Gonul Duranoglu

[F.S.Mehmet1453]

SEVGİYE AĞIT

-Oğlum Yücel’e-

Bir deniz gezginiyim ben bu dünyada
Yüreğimde arıtılmış sevgileri
Yalnızlıkları hep heybemde taşırım
Yalandır gözlerimdeki bulutsuz gülüş
İçimde sürekli yağmur bulutları dolaşır

Bu yüzden tüm okyanusları taşırım içimde
Suskun gemilerimi yollarım bilinmedik kıyılara
Yedi iklim dört bucağın falcıları bilirler seni
Her birinin su tasında yüreğimden bir parça kalmış

Şimdi bir şafak yorgunuyum bu dünyada
Sevgiyi hep yanlış doruklarda aramış
Oysa o, kutsal dağın ardında bir büyük yangın
Kan içen ateş kuşları başında nöbete durmuş

[F.S.Mehmet1453]

SEYDİŞEHİR’DEKİ ESKİ EVİM

Hoşça kal eski evim
Yeni bir kışı yaşamaya büyük kente gidiyorum
Biraz soğuk, biraz kasvet ve hüzün bırakıyorum
İlkyazla birlikte birçok sevinç
Ve bol bol çocuk cıvıltısıyla döneceğim sana
Hoşça kal Seydişehir, hoşça kal eski evim
Biz yokken büyükbabanın ağır ayak seslerini
Belki duyarsın merdivenlerde
Her çivini sevgiyle çakmış
Ya o nazlı büyükanne
Son çocuğu sevgili kızını
Senin yeni çatın altında doğurupçok uğurlu bir ev olduğuna inanmış
Dönüşte küpe Dağı’nı selamlıyacağım
Ve evimizin tüm kapılarını açacağım
Reyhan kokuları girecek pencerelerden
Bizim oralarda çok olur
İri kütükler yakacağım ocaklarında
Selam yollayacağım bacalarından
Eski sevgililere, geçmiş güzelliklere
Ağır geçse de dağlarımızda kış
Akan çatın, vefalı tahta kurtlarınla
Sen bunu da atlatırsın nasıl olsa
İlkyazla bitecek yorgun yalnızlığın
Bir sürü çocuk, birçok gürültü getireceğim yanımda
Hoşça kal Seydişehir, hoşça kal eski evim

[F.S.Mehmet1453]

UZUN HAVA

Geçmiş sulara verdik umutlarımızı
Ne başlangıçtır bu ne son
Geleceğe dağladık yüzümüzü
Bir “ Ankara Hatırası”nda kara çaputa

Tüketmedik sevgilerin zhasını
Hala o alnı akıtmalı atları özleriz
Yeleleri ilk sevdalar gibi savrulan
Soylu gözlerinde tutsaklığın acısı

Hep baharı bekledik dost seslerinde
Nerede unuttuk çocukluğumuzu
Bildiğimizden ağlamanın aceleye gelmediğini
Uzun havaya döktük ağıtlarımızı

[F.S.Mehmet1453]

YARGI

Zaman umarsız bir konuktur gözlerimizde
Saz başlayınca acılı türkülere
İncecik bir ışıktır sevgiyi sevebilmek
Bilemedik
Gizli gömütler kazdık yüreklerimize

Sen ey suskunluklarla gelen
Kendinden habersiz acı
Bilir misin gözyaşsız ağlamayı
Pazarlık kurmamayı sevgi üzerine

Bir düş izlemcisi gibi
Toz duman içinden gelmiş
“yorgun savaşçılarıyız alanların”
Şimdi her birimiz sanık hem de yargıcız
Kendi tutsaklığımız önünde

[F.S.Mehmet1453]

YENİDEN BELLETSİNLER TARİHİMİZİ

Hiçbir söze sığmıyor şimdi hüzün
Uyku sıcağında büyüttük erincimizi
Sevgi bir giz gibi belleğimizde
Türküler besliyor direncimizi

Nerede nasıl başladı bilmiyorum
Eski bir kentin yerleşikliği
Ya da o bildik acının
Tutsaklığında unuttuk düşlerimizi
Helallaşmak selamlaşmak yerine
Analar baştan söylesinler ezgilerimizi

Nasıl geldik buraya biz kimlerdeniz
Tozlu kirpiklerimiz damıtır gün ışığını
Yeter bunca diyet sevgililerden
Yeniden belletsinler tarihimizi..

[F.S.Mehmet1453]

YOLCUDUR ABBAS

Leyleklerin gelişiyle birlikte
Sırtımda heybem yollardayım gene
Artık yerleşik olmak isteyen ben
Söz dinletemiyorum içimdeki göçebeye

Sırtını dönebilmek yürek ister
Bir ömür boyu bağlandığın herşeye
Yoksa taşınamayacak kadar birikir acılar
Kimseye emanet bırakamazsın almazlar

Bir heybe dolusu acı yükü ne kadar gelir
İçimdeki göçebeye sormalıyım bunu
Bir gezgin ki yalnızlığı iş edinmiştir
Acıların darasını ancak o tartabilir

[F.S.Mehmet1453]

YİĞİTLİKTİR DOSTLUKLARI BÜYÜTMEK

Yiğitliktir dostlukları büyütmek
Besini yürek kanıdır

Bir dal menekşedir direncim
Açar tüm acımasızlıklara
Buğday tarlasında gelinciktir
İnadına yeşilin

Kırın gözyaşı çanaklarını
Ele vermesin sevecenliği

Acılara ve kalleşliğe gülebilmektir yiğitlik
İçerde bir sigarayı üçe bölmek
Üç canla bir bardak çayı içmek
Bir koca yalnızlığı
Bir acılı sevgiyi
Birbaşına yaşamaktır yiğitlik

[F.S.Mehmet1453]

YİNE AYRILIK ÜSTÜNE

Cankoparan fırtınası mı gelen
Acıları ve umarsızlığıyla
Bu kaçıncı bölünüşü yüreğimin
Yeniden çoğalmalarda
En olmayacak serlerde büyütürüz
Sancılı sevgileri
Kırgınlık kalır avuçlarımızda
Yakınmalar buz çiçeklerinde solar
Neden hep ayrılık üretir türkülerimiz
Ve hep suskundur eski *******
Zaman tutsağı sevgilerimiz
Açar dağbaşlarının yalnızlığında..

[F.S.Mehmet1453]

ÖZGÜRLÜK

Kuşları uçarken
Çiçekleri başıboş kırlarda sevdim
Ne bir kafesim oldu ne de bir saksım
Köpeklerim olmadı
İnsana bağımlı olduklarından
Kedileri çok sevdim
Bana aldırmayıp evimde saltanat kurduklarından
Birgün birini sevdim hala da severim
Yalnız benim olsun istedim
Çok utandım hala da utanırım

[F.S.Mehmet1453]

ŞİİR

Kız olmuştu gül gibi açan
Sonra gelin oldu allı pullu
Ana oldu rüzgarla yarışan
Derken nine oldu saçında aklar
Zaman yorgun bir nehir gibi
Asmıştı omuzlarından
Neden gelmişti bilmezdi dünyaya
Neden gideceğini de
Olmak ya da olmamaktan habersizdi
Zaten bilse bile niye yarardı
Hayatı olmak ya da olmamaktı.