Kudret Alkan

[GooD aNd EvıL]

Anıların Pervanesi
Bugün de seni unutmadım.
Sabahın tetiğini çeker gibi.
Geceden kalma anıların birikintisinde,
Yüreğimdeki bakışları iz düşümü gibi.
Ve kırık bir kadehe gülen,
Özgürlüğün dolumu gibi.

Yansıyan telaşlarımın arkasında,
Geniş çaplı ölüm yer ediniyor.
Onu yalnızlığın karelerine bölüyorum.
Ve ilk defa,
Matematik beni kurtarmaya çalışıyor.
İçindeki sayıları,
Senden kalma anılarla çarpıyor.
Sonra bölüyor, beni.
Sıkışmış aşklar kümesinde...

Çırpınışların boy gösterdiği yerde,
Ruhun çıkmaz kuyuları bahar gibi açar.
Onların içindedir, vicdan örtüsü.
Ve acılar,
Ruhun soy kırımına başlamıştır.
Ne kadar acıdır, insanı yıkmak.
Ondan, sinsi yararlar sağlamak.

Yine kendi içimde dönmeye başladım.
Tutkulu bir şair gibi,
Duygularımın gardiyanı oldum.
Orada yangına tutunan mahkumlar var.
Özgürlük için volta atıyorlar.
Küçücük bir hücrede,
Dünyanın değerini kazanıyorlar.
Ve ranzalarında,
Özgürlük için yatıp kalkıyorlar.

İşte biz de böyleydik.
Son bakışmaya kadar özgürdük.
Ama şimdi anıların pervanesinde,
Geminin batışını izliyoruz.
Aşkın içindeki özgür kelimelerini,
Ayrılık denen hücreye sıkıştırıyoruz.
Kudret Alkan

[GooD aNd EvıL]

Anlamsız Güneş
Bu aşk,
İki harf arasına düşmüş.
Kafa tutmuş kelimeler.
Yazılanları ölüme götürmüş.
Birbirimize ne galip, ne de yeniğiz.

Kader, hayatımın göz rengi.
Gözlerinde yalnızlığın rimelleri.
Aşkın dudaklarında tüm ressamlar.
Rujlar, çoktan büyümüş.

Olgun bir aşk dokudum.
Ruhumda yaşar, tüm çocuklar.
Parkın acı dolu köşelerinde.
Gizlidir, tüm saklı anılar.

İşte, pudranda gece dansı.
Dönüşüm yok, aşkın bulutlarında.
Uzanıyorum, yağmur sesiyle.
Gözyaşından hiçbir ses seda yok.

Benim için ağlamışsın, bir anlık.
Büyütmüşsün, kendi zalimliğini.
Delilik demişsin, kendi anlamlarına.
Hastaneye düşmüş tüm bedduaların.

Senin için bir gölge oldum.
Aynaların azabında üreyen.
Ve dolgun mısralarda.
Aşkın egemenliğini sürdüren.

Hiçbir kaçışım yok benim.
Ölümün üstüne sinmişim.
Duman olup, akmışım yüzüne.
Sis gibi kaybolmuşum, anlamsız güneşinde.

Bir daha yık beni.
Yıktığın anda yükseliyorum.
Uçsuz bucaksız enkazlarda,
Kurtarılan bir çocuk oluyorum.
Kudret Alkan

[GooD aNd EvıL]

Anneler Ölmez Ölemez
Annem, benim.
Dokuz aylık savaşçım.
Dileklerimin sığınağı.
Yokluğumun varlığı.
Tüm sarılışların hayat damarı.

Annem, benim.
Coşkun sular gözlerinde demirlemiş.
Yaşamın en hafif elleri sende.
Ruhumu okşayan o derin gözlerin.
Yalnızlığımı çökerten beraberliğin.
Dokunduğun anda gerçek olan hayatım.

Sakın ağlama annem.
Bu dertler geçidinde, sakın kalma.
Bir dileğin olsun, süslenmemiş yüzlerde.
Bana akan bir yarının olsun.
Bilirim anne, zaman tünelini.
Yorgun düşen sabahın ellerini.
Toz gibi saklanmıştı, dertlerimiz.
Bak şimdi anne, boşluğun kökündeyim.
Hiçbir ağaç taşıyamaz, hayat şölenlerimizi.
Saçların, inceden yağan kar olmuştu.
Anne, beni o beyazların içine al.
Yeniden yudumla doğmamış bedenimi.

