Osman Demircan

[PirincBurgeR]

Maraz

Karabasan gibi bulutlar sabır taşımı yuvarlar.
Yağmura dönüşürken elindekiler,
Gözlerim yağmurlarla akar.

Sızdıran testinin suyuna yapışır,
Geceyi siyah suya çeviren marazlar.
Artık her dert uykusuzluğumla başlar.
Irmaklar genişler, dallanıp budaklanır ağaçlar.
Dünyaya bu çığlık nasıl sığar?
Gül dikeninden sıyrılır, ayrılık haklı çıkar.
Şiir dolu bir gemi cinnetten cennete kaçar.

Osman Demircan

[PirincBurgeR]

Mavi Gözlü Kadın

Sen mavi gözlü kadın
Duygu denizinde
Midye kapanıklığı yaşar
Boynuna inciler takarsın.

Sen yosun kokan kadın
Duyguların gel git
Bilirsin denizin çiçeği yok.
Bağrına taş basarsın.

Sen deniz yüklü kadın.
Kendi derinliğinde boğuşur
Derdini martılarla paylaşırsın.

Sen mavi gözlü kadın.
Deniz kadar fırtınalıyken
Seni derinden anlayacak
Kimseyi bulamazsın.

Osman Demircan

[PirincBurgeR]

Merdiven

Sen gittiğinden beri çocuklar adresimi unuttu.
Haber gelmedi masum sevinçlerin ilkbaharından
Erik çiçeklerinden gelin bakışlı kelebekler gitti.
Ne merdivende izin ne pencerende sesin kaldı.

Sen gittiğinden beri sardunya saksıya sığmadı.
Çiçeksiz mevsimler başladı yüreğimde renksiz
Ah sevgili dünya dar geldi yarınlarımdan gidince
Ne merdivende izin ne pencerende sesin kaldı.

Osman Demircan

[PirincBurgeR]

Meşe Palamudu

Kış güneşin altında göğe uzanır darağacın.
Dalında yaşam kavgası veren tohuma inat.
Rüzgarının ihanetini görür her kuru yaprak.
İnsan inandıkça ayakta kalır ormanı büyür.
Ayaz yedikçe doyar acıya kökleşir asaleti.

Osman Demircan

[PirincBurgeR]

Mor *******

Sarmaşıklar dolanır *******e.
Mor çiçekler açtırır.
Her bir sağlam duruşta gece
Taş kesilir; morarır.
Heba olur şiirler.
Bir onun hayali
Bir de mor inleyişler kalır.

Güneş batar; dağlar morarır.
Cehennem yırtar gökyüzünü.
Denizler hırçınlaşır.
Dalarım hayaline
Mor ******* yaşarım.

Gümüş rengi gece içinde,
Perdelenir mor sarmaşıklar.
Örter yüreğimi, diner acılar.

Osman Demircan

[PirincBurgeR]

Muştu Ağacı

Bir muştu ağacı olayım.
Dallarım uzansın gökyüzüne.
İsimler kazınırken bedenime
Yeryüzünde kök salayım.

Osman Demircan

[PirincBurgeR]

