Mustafa Cilasun

[GooD aNd EvıL]

Bir gün bizim şarkımızı dinleyelim!

Bir şarkımız olsun istiyorum ikimizin,
Ruhi iklimine hulasa edilen hazinenin,
Kalp sahibinin, sen ise sevginle benim,
Aşkın sağanak damlalarında sevinelim…

Gecenin sabahına uzanacağım düşlerin,
Yüzünden hiç eksiltmediğin gülüşlerin,
Tevazuun içinde demlediğin hamiyetin,
Acizliğimde teslimiyetin şefkatti senin…

Ne söylesem senin için yetersiz bilirim,
Ben zarafetle taşıdığın edebin esiriyim,
Nisa kimliğinde başka renkleri neyleyim,
Sadakatine aşığım, kanaatine sevdalıyım…

Bazen can çıkmadan huy çıkmaz derler ya,
Ruhun daralmalarında ayazlar kuşatır anla,
Kalp sahibinden azade olunca nahoş umutla,
Sevda kuraklığında aşk derin acılar tadında…

Senin huyuna, umut için solgunluğuna aşığım,
Halinde taşıdığın mefkûrenin sancısındayım,
Teninin naifliğinde ben soluksuz devrancıyım,
Ben tenimde kiracıyım, ancak seninle hancıyım…

Bizi muhabbete gark eden ziyadesiyle manadır,
Aşk, nur ikliminde taliplisini arayan kervancıdır,
Gülün kokusunda, ötenin sultasında aranacaktır,
Şayet murattan bahsedilecekse şaşılmayacaktır…

Renklerin envai çeşitleriyle heveslerini destele,
Zevklerin azamisinde düşün nefeslerini tüketme,
Nihayet ömrün takip edileceği zaman hanesinde,
Ruhun ilk adresin kayıplarında gidiyor adımlarla…

Ben seninle bahtiyarım ancak sol yanım ağrısa da,
Hicran şarkıları beyhudeliğime bir selam salsa da,
Hasret damarlarımda kuruyan kanın tek ahı olsa da,
Ruhum kendi sarhoşluğunda, kalbim Hakkın yolunda…

Mustafa Cilasun

[GooD aNd EvıL]

Bir gün gideceğini düşünürken!

Biliyorum bir gün seninle yollarımız
Hıçkırıklar içinde gözlerimiz aksa da
Sinemiz dağlansa mecal kalmasa da
Ayrılacak bunun farkında olmasan da

Öyle bir an gelecek ki sesler duracak
Sukut ki bir altın değerinde sayılacak
Gönül dayanmayacak hal kalmayacak
Hisseden sineler mahzunca bakacak

Sen sessizliğin serinliğinde gideceksin
Hiç fark ettirmeden akıp süzüleceksin
Yapraklar dökülecek çiçeklerde solacak
Şarkılar hüznün nağmeleriyle coşacak

Senden geriye kalan yalnız aşk olacak
Gönlümün derinliğinde hepten boğacak
Bir şevk kalmayacak melülce bakılacak
Maziden bir sayfam olarak yerini alacak

Mustafa Cilasun

[GooD aNd EvıL]

Bir gün vicdanın sızlar mı?

Ne kadar dertliyim haberin var mı?
Nasıl kederdeyim vicdanın sızlar mı?
Hangi derdin pençesinde kıvrandığı mı?
Bir su al etsen olmaz mıydı ey sorutan!

Ne aşktan anlarsın nede sevildiğinden!
Mucize mi beklersin bilmem kimlerden!
Ey kendiyle yetinen, kederiyle filizlenen!
Bir kelamı dahi esirgeyen, sessizliği seçen!