Kırık ruhlar pencerende yaşar.
Rüzgarları uçuran hayat tecrübenle.
Sağanak olan yıldırımları, var eden içtenliğinle.
Sağlığım için ettiğin yürekli dualarınla.

Bir bakışınla güneş ısınır.
Ellerin ölüme can katar.
Tek bir gülüşün,
Tüm servetlerden üstündür.

Anne.
Bırak gözlerine sokulayım.
Yorgun hayatlarımız dinlensin.
İçimde kelimeler çürüyor.
Üşüyerek bir şiir oluyorum.
Ayaklarının altındaki cennette.

Bilirim, gözün kapalıdır.
Çarelerin ilacımdır.
Sözlerin rehberimdir.

Mutluluğu pişir, anne
Kimse soramasın aşçısını.
Bana nasihat et.
Kimse sökemesin sözcüklerini.
Uyuyan evren seninle uyansın.
Acılar oluk oluk özgürlüğe aksın.

Duvarlar örtemez hasretini.
Uzaklığın yakınlığımdır.
Tenimde bronz güneşler.
İçimde senden kalanlar.
Ölüme meydan okurcasına.
Yaşamı ağlatırcasına.


Bilirim, üstlendiğin yaralarımı.
Sahip çıktığın kimsesizliğimi.
Dostluğu güldüren bakışlarını.
Yanıma yoldaş olan sevinçlerini.

Anne.
Bekle geliyorum.
Zamanı tersine çevirerek.
Kaleleri sahiplenen barış gibi.
Hayallerimi süsleyen gülüşlerinle.

Üzerime tenin dökülüyor.
Bir yıldız gibi kokuyorum.
Korkularım güçsüz kalıyor.
Artık güven içinde kendim oluyorum.
Ruhunda var olan tırnak uçlarınla.
İçime sığmayan derinliğinle.

Anne, ben yalnızca sende ölürüm.
En yükseğe çıkan dostluğunla.
Beni benden alan özgürlüğünle.

Anne.
Senin içinde yaşam büyülenir.
Bir güneş gibi içimdesin, binlerce yılı süsleyerek.
Gülüşlerin, mutluluğumun kaynağı.

Sen bir insansın,
Tanrı’ dan doğan.
İçimde ana olan.

Sütünle insan,
Çözümlerinle umut oldum.
Bekle beni anne.
Geliyorum.
Dünde kalan yarınım,
Yarınımda olan gerçeğinle.
Kudret Alkan

[GooD aNd EvıL]

Annem İçin
Anne,
Bilemezsin beni, biliyorum.
Sokaksız kalan sevinçlerimi.
Yudumlayamadığım mutluluğu.
Bilemezsin, anne.
Kör bir yaşamda kaldığımı.

Evet, anne.
Gözlerim, nefes alamıyor.
Ruhumda zifiri karanlık.
Bütün ışıklar saklanmış.
Umutlar, yerle bir olmuş.

Anne, ben nerdeyim?
Gün ışığı sırtını dönmüş.
Rüzgarlar zalim.
Kurşunlar ölüm pazarı.
Tutunamadığım umutlar.

Anne, nasıl unuturum?
Kuşların oynaştığı baharı.
Kollarında bulduğum yaşamı.
Gözlerinde büyüyen benliğimi.
Korkuya sataşan merhametini.
Sütünde birikmiş insanlığımı.

Anne,
Hatıralar geçitsiz.
Düşler, meyhanecinin elinde.
Kırılan kadehlerdeyim.
Tümör olan hayatımla.
Kansere uğramış gençliğimle.

Anne,
İçime bir insan ektin.
Gülüşlerin üşümediği.
Umutların boyun eğmediği.

Anne, seni çok özledim.
Şiddeti öldüren içtenliğini.
Silahsız büyüyen zaferini.
Gözlerime sarılan inancını.

Anne,
Gün, yatağına yorgun giriyor.
Saatler, sessizliği çalıyor.
Sensizlik, kıyısız deniz gibi.
Neredesin, anne?

Anne,
Ölümün duvarlarına düştüm.
Gençliğim iki kırık renk.
Üstümde acılar yağmuru.
Hayatımın bozulan şemsiyeleri.
Islandıkça yetim oluyorum.

Anne,
Gençliği yazan bir ihtiyarım.
Kalemimden yıllar akıyor.
Seni çiziyorum.
Ortaya şaheser çıkıyor.

Anne,
Çocukluğum koynunda büyüdü.
En büyük akıldı, deliliğin.
Yol gösteren deneyimlerinle.
Kurt olsa, önüne atlardın.
Hayatı terk edebilen analığınla.

