Ümit Kilislioğlu Özger

[GooD aNd EvıL]

Çoban krala “bahtın açık sör! ” demiş
tahta talip olmuş
Kral da ona“tahtıma çık, gör! ” demiş,
lâfta galip olmuş.

Çoban “Bir daha dönmem” demiş saraya girip,
Lâkin üç gün zor dayanmış garip.
Özgürlük! Özgürlük! diye çıldırmış
takmış başına huniyi.
Kral bunalmış gezemeyince şık,
Koyunlarsa uzun havaya alışık,
Sevmemişler kralın çaldığı
Kırkıncı senfoniyi.

Çoban kırlarına dönmüş, kral sarayına
Bir süreliğine oturmuş her şey rayına...


Çoban bir gün düşlüyorken saraydaki tatlıları,
Fark etmemiş gelen atlıları
Kral unutamamış kekik kokan ovaları
Çoban hediyeleri görünce düşürmüş
elindeki kovaları.
Kral demiş “Şu ağacın altına bir çul ser,
Bir bardak ta pınardan su ver, yeter.
Adamlarını geri yollamış, sarılmış soğuk suya,
Yatar yatmaz dalmış derin uykuya.
Çoban bir yandan gelen yemeklerden yemiş
Bir yandan da şu sözleri söylemiş:

“İnsanoğlu durmadan, mutluluğunu arar,
Çobanın karnı açtır, kral ise gamlıdır;
İç huzuru olmazsa para pul neye yarar,
Zenginlikle özgürlük birlikte anlamlıdır”.

(8.Temmuz.2004)

[GooD aNd EvıL]

O adam değil senin muhatabın
Gerçek sahibi değil elindeki kitabın
İşi yok onun hedefle, ufukla,
O bir kukla.

Bilmez o yokuşu, inişi, sarpı, diki,
O hayatında hiç bir şey üretmedi ki!
İki koyunu güdemez, değil şu koca kervanı;
O bir kurnazın paravanı.
Koyunu bırak, başa çıkamaz tavukla;
Dedim ya, o bir kukla.

Çok olmuş dört işlemi unutalı
O hainin aptalı.
Neyin altına imza attığını bilmez çoğunlukla,
Farketmez onun için dünya da kurtulsa
Kan da aksa olukla.
İnsan değil ki o,
Sadece bir kukla.

[GooD aNd EvıL]

Yeniden evlendiriyorlardı sümbül saçlı, kara gözlü Celâl’ini
On iki yıllık kocası, canı, helâlini.

“Üzülme Hatice’m, çocuk için “ demişti
“Köy yeri işte bilirsin,
ama üç kez de evlensem daima en önde sen gelirsin.
Hiç acımam döverim, ihtiyaç olursa iyi bir derse
Hele hele sana saygısızlık ederse! ”.

Ertesi gün düğün vardı
'Allahım canımı al! ' diye yalvardı.
Kocası onunla o gece çok az konuşmuştu
Belli ki suçluluk duyuyordu
Şimdi de mışıl, mışıl uyuyordu.

Hatice, sessizce tavanarasına çıktı,
Sandığının kilidi açıktı.
Gelinliğini bohçasından özenle çıkardı,
Şöyle bir önüne tuttu,
Bir an için acısını unuttu.
Kabarık etekleri vardı yerlere kadar uzun,
Kendini bir süre seyretti, arkasından aynadaki tozun.
Geçen yılları, mutlu günleri saydı,
O evde bir an bile durmazdı ana-babası sağ olsaydı.

Yere göğe sığamadı, dünyası yıkıldı;
Odasına gidip yüzlerce rekât namaz kıldı,
Sonra Celal’inin üstünü örttü.
Vakit sabaha karşı dörttü.

Sonunda ne yazık o gece...
Canına kıydı güzelim Hatice.

[GooD aNd EvıL]

Göz kapakların insin,
Düşünceler dinsin.
Olmasın dün, olmasın yarın,
Değsin toprağa ayakların.
Çevir gökyüzüne elini,
Uyansın kundalini.

Kin, öfke çekilsin gitsin,
Sen yüce bir bütüne aitsin
Nefs ile şartlanmalar senden uzaklaşsın,
Böylece kundalini en dar yolu aşsın.

Allah seni özenle yarattı,
İçine o değerli tohumu attı.
Bırak yeşersin,
Sevgi murada ersin.

(Kapılar kitabından)

[GooD aNd EvıL]

Bir açsın, bir toksun
Bir azsın, bir çoksun
Bir varsın, bir yoksun.

(8.Eylül.2003)

[GooD aNd EvıL]

Dertlerimi çuvallara doldurup
denize attım dün
Beni üzenleri
defterden sildim
Defter bomboş kaldı
Şimdi dertsiz
ama yalnızım.
İyi marifet yaptım.