Bir dost iken düşman mı olduk savrulduk
Kimlerin vicdanında mahkûm olduk solduk
Uçan kuştan, esen rüzgârdan medet umduk
Umutsuzluğu soluduk, gönülden mi kovulduk

Ya Rab sen kalbimin tek sahibisin, sevdamsın
Gönüllere en nadide aşkı yalnız sen koyansın
Neden beni böyle bitap bırakır, kapıyı açmazsın
Aşk yolunda hicranı hayatla, hüzünde koyarsın

Mustafa Cilasun

[GooD aNd EvıL]

Bir gün, gün batımını yaşarken…

Artık yapraklar sararmaya yüz tutmuştu.

Dalların şevki kırılmış, mülayimliğin kesitleri görülmeye başlamıştı.

Ağaçlar esintinin hışmında çaresiz kalıyor, aşiyanlar sahipsiz görünüyordu.

Kuşlar kanat çırpmadan sessizliğe bürünmüş garip bir şekilde bakıyorlardı.

Âlem manzarasının karelerindeki seyri hallere.

Ağacın gölgesi bile bir hüznün nağmesiyle sarsılıyordu.

Bir nedametin izleri, bariz bir şekilde haykırmasa da anlamlılık adına tezekkür vardı.

Artık zahirdeki iksir yavaşça ve nezaketle çekilse de, batın yönünde akımı sürüyordu.

Geldiği yöne doğru, kader cilvesindeki esrar sahnesine.

Toprak onun haznesiydi.

Tuval derinliğinde ki resmiydi.

Vazgeçilmez hazzıydı.

En güzel aşkıydı.

Bulunmaz sevdasıydı.

Bu yol sayesinde hilkatin fanisiydi.

Bir gün zail olacağını bilen dervişti.

Varislerinin banisi olmak adına bir himmetti.

Rahmet adına elçi, vefa adına temsilciydi.

Emanetin ne olduğunu idrak eden sezgiydi.

Nihayet konusunda metanet adına bir neferdi.

İlmi hakikat sahnelenirken, haşyet nebatatı kuşatırdı.

Mahlûkat ancak bu kadar duyarlı olan yaratılmışlardı.

İnsan, en güzel biçimde tanzim edilmiş sanat adamıydı.

Payelerin erbabı, cihanın efendisi, hakikatin temsilcisiydi.

Yalnız iman için hedeflenen nesillerdi, inkârı reddedenlerdi.

Hak adına kenetlenen, evrensel mesajla ibret için sergilenenler.

Peygamberleri hiçleyerek, iblisin yolunu seçen nice sefiller olmaz mı?

Aşk adına teni seçenler, sevda adına gönül dinlemeyen her kimseler.

Hayat memat ilişkisinde denkliği bulamayan, aramayan onca canlar.

Ne derler kaygısını üzerinden bir türlü atamayan sefih hezeyanlar.

Nimetin kadrini bilmeden hoyratça ahenk bozukluğuna boğulan canlar.

Ağacın, dalın yaprağın, canın hengâmesinde anlamsızlıkta kalanlar…

Geldik ki gideceğiz derken hazırlık aşamasında mağfireti anlamayanlar.

Bir nefes kadar yakınken, her gün ölürken, hastalıkta şifa ararken...

Musalla taşına bakarken, bir faniyi omuzlarken, ecdadı anarken neler…

Bizi bize bırakmayan enler, benler, şekliyeti önceleyen heceler kimler…

Yalnız geldik, gelmek için vesilelerden geçtik, ama bizler niye geldik…

Bir aslanın pençesinden korkarken, timsahın dişlerinden kaçarken…

Bir kuşu avuçlarken, yaprağı koparırken, çocuğu kucaklayıp öperken…

Uykuya dalarken, rüyalar görürken, hülyalarda gezerken kimlerdik…

Bazen şefkatken, bazen hiddetken, bazen dilberken, bazen ihsanken…

Her gün bir canı gömerken, en yakınlarımızı toprağa gönderirken…

Aşk adına ısrar ederken, manayı öncelemeden, teni güncelleştirmek…

Bir hırs uğruna meşkten feragat etmek, itminanlığı terk etmek demek…

Edebi silmek, hayâyı ötelemek, adabı bilmemek, manayı öncelememek

Her geçen bir zamanda tefekkür hazzını yaşamadan güne başlamak…

Ölmeden ölmek ne demek bunu idrak etmek, aşkla serinliğe ermek…

Cemalin hakikatinde nefeslenmek, sevda meşkiyle ölümsüzleşmek…

Mahşerin katresinde akıbetimizi terennüm ederek hemen yüzleşmek…

Mustafa Cilasun

[GooD aNd EvıL]

