Zeynal Yaman

[GooD aNd EvıL]

Yeni Dünya Düzeni

Zaman dev gibi açmış koca ağzını
Yeni Dünya Düzeni'ne kan istiyor
Bir kör kalemle yazmış alın yazını
Her gün bir tulum şarap, bir can istiyor

Ölüm ilamını bir kez vermiş kadı
Bazen barış olur bazen de dostluk adı
Yılların kiniyle bilenmiş inadı
Her geçen gün daha fazla yan istiyor

Kalkmalı demiş artık islâmi töre
Bu mefkûreyle çıkmış Haçlı sefere
Sürmek için ceddinin geldiği yere
Her gün bir başka türlü tufan istiyor

Bin hileyle yaklaşıp gafil olana
'Mutlak hakikat' diye bağlar yalana
Başlamak için bir an önce talana
Patrikhane'ye yeni ünvan istiyor

İşte Azerbaycan işte Saraybosna
Hâlâ bir şey anlatmıyorlar mı sana
Kırım'dan,Türkistan'dan Çeçenistan'a
Bu kadar bela artık uyan istiyor

1994

Zeynal Yaman

[GooD aNd EvıL]

Yer Yarılmış Gök Yıkılmış Ne Fayda

Ağrı Dağı misal olmaz ağrıma
Dost hançeri saplanmıştır bağrıma
Kulak vermez beşeriyet çağrıma
Yer yarılmış gök yıkılmış ne fayda

Bir kez daha ölüm emri verildi
Katil yaylar bize karşı gerildi
Nice canlar cansız yere serildi
Yer yarılmış gök yıkılmış ne fayda

Dosta sitem etsem bana darılır
Karabağ'ım orta yerden yarılır
Cesedime Haçlı kefen sarılır
Yer yarılmış gök yıkılmış ne fayda

Makberimiz karanfile boğuldu
Azerimiz diyarından kovuldu
Çınarımız içten içe oyuldu
Yer yarılmış gök yıkılmış ne fayda

Türkistan'ım mezar oldu Türk'üne
Küffar doldu Yesevi'min mülküne
Sosyetemiz model arar kürküne
Yer yarılmış gök yıkılmış ne fayda

Siyonizm'in bozuk mâye hâmiri
Bela kıldı Müslümana Şamir'i
Haçlılara kaldı Kâbe tamiri
Yer yarılmış gök yıkılmış ne fayda

Fitne-fesat bizi bize böldürür
Her gün bir vatan evladı öldürür
Dostu ağlatır düşmanı güldürür
Yer yarılmış gök yıkılmış ne fayda

Bir onulmaz yara gaflet illeti
Tattırdı millete onca zilleti
Nerdesin be hey Muhammed ümmeti!
Yer yarılmış gök yıkılmış ne fayda

Hallerin tasviri yazmakla bitmez
Bu kadar musibet yine de yetmez
Bu dünya böyle gelmiş böyle gitmez
Yer yarılmış gök yıkılmış ne fayda.

1992

Zeynal Yaman

[GooD aNd EvıL]

Yeter (İhtirasları gözlerine perde olmuş herkese…)

Yeter artık, yeter; olmaz böyle fevri siyaset!
Size katlanmaya mecbur mudur bu asil millet?

Eğer bu tavrınızın adı değilse dalâlet
Literatürde tek karşılığı kalır: İhanet!

Kim kendinde hak görebilir böyle bir fiili
Yoksa yok mu zannedersiniz bu milletin dili?

Sükûtumuza bakıp da yanlış tevil yapmayın
Yol, dirlik-birlik yoludur; gayrı yola sapmayın!

Ne din adına bölün ülkeyi ne de lâiklik
Baykuşlara yakışır viranelere mâliklik!

İster bey olun ister paşa; emri şudur cumhurun:
Söz konusu halk olunca işte orada durun!

Durun ki her şeyi oturtsun halk yerli yerine
Ve memleket bir daha kavuşsun emin ellerine.

Aksi her tavır ülke birliğine kast etmektir
Dostları ağlatıp düşmanları mest etmektir…

Sen de dur, ey kavim krizine tutulmuş güruh!
Zannetme bir puta kurban edilir bin yıllık ruh!

Millet olma şuurundan geri dönülür mü hiç
Vatan ki kutsal bir mabettir; bölünür mü hiç?

Öyleyse nedendir bu say, bu gayret, bu düşmanlık?
Unutmayın ki ihanetin adıdır pişmanlık…

İhanet dedik ya, öyle bir dalda karar kılmaz
Küçük bir darbe vurmakla kolay kolay yıkılmaz.

Şimdi de bir “misyon” yüklediler bazı basına,
Sonra da düştüler meçhul bir aşkın tasasına…

El âlem farklılığı dirliğine zemin yaptı
Bizde ortak paydalar bile amacından saptı…

En kutsal inançları yaptılar sebeb-i kavga
İnsanların alnına vurdular çirkin bir damga:


Kimine “mürteci” dediler kimine “imansız”
Sonunda tutuştular ki bir kavgaya amansız…

Bir de baktık her güzel şey toz-duman olup çıkmış
Nice kardeş kanı kardeşinin elinden akmış…

Oysa muhabbetle kucaklayıp birbirimizi
Birliğe kenetleyebilirdik ellerimizi!

