aydınlık olsun diye,
açık tutuyorsam gözlerimi
ve çekmiyorsam dizginlerini sözlerimin;
karşılığı olacak elbet!
İkindiye müteakip...

Özkan Özdoğan

[GooD aNd EvıL]

İnci

Denize kavuşsam,
Gitsem,
Kimsenin ruhu duymaz..
Bak işte hayat,
Dökülüyor incilerim..

Özkan Özdoğan

[GooD aNd EvıL]

İskele

Her dalga,
hani vapurun yorgunluğunu öven;
ve her martı,
çığlığıyla grileşmekteki denize söven...
bu şehre karışan ruhum benim.
Bak,
nasıl da çırpınıyor
bahara ermiş güneş yine..

Özkan Özdoğan