Bir gün…

Bir gün başıma kakacaksan sevme,
Verdiklerini, ifşa edeceksen sevme,
Her vakit aranacaksan sakın sevme,
Kanaati, hamdı bilmiyorsan sevme.

Sana, bir vaatte bulunmadım inandım,
Sadeliğine kandım, bu yüzden baktım,
Nerden bilecektim, kuşku arayacaktım,
Kendim gibi sandım, sana içimi açtım.

Mahremimsin, edebimsin, timsalimsin,
Sen benim her şeyimsin, namusumsun,
Saflık çok, hinlik asla hanemde bulunmaz,
Seni, benden başkası hakkıyla tanıyamaz.

Sevginin emaneti olmaz, gönülde bulunmaz,
Sevgi yapmacık tavırları, içinde barındırmaz,
Birinden diğerine satılmaz, bilen asla kanmaz,
Bilmeyen biçareler ne yapsın, hayatı tanımaz.

Mustafa Cilasun

[GooD aNd EvıL]

Bir hakikattir ki olacaktır aşkı ilan!

Zannediyorsun ki her gün yeni bir aşk
Safhaları dâhilinde soluyarak uyumak
Nefsin arzusuyla aranmak için bakmak
Nasip olması için haram içinde kalmak

Ne muazzam bir nizamı hakikat ki gelen
Asırlara hükmeden ahirin için dillendirilen
Mükellef olduğun için sana da tebliğ edilen
Ümmetlerden hikâye yi akıbeti için serilen

Sana ait olan hissiyatın içinde hatırlatılan
Hilkatin gerektiğinde vicdanının katresinde
İdrakin için seferber edilen terki diyar eden
Mazi sayfasında atinin baharında anımsanan

Sen ki hali hazır tenin ve hattaki o bedenin
Dili hücresindeki nefeslerin hilkat atfedilenin
Zerreyi hakikattir ki hazır tüm gözeneklerin
Hu telakkisinde ki hikmetlerin zikredilenlerin

Aşkı mutlakın yalnızca Cenabı Hak için olanın
Hikmeti deryasında haz ile soluklanan canların
Sevda telakkisinde nefsin ötesinde ki hatıranın
Ebet içinde ki hakikat olan ihtiyacı tek şefaatin

Mustafa Cilasun

[GooD aNd EvıL]

Bir hakiki yaren için yazılanlardı.

Bir iç sızısıdır işte yaşadığım…

Vicdanları azapla tanış kılmak zorunda bıraksam da.

Bu muhayyile karşısında zalim olmak korkusunu yaşıyorum.

Arzı mekânın her bir boylamında onca insan yaşarken niye ki…

Öyle mütemadiyen soruyorum, adımladığım kaldırımlarda…

Sessizliğim ayak vurgularında…

Vadinin solan çayırında…

Ağaçlardan düşen yapraklarda hep kendimi görürken yine bir esrarın tahayyülü…

Zorunda kaldığım halin müşkülatını yazmak hevesinden vazgeçecek kadar.

Yazılanları yetti artık yaşattığın azap diyerek, hepsini birden imha edecek kadar…

Ama niye bunlar, bilinmezlerin her merak dilimlerinde!

Neden zulmün abadı olayım, ne kadar büyük bir hadsizlik değil mi?

Şu okunan ezanlar suyu hürmetine hiçbir dahlim olmadan bunlar niye?