Anne,
Seninle hayatı çaldık.
Davetsiz gelen ölümün üzerine.
Bir çok savaşı aştık.
Kavgayı barıştıran dostluğunla.

Anne,
Senin olduğun yer, yurdumdur.
Yokluğun bile varlığımdır.
Bu yüzdendir, hesapsızlığım.
Adisyonda kalan benliğim.

Anne,
Kendine iyi bak.
Son kelimelerim gerçekten ağlıyor.
Ama biliyorum ki,
Tırnakların en büyük korumamdır.

Anne,
İşte yine yazıyorum.
Seni seven yaşamımla,
Senden taşan bir ırmak oluyorum.
Belki denize, belki de birbirimize...
Kudret Alkan

[GooD aNd EvıL]

Aramızda Kalanlar
Aramızda yenik sayfalar var.
Kalemsiz bakışmalar.
Bir silgi azabındaki,
Saygısız cümleler.

Aramızda yorgun yıllar var.
Çiğnenmiş seneler.
Onca yıla rağmen,
Bir türlü dikiş tutmayan,
Derin yaralar.

Aramızda hasretin çölü var.
Susuzluğumuz yaşama yenik.
Mataralar bomboş kalmış.
İçilecek tek bir günah bile yok.

Aramızda ayrılık var.
Sessiz sedasız bakışmalar.
Başımızı koyamadığımız yastıklar.
Yarını olmayan pişmanlıklar.
Ve sessizliğin adresinde yatan mektuplar.

Sonunda,
Yaşam kadehinin dibine vardık.
Artık içilecek bir şey kalmadı.
Her ayrılık, ömür kadar.
Ve her ömür, sevmek kadar.
Kudret Alkan

[GooD aNd EvıL]

Aranan Rüyalar
Uyur gibi yaşıyorum, seni
Karanlık tenime çökmüş.
Rüyalar duvar gibi.

Ellerimle sabahı tutuyorum.
Avuçlarımda gecenin izleri.
Seni arıyorum.
Ölür gibi.
Yaşamamak gibi.

İçimde çalınmış saatler.
Dakikaları kuyusunda.
Anların kırgınlığında.

Üstüme sensizlik sinmiş.
Bir tür duman gibi.
Zehir dolu kapışmalar gibi.

Dudaklarıma yaşam düşmüş.
Sessizliği öpüyorum.
O çok koktuğumuz,
Uçurumlara düşüyorum.

Gözlerimden hasret akıyor.
Yalnızlık, tek dostum.
Ve ölüm,
En güçlü yoldaşım.
Kudret Alkan

[GooD aNd EvıL]

Asfalt
Sessizlik, örülmüş duvar gibi.
Her taraf esaret kokuyor.

Süremem kendimi sana.
Yol kapalı, su bataklık.

Biliyorum, çareler sıfırdan beter.
Acılar, tırnak çekiyor.

Hayatımın bütün sayfaları,
Sana ayrılmış.

Seni her anışımda,
İçimden yapraklar kopuyor.

Seninle bir kum tanesi gibiyim.
Uçtukça, hayaller çalan.

İkimiz gerçeğin tükendiği yerdeyiz.
Kendi kendine odaklanan.

Bugün, seninle geziniyorum.
Dolaştıkça, artan umutlarımda.

Zenginim, senden kalanlarla.
Pencereler aşkı tutamıyor.

Bir çocuk buluyorum.
Olgunluğun damarlarına akan.

Kendimi ıslıklıyorum.
Rüzgarın avlusunda nöbet tutarak.

Bilirim, bilemezsin yeni halimi.
Sana aşk döşeyen asfaltlarımı.
Kudret Alkan

[GooD aNd EvıL]

Aşılmış Sonsuzluk
Gözlerim ufuk çizgisinde bitiyor.
Artık bakamıyorum.
Güzel kokan çiçeklere.
Yarını saran uykusuzluklarıma.
Aniden baharı yitiriyorum.
Yıldız sanatına düşüyorum.
Kadınların çamurlarına bulanarak,
Kara bir toprak oluyorum.

Kendimden göçüyorum.
Sabahı şakıyan kuşlar gibi.
Tenimden cinayetler dökülüyor.
Ayrılık müebbetlik.
Hayat boyu süren,
Bitmeyen bir kavga.
Anlayacağınız,
Ben kendimle savaşıyorum.
Üstüme düşen kurşunlardan,
Sana adanmış mısralar yaratıyorum.

