Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Bilinç

Bilinç;
Ayaklarını
Tahta kurularının kemirdiği
Çürük bir idam sehpasıdır artık
Bu ansızın yok oluş,
Son sözünü
Odanın duvarına astığın
Siyah beyaz bir resim gibi
Asıyorsa
Gecenin o karanlık,
O kendini bilmez boşluğuna
Çoktan aydınlatmaya başlamışsındır
Etrafında kararan gökyüzünü

Düşünebildiğinden bile fazla yapabileceklerin
Göğsünde taşımanın sancısı
Kendinden bile büyük bir yüreği
Budur işte farklı kılan seni
Son sigaradan
Ayakları çürümüş sehpadan
İşi sadece öldürmek olan o cellattan
Budur işte seni farklı kılan...

Budur işte seni ağlatan
Yanı başında yitirmemiş olsan da hiçbir dostunu
Karanlık bir zindanda bırakmamış olsan da ciğerini
Sen, kavga mevsiminin sessiz çocuğu
Bu yükü taşımak zor olsa gerek
Anlamak yaşanan zulmü ve esareti
Ve anlatamamak hiçbir şeyi, hiç kimseye
Tek başına savaşmak
Var olduğunu sanan yokların ordusuyla

Budur işte
Ölürcesine sevip de
Sevilmemene sebep
Sevgisiz koskoca bir ömür tüketmektense
Aşkla ve kavgayla
Bir çeyreği yeter demiştin bize hayatın
Çok geç anladın ki
Hiçbir yaşama sığmıyor o sevmek denilen
Sevgisiz bırakılsan da
Sevmek hiçbir ömre sığmıyor...

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Biliyorum Bu Kaçış Artık Beni Kurtarmayacak

Biliyorum
Kurtarmayacak beni
Bu dört duvar
Bu inziva,
Kaçmak
Uzaklaştıkça daha da koynuna düşmekti korkularımızın
Kaçmak daha da korkmaktı kederimizden
Kaçamadık...

Bu yenilgi benim değil
İnsanlık yenildi aslında
Yenildi dünya
Ve biz yenildik

Dağları istemedim veya denizleri sizden
Sonsuzluk içinde bir an istedim sadece
Bir ömür değil istediğim
Yeter ki duyun sesimi bir defa
Sonra gideceğim sesimi duyamayacağınız uzaklara

Dinle ki sussun sesim!
Susmak istiyorum artık
Dinleyin beni...

Konuşmak başka şeylerden
Dağlardan, denizlerden
Umuttan, hürriyetten
İnsanlığın kurtuluşundan mesela

Beş dakika istedim sizden
Ömrünüzü değil! ...

Beni böyle yıldıran
Ve böylesine çıldırtan
Güzel yaşayamamak değildi
Paylaşmasıydı hak etmeyenin
Payıma düşen sevinçleri
Buydu isyanım geceye...
Bunun için kurşun gibi geceye savurduğum dizeler

Yasak dizeler saklıyorum beynimde
Menzil dışında uçuyor kuşlarım
Kurşun işlemez artık bilincime

Biliyorum artık
Yırtsam gecenin siyahını
Gündüzün haberi bile olmayacak
Bu kaçış
Bu inziva beni artık kurtarmayacak...

9 Mart 2003
16: 22

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Bilmezdim

Bilmezdim önceleri
Karadeniz’in Marmara’yla
Kan kardeşi olduğunu,
Kağıdın kaleme olan
Delice aşkını,
Kollarını göğe uzanır gibi açarak
Sarıldığın dostunun
Elinin ayasında sakladığı bıçağın keskinliğini

Bilmezdim
Engereğin ağu dilinin bile
Acıtamayacağını insanlar kadar...

2005

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Bilmezsiniz

Bilmezsiniz ki
Ayak üstü şiirler yazdığımı şu köşe başında
Bilmezsiniz
Hangi şarkılarda ağladığımı sabahlara kadar
Hangi kızın gözyaşında kaybolduğumu geceleyin
Bilmezsiniz kaç kez seviştiğimi
Dokuz altı yalnızlığında

Ve ne hayaller kurduğumu kurtuluşa dair
Söylediğim türküleri
Hasreti ve hürriyeti anlatan

Ve hiç bilmezsiniz ama hiç
Ne kadar sevdiğimi hepinizi...

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Bin Çocuk Kuracak Geleceği

Bir tek ses
Bin yeni şiir demek
Bin çocuk cehennem yürekli
Ölseler de savaşırlar tarihin acımasızlığıyla
Bin çocuk mısra döker *******i.

Cesaret silah tutmak değil
Cesaret tutabilmek sevdiğinin ellerini
Suskun *******de.
Bin çocuk aşık olur güneşe her sabah
Bin çocuk yitip gider güneş battığında.

Biz ki günün her rengine ayrı ayrı adımızı yazmışız.
Korkmamışız hiç kurttan, kuştan, karanlıktan.
Silah tutmuşuz dağlarda
Ama tutamamışız bir yarin elini kaygısızca
Dizlerimiz titrememiş hiçbir zaman
Sevdiğimizin karşısında titrediği kadar.

Bir tek ses
Bin yeni şiir demek
Bin çocuk cehennem yürekli
Bin çocuk kuracak geleceği…

01.02.2005
Şırnak

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Bir Borandı Sanırım

Bir borandı sanırım
Kanarken kayıp bir güvercinin
Kanadında umut.

