Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Garip Oldum Bu Günlerde

Bir garip oldum bu günlerde
Üşürken yüzümde ateş
Gülerken bile
Müthiş bir keder içimde
Hiçbir cümlemin sonunu getiremez oldum
Bütün kelimelerim eksik

İçimdeki çocuk her zamankinden fazla direniyor dönmek için
Bir parça olsun insan gibi yaşamak
Sevmek, gülebilmek
Ve ağlamak gerektiği yerde
Günlerim sonbaharda savrulan bir sarı yaprak
Nerelere götürür şimdi bu deli fırtına beni bilinmez

İçimdeki çocuk daha da fazla direniyor yaşamak için
Kavuşmak hak ettiğine
Karışmadan alın teri gözyaşlarına

Sular çekildi artık bu denizlerden
Son kıpırtısını duydum parmaklarımın arasında
Soluksuz kalmış hayatların

Bir garip oldum son günlerde
Bitişin hüznümü
Yoksa başlangıcın heyecanımı anlayamadım
Haksızlıklar çelikten duvarlar gibi dikildi önüme
Gülümsedim sadece
Bakıp gözlerinin içine,
Dedim kendi kendime
Gün gelir başka gemiler yanaşır limana
Gün gelir bizden yana eser bütün rüzgarlar
Güçsüz haklı olur bir gün elbet
Ve bulur karşılığını kuşkusuz
Karşılıksız sevmek
Kurtulur zalimin elinden gelecek
Varır mutlaka tüm ******* sabaha
İçimdeki çocuk öğrenir
Ayakta kalmayı hiçbir omuza yaslanmadan
Ağlamayı yeri geldiği zaman
Ama asla uzun uzun kanamamayı...

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Gece Uzundur

Yalnız fahişeler ve gece bekçileri bilirler
Ne kadar uzun olduğunu gecenin.

Adına şiir yazılabilecek ne varsa uykudadır şimdi
Kanun namına kurşunlar sıkılır alnına gençliğinin
En güzel şiirler tevkif edilir

Ateşlenir silahlar
Kurşun sesleri duyulmaz ancak
Herkes uykudadır
Kurur kaldırımlarda kan lekesi
Çünkü gece uzundur
Ancak fahişeler ve gece bekçileri bilirler bunu

Yalnız ben bilirim
Nasıl aşık olduğumu
Sen hiç ama hiç bilmezsin...

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Gece Yarısı

Gece yarısı
Parıldayan çelik
Gecenin beyazını bir bıçak gibi kesiyor

Gece
Beyaz ve kızıl
Hayalin rengi yok
Hayal kokusuz, renksiz

Düşlerinde gördüğün aydınlık
Hiçbir zaman düşlememiş olsa da seni
Demek değildir ki
Hep karanlık geçecek gece

Gece yarısı
Buluşuyor tren yolu
Uzak şehirlerin asfaltıyla

Hayatımız uzak yolların kesişmesidir
Bir sebebin sonucudur
Yeryüzünde yürüyüşün

Yürümemiş olsa o adam o sahilde
Belki hiç tanımamış olacaktı
O yeşil gözlü kadını
Belki sevmeyecekti çılgınca,
Belki hiç doğmayacaktı
Yarını kurtarmaya yeminli o çocuk

Beyaz bir kağıt büküp boynunu durmasaydı önünde
O şiir yazılmaya hiç başlanmayacaktı belki de

Ömür denilen şey
Uzun yolların kesişmesidir
Aşk
Koskocaman bir tesadüf...

16 Şubat 2003
01: 34

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Gece; Demir Bir Parmaklık...

Gece;
Demir bir parmaklık
Gece;
Karanlık kör bir zindan
Ellerinin sıcaklığı ve
Kış soğuğunda
Sımcıcak yuvamda portakal kokusu...

İşte böyledir
Bu topraklarda doğmak
İsyan kokan her şarkıda
Yemyeşil bir dalı kopartıp yüreğinin bahçesinden
Beyninin tam ortasına koymak.

Gece;
Talan
Gece;
Bitmek bilmeyen bir titremedir yurdumda,
Bacası tütmeyen soba
Ve susmaya yeminli bir ağızdır,

Gece;
Amansız bir hastalıktır
Karanlığından medet umarsın bir parça soluk alabilmek için
Ne bir gardiyan vardır ortalıkta
Ne kelepçe, ne zindan
Ama esir düşmüşsündür çoktan...