Farklı duygulara bürünebilmek.
Başka birini sevmek.
Ve rüzgarların konuştuğu yerde,
Yaşlı bir esinti olmak.
Büyümüş çocukluğumdan,
Sefalet içeren saflık akıtmak.
Doğru yolları,
Tarihimin karanlığına kaldırmak.
İnadına aşkını sürdürmek.
Geçtiğimiz tüm yollarda,
Tarifi olmayan bir ışık yaratmak.
Sana doğru koşan benliğimden,
Ödünç alınmamış bir insanlık bulmak.

Aşılmış tüm sonsuzluklar.
Çünkü bütün aşklar,
Kendileri kadarlar.
Kudret Alkan

[GooD aNd EvıL]

Aşk' tan Sevgi' ye
Ben sende yüreğimin limitsizliğini gördüm.
Seni sevme cesareti, beni sınırsızlığa itti.
Hayallerim, bitmeyecek olanı, ışığıyla simgeliyordu.
Ruhum ise; uyutulduğunu, çağırılarak anladı.

Hatırlarsan, iki beden tek yürek çayırlara uzanırdık.
Tekleşmiş olan biz; havada süzülen uçurtmayı andırıyorduk.
O acımasız olan sevgisizliğini, gözlerimi kaybettiğim gün gördüm.
Artık yüreğimdeki kıyamet bağı çözülmeye başladı.
Susarak dünyaya küskünlüğümü anlatma zamanlarım gelmişti.

Tüm duygusuzluğum, bozgunluğum ve dağılmışlığım.
Bütün benliğim göz yaşlarımı arıyordu.
Her bir damlası, sahte rüzgarlarla kuraklığa itilmişti.
Kendimi; umursamaz, bedensel bir delikanlılığa itmiştim.

Kayalar aşınmış, adımlar yavaşlamış, kanım çekilmişti.
Yaşanması güç olan sevgiyi en dipsiz yerde gördüm.
Ortadan resmen ikiye ayrıldığımı, onun dürüstlüğünde anladım.
Ruh gibi dolaşma gerçeğine itildiğimi anladım.

Hey gidi sahte rehber olan sevgili... Seni sevgisiz kılan neydi?
Bebekleşmiş hareketlerimle sana uzanmam mı?
Yoksa kaderi senleşmiş olan yaşamım mı?
Ve ya kaldıramadığın sevgi taşlarım mı?
Ya da hatalarla dolu hayatta; her gün sana, temiz bir sayfa verebilen sevgim mi?

Seni, en ufak kazancıma ortak edişim mi?
Ansızın sana sunulan o aşk hediyelerim mi?
Kayboldun sevgili bunların içinde! ...
Artık hepsini, sadece O’ nun bilebileceği bir kabire boşaltıyorum.

Hiç yaşamadığım gerçeğini, anladığım gün nihayet yaşandı.
Bedenimden çıkan nefesleri hissediyordum.
İçimdeki sıkıntının akıp da boşaldığını da! ...
Mutluluk gözyaşları, geleceği müjdeledi.
En ufak anları bile; içime doldurmak.

Bu sevgi; acılarla yol almış iki insanın buluşma noktasıdır.
Öyle bir acı ki, yaşanması güç, ayakta durulması ise inanılmayacak kadar.
İçimdeki çocuk hastalıktan kurtuldu.
Bir hafta dahi yaşasa; ömür boyu unutulmayacak! ! !

(06/01/2003)
Kudret Alkan

[GooD aNd EvıL]

Aşk Dramı
Bu gece aşkın dramına düşmüşüm.
Tüm korkularım,
İçtenlikle cesaret arıyordu.
Sen beni karalarken,
Ben seni,
Gönül sayfalarıma çiziyordum.

Boşluğun şahidi olmuşum.
İçimde,
Hiçbir güne çıkamayan,
Yıkık labirentler.
Yanımda yoktular,
Sokaktaki kimsesizler.

Bu hayat yolunda tek başınayım.
Sessiz bir tanık gibi,
Cinayetine işliyorum.
Kendimi,
Kör düşüncelerle vuruyorum.
Hiç aklımdan çıkmıyorsun ki...

Bir kalemde silmişsin,
Aramızda geçen güçlü yılları.
Anladım ki,
Güçsüz kalmışsın.
İki kelimelik sevgi cümlesinde.

Şimdi resminle baş başa.
Acının gözlerine tutunduğu gibi,
Hayatımdan akıyorum.
Seller gözlerimi tarif edemez.
Çünkü her gözyaşı,
Okyanusun derinliğindedir.
Kudret Alkan