Öyle günler vardır
Ne kadar bağırsanız da
Ulaşmaz sesiniz
Hiçbir zamana ve mekana
Kaldırımlar
Kör, sağır ve dilsizdir

Öyle günlerden birinde
Girdiler koluna
Ete kemiğe bürünmüş zebanileri karanlığın...

İncecik dal gibi bir oğlandı
“Fidanlara isim konmaz” derdi eski bir dostum.
Bir öğle vaktiydi kaybedildiğinde
Kaldırımlar
Kör, sağır ve dilsizdi.
İncecik dal gibi bir oğlandı
Fikri deryalar kadar uzak
Bedeni kayıp umutlar gibi tutsak.

Vakit bir akşamüstüdür şimdi
Gürültüler geliyor uzaklardan
İş çıkışında memurlar durakta
Belki bir kadın yorgun argın
Semt pazarından evine dönüyor
Akşam ne pişireceğinin telaşında.

Ve konulduğu kafeste
Kanayan güvercin
Dinlemektedir bütün bu sesleri
Duymasa bile hissetmektedir yüreğinde
Aş pişmeyen ocakların kederli *******ini.

Gittikçe azalıyor
Pencereden sızan ışık
Diline bir türkü dolanıyor güvercinin
Umutlu güzel günleri anlatan
“Unutma halkının önünde
Halk için savaşanlar yürür”
Halkları onlar için çektikleri acıları anlamasa da...

Her Cumartesi kaybedilir bedenim benim
Hiçbir Cumartesi bulunmaz ama
Her Cumartesi kayıp bir güvercin havalanır
Hiçbir Cumartesi dönmez yaralı yurduna...

Bir borandı sanırım
Kanarken kayıp güvercinimin kanadında umut.
Dünya;
Kör, sağır, dilsizdi
Bükerken boynunu
İsimsiz bir fidan
Bütün yeşilleri çalınmış bahçelerde.

Her Cumartesi kaybedilirim ben
Hiçbir Cumartesi bulunmam ama......................!

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Bir Dize Daha Dökebilmek İçin Hayatın Kalıbına

Bir dize daha dökebilmek için hayatın kalıbına
Göğsünü avuçları arasına alıp kanatıncaya dek sıkar şair
Çok sevdiğin bir türkü dillenip
Göğe uzatır mağrur başını
Ve deniz küser sahipsiz çocuklarına
Kalbim duracak gibi olur
Her gece yatağıma uzandığım anda
İstanbul kendine küser
Kadersizliğine küfreder sürgün yürekleri kenar mahallelerin
Ekmeğin buğusuyla karınlar doyurulur

Bir dize daha yazabilmek için
Trol atıp beyninin derinliklerine
Sabahlara kadar bekler şair
Yine de çalan olmaz kapısını.
Rengarenk ışıklar yanar kirletilmiş evlerinde
Vapurlar dinlenmeye çekilir iskelelerde
Şehir derin derin uyur
Bense şarkılar söylerim en berbat sesimle
Seni çağırırım
Uğruna savaştığım her şeyi atıp bir kenara...

[GooD aNd EvıL]

Bir Düşü Vurulurken Gördüm

Bir düşü vurulurken gördüm ben
Çığlık çığlığa
Onun için çıplak gözle bakamam hiçbir kırmızıya.
Duydum insan olmanın sancısını
Göğsüm parçalanmış bir kaya parçasıydı
Kızgın güneşin altında.

Bir düşü vurulurken gördüm ben
Dili tutulmuştu toprağın
Ve acı çoğaldı günden güne içimizde
Aktıkça büyüdü dere yataklarında
Onun için kan kırmızı akması bütün nehirlerimin.
En büyük feryat oldu gecenin sessizliği
Sustukça ağladım
Ağladıkça sustu gece.

Bir düşü vurulurken gördüm ben
Öylece düşüp kaldı olduğu yere
Sıcaktı daha elleri
Gözyaşı kurumamıştı göğsünde.
Öptüm gözlerindeki pırıltıyı
Kendi küçük ama
Yüreği yüz yaşında bir çocuğun.
Titredi yüreğim titreyen elleriyle birlikte.
Bir düşü vurulurken gördüm ben
Onun için bakamam hiçbir kırmızıya…

25.02.2005
Şırnak

[GooD aNd EvıL]

Bir Elin Parmakları Kadar Kaldık

Bir elin parmakları kadar kaldık
Gözümüzün içine bakıp anlayacak derdimizi
Yanmamış birkaç kibrit çöpü tutuşmayı bekleyen
Nemli sobalarda

Şehrin betonları arasında
Solmadan kalan birkaç gül dalıydık

Bir elin parmakları gibiydik
Kangren akşamlarda bitti hikayemiz
Haylaz bir çocuğun ayakları altında
Ezildi yapraklarımız...

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Bir Gün Biterse Heyecanım

Bir gün biterse bu heyecanım
Şiir yazmak gelmezse içimden bir daha
Sen yine de bırakma ellerimi
Ve kırılırsa çelikten direnci yüreğimin
Sen diren yine de ikimizin yerine.

Haykır kısıldığı zaman sesim
Bütün sustuklarımı bağırarak söyle meydanlarca
Yazdığım şiirleri sen oku
Esmer yürekli yoldaşlarıma

Benim yerime yürü
Birlikte geçtiğimiz bütün yolları
Gençliğimizi bıraktığımız o kaldırımları

Sen şiirlerimin solgun yüzlü çiçeği
Sen benim yürekli sevdam
Eksik olmasın yüzünden
Yüreğinin ışıltısı
Gün gelir vurulursa aşk alnının ortasından
Ne olur yine sev beni...