Neden cezbe tutulmuş bir halin müdavimi olmak zorunda kalıyorum?

Yalnızca bu sebeple hiçbir suçu olmayan bir canı neden üzmek zorunda bırakayım.

Bu kadar sefil bir canın hamalı olmaktan bir bilinse ne kadar bizarım.

Ne pazardayım ne mezardayım, acizliğinin her katresini haykırmak için bu saflardayım.

Olamadım işte ne abit ve ne de zahit.

Olsam olsam hederde ki bir viraneyim.

Ama biliyorum ki bu müşkülüm olan konuda asla ve hassaten bir şey yapmış değilim.

Ne edepten anlarım ve ne de edebiyattan

Ve hatta safhalarından anlayışı kıt bir girdabın pençesinde nefeslenen hissiz bir illetim.

Efendim, her aklıma geldiğimde gözlerimden süzülenlere yanarım, mukallit olduğuma inananlardanım.

Hakkın kelamı karşısında okumak için otururken teganniye kaçacak kadar bağıran bir ahmağım.

Gülden anlamam, koparmak için can atanlardanım.

Enaniyetim takiyye kalkanımdır, ar içindir bütün gayretim, hak rızası nerde bilmeyenlerdenim.

İşte demem o ki ey can;

Sizi yetiştiren eve beyniniz meğer en güzel ziynetle müşerref kılmış.

Bir emanetin itminanlığında sizi abit yapmayı başarmış.

Biliyorum ki sizde ki ruh güzelliği,

Zaten sizin için hususen verilen bir nimetti.

Ve siz bunu en güzel bir biçimde deruhte ederek lütfederek bizi ihya ettiniz.

Bilseniz ki ne kadar müşfiksiniz, ibreti âlemsiniz bir mücahide siniz.

Sizin için sarf edilen beyanlar biliniz ki yetersiz çünkü siz bir erensiniz.

Aslına bakarsanız bu risaleyi yazmayacaktım lakin gönlüm elvermedi.

Hakikat karşısında susmanın bir zillet olacağının idrakine vardırdı.

Eğer hiç bir karşılık yoksa alınan nefeslerde etkileşim niyedir bilinmez.

Her etki bir tetik mi asla ve fakat sinede ki cana ne demeli hak için salıvermeli değil mi?

Lakin eğer bu hissiyat bir azap olacaksa Allaha sığınmam mutlaktır.

Çükü esrarın perdesini aralayanda odur, kalplere ilga edende odur.

Onca yaşayan canlar arasında bu hususilik ne ile anlamlıdır

Bilmek isterdim doğrusu lütfederseniz ayrıca mesrur olurum.

Bir azapsa asla, bir hazsa illa diyerek, geldik ki elbet bir gün gideceğiz.

Verdiğimiz o sözle imtihandan geçeceğiz ama sevdiğimiz için yerilmeyeceğiz.

Bir hoş seda olarak kalabilmem imkânsız…

Bunu ancak mana derinliğine haiz olan gönüller başarabilirler…

Lakin bir hüznü yaşatan olmayı asla tercih edemem…

Gönüller ancak görmeden de kalp diliyle kemalatı yaşaya biliyorlarsa…

Sevgi ve muhabbet ve hatta aşk bu manada çok yücedir hal ehli olan gönüller için bulunmaz bir nimettir…

Mustafa Cilasun

[GooD aNd EvıL]

Bir hastalık ki nedamet niye?