Mutluluk

Bir ağacı budamak onu kökünden etkiler mi? Bir derenin önüne taş koymak suyu engeller mi?
Hayatımızda birçok sorun yaşamaktayız. Bu sorunları geçiçi çözümlerle önleyebiliriz belki ama bir gün o sorunların yeniden yeşerdiğini ya da yeni bir kaynaktan önümüze çıktığını görürüz. Öyleyse yapılması gerek şey sorunun köküne inmektir.
Sorunun kaynağı düşüncelerimiz mi, duygularımız mı, davranışlarımız veya tavırlarımız mıdır? Kaynağı ne ise oraya inmeli ve o sorunu kökünden halletmeliyiz.
Korkularımızla yüzleşmesini öğrenmeli ve gerekirse yüzümüzdeki sivilceleri deşmeliyiz. Evet, evet sorunun ne ise onu iyice hissetmeliyiz. Onun ortaya çıkmasına izin vermeliyiz ve onu ele geçirmeliyiz o bizi ele geçirmeden.
Hayata olumlu yönden bakmalıyız. Zıra beyin, olumsuzluk eklerini reddetmekte mutlu düşünmeye dair cümleler kurmamızı istemektedir. Ben bu hastalıktan kurtulamayacağım dediğimiz anda o düşünce bir kanser gibi her yerimizi sarmakta ve dalımızı budağımızı kırmaktadır.
Hayatı bir zorunluluk gibi görmemeliyiz. Yaşadığımız için yaşamalıyız. Dallarımızı kıran rüzgar nereden eserse essin toprağa kök salmalıyız. Mutlu olmalıyız. Bütün sorunları var olduğumuz için yaşadığımızı unutmamalıyız.

Osman Demircan

[PirincBurgeR]

Nal Sesleri

Öksüz akşamın gerdanında öpüşlerim gezerken
Hüznün tadı var dudağımda günahım boynunda
Takatim bitse de, ürperten rüzgar, arsız esmekte
Atlar kadere gem vuramamakta hızla koşmakta
Dizginlenemeyen arzu, yıldızları göğe çakmakta
Nal sesleri göğü ezmekte gürletmekte akmakta
Lacivert akşamda tüm aşksızlar nal toplamakta

Osman Demircan

[PirincBurgeR]

Narkoz

Başka bir şey bu adı daha konmamış bir duygu.
Sancıları daha bitmemiş acılarımın narkoz fışkırışı
Masaya yatmış ölüm kalım mücedelemin kanlanışı
Henüz daha hayata doymamış yüreğimin ters duruşu
Senin için sevgili senin için yaşadıklarım işte bu.
Bir deli saçmalığının içinde çıldırmadan kalmışlığım
Can havliyle ortaya çıkışım ölesiye, delicesine sevişim.
Gönül sermayesiyle akıl hastahanesi kuruşum.
Aşk namına aklını oynatışımın delili deli bakışı bu.
Hastalıkta ritmi bozuk sayıklamaya mantık oluşum
Hayal ötesi ruha dokunur teselli ararken çırpınışım
Mayın tarlasında kendini kötü hissedişle barışım
Çaresizliğin içinde bütün olamayışımın işte kabulü.
Sevgilerimin son buluşu böyledir ağırdır unutuşum.
Her irtifa kaybında betona vuruşum göğüs kabusüm.
Kaburga kemikleri elime verilmiş aşkımın intiharı şu.
Ölesiye sevmenin çıldırasıya sevmenin son raundu
Beni cenazeye çevirdi sağ gösterip sol vuruşun.
Yenilginin arifesinde dağlara tırmanışım zirve yapışım
Uçurumları görüşüm ve göklerden kanat koparışım
Kanatlanışım kargaların üzerinde kartala öykünüşüm
İnsanlara, sana unutma rahmetiyle karşı koyuşum
Bana temiz, sağlıklı bir gelecek bıraktı sensiz oluşum.

[PirincBurgeR]

Nerdesin?

Nerdesin? Bir iz bırakmadan ağaç diplerinden
Hangi sabra tat vermeye gitti ayak diremelerin.
Kök saldığından beridir edebiyat topraklarıma
Şiir meyveye durdu; olgunlaşıp gölgene düştü.

Kitap hayat ağacını anlatır dal dal budak budak
Sayfalarda ayakta kalan ormanların kök hücresi.
Koca bir yalanı anlatır insana ait yazgısı yaprak.
Kalem göze sürünür bakarken adaletten kaçar.

Nerdesin? Kim senin adını anlatır benden başka.
Şiir doldu dallar boynunu büktü ağaç meyveye.
Seni ekledim mısra mısra tutunduğum her sabra.
Gövdenle ulaştım aşkı tatma adına en doruklara.

Osman Demircan