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Gecenin İlk Mavisiyle Parlayan Yıldız

Gündüzün son
Gecenin ilk mavisiyle parlayan yıldız
Işığın yansımaz oldu toprağıma

Uzak dağların ardında kaldığından beri yüzün
Ve yüzümüzde alevlenen hüzün

Sen gittiğinden beri dağlar ardına
Karışır oldu yaban
Tuzuna çorbamızın,
Soframızdaki soğana, ekmeğimize,

Sen düştüğünden beri dağlar ardına
Geldiler saklanmış orduları zulmün
Gizlice girdiler şehirlerimize
Üçüncü paylaşımlarda
Paylaşıldı geleceğimiz

Bekliyor ilk mavileriyle gece
Bulutlar ardından gülümseyecek yüzünü
Bekliyor bitecek karanlık gecenin hüznünü
İnancı çağıracak parıltınla
Dövüşecek karanlıkla ışığın
Güneş doğsun diye yarınlarda...

18 Ocak 2003
23: 55

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Gecenin Yaratma ve Yaratılma Zamanı

Gecenin yaratmaya ve yaratılmaya
En müsait zamanında
İzinsiz açılır bir kapı
Yağmalanır en mahrem duyguların
Gizli kalan hiçbir şey yoktur artık
Bütün sırların deşifre edilmiştir
Herkes daha farklı bakar gözlerinin içine
Sadece bakarlar
Görmezler fakat
Sadece dinlerler
Fakat ancak algıladıkları kadardır bütün duydukları
Daha da huzursuz eder seni
Tek kişilik dünyana izinsizce giren kalabalıklar
Çaresizsindir artık
Çünkü talan edilmeye başlamıştır *******in
Yaşadığın şehri suçlamaya başlarsın
Taşları, bahçeleri, sokakları
Hatta en sevdiklerinden kopup gidersin bir hiç uğrunda
Hiçbir şey mutlu etmeye yetmez artık seni
Zoraki hüzünler yaratmaya çalışırsın beyninde

Kendi kendine yenilmeye başlamışsındır artık
Kendi kendini vurursun içerden
Aklına söyleyecek hiçbir söz gelmez
Konuşmayı unutmuşçasına susarsın

Gece korkaktır
Sessiz ve haindir
Ve arkadan vurur oda bütün korkaklar gibi
Kıyamam dediklerin
Gözünü kırpmadan kıyarlar sana

Ama her şeye rağmen kavga bitmemiştir hala
Yaşıyorum dediğin müddetçe de sürer
Yüreğinin volkanı patlayıp
Saçar en güzel dizelerini hayata...

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Geceye Yakışan Hüzündür

Geceye yakışan hüzündür
Gündüze umut
Oysa ben çok defa
Şiirler yazdım güneş okşarken alnımı.
Kederlendim bazı gün
En güzel rüyalarımdan
Hoyratça dürterek uyandırdığında gün ışığı
Oysa ben *******i severdim en çok
Dilsizdi ******* çünkü
Ve saklarlardı üzgün yüzümü sabahlardan.

Bazı günler
Saklayamam yazdıklarımı
Okumasını istemediğim hiç kimseden.
Öyle günlerde en çok kendimden kaçmak isterim
Ama kaçamam
İflah olmaz bir aşka düşer kalemim
Kanar durmadan
Yaralarını saramam...

Geceye yakışan hüzündür
Gündüze umut
Oysa ben
Bir gündüz vakti görmüştüm ilk defa.
Uğruna ******* boyu şiirler yazdığım gözlerini...

2005

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Geç Öğrendik

Geç öğrendik
Ağlamanın ayıp olmadığını
İçimize akıttığımız yağmurlarda
Kaç ceylan boğuldu
Kaç deniz tuzsuz kaldı
Kaç çığ büyüttük yamaçlarımızda

Saklı kaldık
Bir çift gözün ardında
En cesurumuz
Akıttığı zaman yüreğinin nehirlerini
İlk biz ayıpladık
Çünkü biz çok geç anladık
Ağlamanın ayıp olmadığını...

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Geçen Yıllar ve Buruk Bir Doğum Günü Mektubu

Çocukluk arkadaşım H.Cihat DURGUN'a,


GEÇEN YILLAR

Çocukluğumuzda top oynayıp koştuğumuz çimler şimdi neredeler?
Betonlara gömülen anılarımız zamana yenik düştü söyle bize neler oldu?
Değişen biz miyiz yoksa zamanı değiştiren bizler mi?

Geçmişi geri getirmek ne kadar zorsa yaşadığımız o günleri, neşe içinde koştuğumuz kahkahalarımızın gömüldüğü, küçük bedenlerimizin aşındırdığı çimleri, yırtılan pantolonlarımızı akşam yemeklerinde yorgun şekilde eve gelmemizi, ramazan aylarında balkonda ezan sesini beklemeyi, şimdilerde unuttuğumuz komşu ziyaretlerini unutmak çok daha zor.