Sonra birlikte yaşayıp zihinsel açılımı
Gösterirdik dünyaya demokratik katılımı!

Ne O’nun ne de Bu’nun adına karar verirdik
Yalnız hakikatler karşısında susup, erirdik!

Kimse riyakâr bir gözle bakmazdı birbirine
Ve kimse kurban olmazdı bir zalimin kibrine

Bir asr-ı tenevvürün temelini atardık biz
Çağın peşinde koşmaz, yeniçağlar yapardık biz!

Ucuz kahramanlığa kimse tenezzül etmezdi
Cihan dikilse karşımıza yine de yetmezdi

Karanlığa sövmez; onu ışıkla söndürürdük
Ve nizam verip dünyaya, yeniden döndürürdük!

Kurardık dostluk çadırını dünyanın yüzüne
Tekrar çağırırdık insanlığı gerçek özüne

Güneş bir kez daha doğudan doğmaya başlardı
Sulh yapardı insanlık, yalnız Şeytan’ı taşlardı.

Yeryüzü mabet olur, herkes yaşardı dinini
Ve böyle karşılardı dünyamız gelen binini.

Ama ne gezer; biz hep edindik kavgayı rehber
Bir an dahi düşünmedik; ne yapmıştır peygamber…

Aksine, dillere perçin, inanca kilit vurduk
En sonunda katı mı katı bir istibdat kurduk…

Çünkü bizde baş olur insanların en semesi
Ondandır ki zor gelmiştir şöyle bir söz demesi:

Herkes kendi dünyasında birer paşa kardeşim
Sen de kendi dinini keyfince yaşa kardeşim!


Biri derse: Neden sen benim dinime girmedin?
Sen de de ki: “Leküm diniküm veliyedin”

Bütün bu dediklerim halk arasında yaşıyor
Ama birileri durmadan bu halkı kaşıyor…

Hülâsa: Millet ki ortak bir şuurun adıdır
Bu dert bu vaveylâ muhterislerin inadıdır.

Yoksa, halk derunî aşkla bağlıdır birbirine
Ortak olur hem neşesine hem de kederine

Bırakın, bu bayrak altında herkes hür yaşasın!
Bunu sağladığın an benim gözümde paşasın…

Aksi halde zulmet kaplar hem vatanı hem bizi
Ve yutar o cehennem ayırmadan hepimizi

Kavli mücerret değildir asla sözlerim benim
Vatan kaygısıyla uykusuzdur gözlerim benim! ..
06-06-1997

Zeynal Yaman

[GooD aNd EvıL]

Yetmez mi Bunca Yandığım

Melâli paylaşıyor gözlerin benimle
Bir demmiş meğer geçen ömür seninle
Ne hazin bir hikâyedir ölmek zehrinle
Yetmez mi bunca yandığım gam u derdinle?

Bak ebr-i nisanıma yağan yağmur mudur?
Seninçün ağlayan bu gözler mahmur mudur?
Şu sendeki inat aşılmaz bir sur mudur?
yetmez mi bunca yandığım gam u derdinle

Gel şu ıstırap asrını saadet eyle
Her gün hatırımı sor bunu âdet eyle
Yandım diyorum ah efendim medet eyle!
Yetmez mi bunca yandığım gam u derdinle?

Zeynel'im zamana yâr olmadı bu gönlüm
Hep senin için figan eyledi bülbülüm
Ben ki bin diken ortasında açan gülüm
Yetmez mi bunca yandığım gam u derdinle?

1997

Zeynal Yaman

[GooD aNd EvıL]

Yine Yaylaya Çıktı Gönlüm

Yine yaylaya çıktı gönlüm
Çiçek derliyor demet demet
Sevda okuyor kayaların başında
Türkü söylüyor memleket memleket...

1991

Zeynal Yaman

[GooD aNd EvıL]

Yorarız Zamanı

Bu aşk maratonunda yorarız zamanı
Asırlara sığmaz bu sevda bu iştiyak
Enginlerde gezenin engindir limanı
Zamandan zamana akarız çağlayarak

Zeynal Yaman

[GooD aNd EvıL]

Yunusça

Aşktır her işin başı
Ayır kuruyu yaşı
Eğer bakarsan şaşı
Sen derviş olamazsın

Ölüye kabir gerek
Çileye sabır gerek
Rüyaya tabir gerek
Sen derviş olamazsın

Ateşe düşmek gerek
İçinde pişmek gerek
Gözyaşı dökmek gerek
Sen derviş olamazsın

Mürşidin bulmak gerek
Elini almak gerek
Şeytanı salmak gerek
Sen derviş olamazsın

Zeynel yollar incedir
Derviş iki hecedir
Bil manasın nicedir
Sen derviş olamazsın

1986

Zeynal Yaman

[GooD aNd EvıL]

Yükseklerden Uçmak

Yükseklerden uçmak hüner olsaydı aziz olurdu kuşlar
Kâmil insan olmanın yolu alçak gönüllülükle başlar
1995,Bursa

Zeynal Yaman

[GooD aNd EvıL]

Yükselmek

Şu madde sevdası kaysaydı manaya
İnsan kanatsız yükselirdi Mevla'ya

Zeynal Yaman