(23. Şubat.2004)

[GooD aNd EvıL]

Aslı yok ya,
Yaşadığımız mekânda
Farklı bir boyutta bir ülke
Ve bu ülkede bir takım
İnsanlar varmış.
Özel bir bölme varmış aramızda
Bir tarafı ayna, bir tarafı cam
Onlar yalnız kendilerini görüyormuş, biz onları
Pek seviyorlarmış aynalı salonları.
Ülkelerinin adı 'Ruya Ülkesi'ymiş
Bizi en çok rahatsız eden de
kKendilerinin duymadığı
Horultu sesiymiş.

Paraları öyle çok, öyle çokmuş ki!
Karınları öyle tokmuş ki!
Pazarları at biniyorlarmış,
Cumartesileri dansedip,
Tepiniyorlarmış.

Geziyorlarmış sırtlarında son moda ceket,
Umurlarında değilmiş memleket.
Yazı görmeyen baharlar,
Sokak çocukları,
Dövülen kadınlar,
Cinayetler, intiharlar,
Yaşlılar yurtsuz, yersiz,
Yaşayıp gidiyorlarmış
Hepsinden habersiz.

Bilmem kaçıncı sevgilisinden ayrılmış da
yenisini aramaya çıkmış kimi,
Kimi ise reklam uğruna
Kandırmış hakimi, hekimi.

Bilmiyorlarmış taksitmiş, sıraymış,
Her kapı onlara açılıyormuş,
Anahtarları paraymış.

Nasıl olmuş bilinmez,
İçlerinden biri bir gün uyanıvermiş!
Birden arkası görünmüş aynanın,
Yananla birlikte canı yanıvermiş!
Gönlünü kederlere salmış.....
Derken bir ninni sesi, biri gelip sallamış
Beş dakika geçmeden
Tekrar uykuya dalmış.

Masalın elbet var özü;
Hakça kazanıp, iyi yaşayana değil sözü,
Bedenin bir yerine iğne battığında
Acısını duymayana,
Bütün olduğumuzu görmeyene,
Gafile...
Ama ne dersek diyelim,
Biliyoruz ki
Nafile...

(Kapılar Kitabından)

[GooD aNd EvıL]

Biz eğriler gibiyiz
Yollarımız bazen bir,
Bazen bir çok kez kesişir.
Bazen teğet geçeriz,
Bazen de uzaktan geçmeyi seçeriz.
Maksimumlarda ünleniriz,
Minimumlarda hüzünleniriz;
Ara sıra sımsıkı düğümleniriz.
Büküm noktasında değişir evrene bakış açımız,
Kaçımız aşağıya bükülür,
Yukarıya döner kim bilir kaçımız.
Bir yerde “bu eğri buraya kadar” deriz.
Aslında kesinti yoktur;
Nokta nokta sonsuza kadar devam ederiz.
Asimptotlar hedeflerdir ulaşamadığımız;
Bazen sınırlar vardır, aşamadığımız.
Kimimiz dönüp, dolaşıp varıyor aynı yere
O kapalı yörüngeden çıkmalıyız bir kere
Hoşçakalın dostlar,
Sonsuzda görüşmek üzere...
.
(Kapılar kitabından)

[GooD aNd EvıL]

İlgi alanı herkesin gizlisi, saklısı;
O herkesin sırrının meraklısı.

Nerede dedikodu varsa oraya atlar,
Öğrenemezse ortadan çatlar.

Hep başkasındadır aklı,
Kurcalar, didikler ne varsa gizli saklı.

Mahalleli hakkında ne istersen ona sor,
Ne yaralar açtı, kapanması zor.

Şimdi komşuların hepsi ona küs,
Ah bu tecessüs, ah bu tecessüs!

[GooD aNd EvıL]

Hayret! Ben miyim böylesine neşeyle rakseden?
Benim hayalim mi bu, durgun sulara akseden?

Sanki kırk yıl öncesinden gelmiş gibi,
Bedenim de ruhum da incelmiş gibi.

Başbaşa vermiş bir kaç nilüfer,
Sevginin, mutluluğun, huzurun zafer.

Dağ,söylediğim şarkıya kır çiçeklerinin kokusunu katıp
Ve onlardan bir senfoni yaratıp
Gönderiyor hızla geri
Burası dostluğun, paylaşmanın yeri.

Yorulunca altına atıyorum kendimi bir meşe ağacının,
Alınıp götürüldüğünü hissediyorum her acının.

Meşeden bana bir yaprak geliyor salına, salına
Sessizce düşüyor bu ateşli alına.

Biraz sonra bir tane daha, serin mi serin
Şiirler yazıp yazıp gönderiyor sanki
İlhamını paylaşıyor o anki
Yüceliğini haykırıyor bu ilahi eserin.

Ona bakıp gülümsüyorum ellerim toprakta,
Cevap yine bir yaprakta:
“yok sen, ben;
İyice dinlen.
Yanında dostların var seni seven.
Bize güven”.