Yaşama sevinciyle dolu minik yüreklerin kuş cıvıltılarını anımsatan okul bahçesinde yani hayatın bizlerden sorulduğu çağlarda hep aynı sırada yan yana iki küçük yürek iki neferdik biz....
Okul çıkışlarında koşturmalarımızı, köşe başı simitçilerini, niyetçilerini, kos helvacıları ak sakallı macuncu dedeyi unutmakta zor seni unutmakta…..

H.Cihat DURGUN
Şubat 2001

.......Güzel dostum,
.......Bir bilsen ne kadar direndim büyümemek için. Bir yanım hep çocuk kalsın istedim ama beceremedim. Şimdi söylenen her söz, yüzüme çarpan her kapı öylesine ağırıma gidiyor ki bir türlü hazmedemiyor yüreğim büyümeyi.
.......Hatırlar mısın çocukluk akşamlarımızı,o incir ağacının altındaki duvarın üzerinde saattlerce oturup dünyayla dalga geçişimizi. Ne çok eğlenip, ne çok gülerdik. Dünyadaki hiçbir keder kolay kolay uğrayamazdı yanımıza.
.......Ah güzel dostum, şimdi nedense hiç gülmek gelmiyor içimden. Dokunsalar ağlayacak gibi oluyorum.
.......O çocukluk bahçelerimiz de yenik düştü sonunda gri beton yığınlarına. Şimdi koca bir gölge var sereserpe uzandığımız çocukluk düşlerimizin yeşerdiği bahçenin tam ortasında. Şimdi bütün çocukların hayalleri sadece dört duvar arasında.
.......Artık her doğum günümde biraz daha kederli uyanıyorum gelen sabaha. Mutluluğun o rengarenk resmini yapmak yerine her mısrasından kan damlayan şiirler yazıyorum. Soğuk bir dağbaşında karşıladığım yirmi üç yaşımı ve doğum günümden bir gün once işsiz kaldığım yirmi dört yaşımın şiirini…
.......Bugün 28 Ekim, çimler üzerinde koşup oynadığın o çocukluk arkadaşın yirmi dört yıl once bugün bir şafak vakti merhaba demişti bu hayata.
.......Son zamanlarda aldığım en güzel doğum günü hediyemi verdin belki de farkında olmadan. Buğulanan gözlerimin çukurundan küçük bir tebessüm ayırdım senin için.
.......Gözlerinden öpüyorum güzel dostum…

Çocukluk arkadaşın
Melih COŞKUN

2005

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Geçiyorum Günlerin Üzerine Basarak

Geçiyorum günlerin üzerine basarak
Ayaklarımın altında can veriyor batan güneş
Günler;
Dalında kurumuş bir incir tanesi
Günler;
Kızgın bir güneşin
Yalnızlığına isyan edip
Kendini ufuklarına bıraktığı bir uzak deniz

Kalmadı işte kendinden başka
Yaşamamışlığının hesabını soracak kimse
Sen de vazgeçersen sevmekten
Kalmayacak senin kadar sevecek kimse

Özünde başlar her şey
Her şey özünde biter
Bir bakıştan çok ötedir
Bir dokunuştan anlamlı
En güzel söz içinde saklıdır

En güzel sevgi anlatılamaz
Sonsuza dek konuşulsa bile
Çünkü tanımı yoktur gerçek sevginin
Bir resimdir yüreğine çizilmiş
Kızıllığında saklıdır kanımın her damlasının
Tuzunda saklıdır gözyaşımın

Susmamı istiyorsunuz benden
Susuyorum işte
İçimin gürültülerini dinliyorum sadece
Susuyorsunuz aslında hepiniz benim gibi
Ne kadar çok konuşursanız konuşun susuyorsunuz

Üzerine basarak geçtiğim her gün
İnce bir bıçak yarasıdır artık esmer tenimde
Her gün biraz daha tükeniyor
Adını nabzım fırlayarak andığım ne varsa
Aşk gibi
Emek gibi
Ve ben tükeniyorum

Daha da önemsizleşiyorum
Sokaktan geçen adamı oynuyorum artık sadece
Sokaklarda çirkin sesiyle türküler okuyan

Çoktan akmıştır başucumda sakladığım kitabın mürekkebi
Milyonlarca göz olsanız
Milyonlarca kulak olsanız
Duymayacaksınız artık
Kendi duymak istediklerinizden başka hiçbir şeyi

Kaybediyor olsam da bugün her şeyimi
En derin yerime hapsettim sevgiyi
İnan ki ne kadar hırpalasalar da
Terk etmeyeceğim...

2 Mayıs 2003