Oysaki ne kadar değerli!
Ezelin ve ebedin sahibi verendi!
Eza ve cefa aşkın kendisiydi!
Hanif kullar sabreden nefeslerdi!
Bazen insan olmamız nedeni ile
Hicranın katrelerinde sinemizden
Bir şeyler sızmaz değil
Feryatlar duyulmaz değil
Bilakis hareket ve kuvvetin
Mutlak sahibi Cenabı Hak
Hazretleri olması nedeniyle
Etki ve tepkilerde bu manada
Önem arz etmektedir
Zaman denen çark
O kadar mütekabil
Dizayn edilmiş ki
Bela ahdini veren
Her nefis akıbetin zuhuruna dek
İradeyi cüz iyesi ifasındadır
Hayırların nelere müteallik olacağı
Esrarını korumaktadır
Düşünmek elbette
Ancak neyi düşüneceğimizi
Bilmemiz daha anlamlıdır
Hastalıklar sanıldığının
Aksinde bir gerçektir
Kulun niyazıyla orantılıdır
Sevilenler için muhakkaktır
Çünkü o müstakil bir değerdir
Kadri bilendir, hamiyet perverdir
Sizi anladığımı zannediyorum
Hasta yatağımda tefekkür için
Muhasebe imkânı buldum
Göremediğim safhaların
Deşifresine nail bulundum
Siz kalbinizin sahibini bilensiniz
O kudretin elindesiniz
Tasa ve kaygı gereksiz
Vehimlerde yersiz
Şifa ancak yaratan Rabbe aittir
Dert, illetin sebebidir
Sabır, la şerike için dilenir
Nimet, hamt için yeterli sebeptir
Dualarımız sizinle.
Selam ve niyazlarımla…

Mustafa Cilasun

[GooD aNd EvıL]

Bir hayatın utanılacak halleri!

Sen sineyi hicran yolunu adımlarken
Mezalim için gözyaşını esirgemezken
Mazlum efrat için ne çileler çekerken
Ben benliğimin sofrasında ne sefilim

Her tarafta feryadın yankısı çınlarken
Nisalar ayaklar altında parçalanırken
Masum çocuklar ölen babayı ararken
Toprak ar diyordu bu zilletin sancısına

Vardı bir zaman mücahit hanif canlar
Hak rızasını en büyük nimet sayanlar
Ey can içinde, binlerce can taşıyanlar
Allah rızasını, zül addederek kaçanlar

Dlı. Cahiller din adına ahkâm kesenler
Hukuku hukuksuzluk içinde alalayanlar
Milletin gözüne bakarak kandıran canlar
Aldatmayı marifet telakki eden zavallılar

Mustafa Cilasun

[GooD aNd EvıL]

Bir hazan-ı aşktır yaşanan!

Hissederken
Çaresizliğimin nedameti
Bırakmıyor bir türlü
Seni anmadan

İçime senden
Bir şey düşmeye görsün
Uzak diyarlarda
Biçare perişanım ben

Tüm heybetinden
Yoksun kor ateşler
Seni özlemekten
Kahroluyorum ben

Nasıl bu kadar
Her şeyi kapsıyorsun
Sensizliğin
Boşluğunda avutuyorsun

Biliyorum
******* senin
Sadık dostun
Geç vakitlere kadar
Hala yazmaktasın

Biliyorum ki sen
Mısralarının arasında
Hep kaybolmaktasın
Sevdayı,
Dinmeyen bir aşkı
Halinle yaşatmaktasın

Nerdesin ey can
Seyretmek istiyorum
Seni cihanı arzdan
Gemilerden arta kalan
Hazandan Denizi
İnleten martılardan

Sende ki mevcut
Ummanı
Yüreğinde
Husule gelen anı
Salıver ey yar
Ellerim kavrasın onu

Esmeyen bir rüzgârın
Adımlarıyla yürürken
Sensizliğin çaresizliği
Bir hançerdi sanki
Her adımda
Sineme saplanarak
Yarayı deşen sızı
Seni yaşatıyordu bana
Bir nefes vermeden

Gözyaşların
Tesellim olmuştu
O an tutunacak
Benim için olmasa
Dahi bir yaştır akacak

Senin
Melalinle solacak
Bir gün konacak
Günlerin
Hasretiyle seni
Zikreder dururum

Mustafa Cilasun