Bir çiçeğin tabiata seslenemediği gibi

[ƒяαмвυαz]

Yağmurlar yağıyor uykularıma
yalnızlığımı terk ederken aynalarda
gözyaşı dökmek tamamen yokoluşa
belki değmezliğimi yazıyorum
keşke çocukların uçurtmalarında rüzgar kalabilsem
Su kenarına izinsiz düşen kar tanelerinin ayakta kalma çabası
Belki benimkisi

suya dayanabilen hiçbir kar tanesi yok.
İşte bende dayanamıyorum sana
dudaklarından dökülen her kelime
sonbahardan kurumuş hazanı üstünde yapraklar taşıyor yüreğime
bir yok oluş kırınganlığını yaşamak gibi
adımlar bekler ayaklar bekler
üstünden geçilecek

Ne zaman yüreğim bahara yaza eylüle düşer
işte o zaman bende suya bir kar tanesi.
Yem arayan kuşların ayakları altında,
toprağın üstünde,
çiçeklerin renginde,
ağaçların sessizliğinde,
gecenin içinde
en çokta yüreğinde zamana boyanıyorum.
Dudaklarının sıcaklığında eriyorum.
Sana karışıyorum.
Demli çaya bırakılan tad gibi
Karıştırıyolurm
Kayboluyorum
Gözlerinde

[ƒяαмвυαz]

SENSİN
Yüzüne bakamayacak kadar utangaç bir kalbe konuksun.
Sen yıldızlarda bir ışık
Bense yerde ışığına kapılan
Bulutlar misali uzaksın.
Alt üst oldu sevgiler,ağıtlar kaldı hecede
Güle acı düştü gül yandı
Gül zarımı sorma hayli perişan
Kuru dudaklarımdan yere düştü
Sen olmayınca geçermi zaman
Tadı olurmu hayatın
Sabırsızlanırım geçsin diye zaman
Göreyim o güzel yüzünü
En temiz duygularımı verdim sana
Kıyamam bir kere bile olsun kırmaya

Ağlama dökülmesin göz yaşların
Kayıp olmasın o güzelliklerin
Mesut olurmuyuz bilmem
Kavuşurmuyuz onu hiç bilmem
Tüm dualarım senin için
Kabul olurmu onuda bilmem
İnan yüreğimde kalbimdesin
Herşeyimle seninleyim
Tıpkı sabah üstüme doğan güneş
karanlığı aydınlatan yıdızlar gibisin
Neden kendimize zarar veriyoruz ki
Seviyoruz işte,tüm dünya bilsin
Birdaha ayrılığı düşünmek yok
Çünkü bir birimizi çok çok SEVİYORUZ..

[ƒяαмвυαz]

Hayat ile arama yokluğunu bırakıp gittin..
Bir tek adın kaldı dudaklarımda,
Bir de gözlerimde hatıraların...
Tabutum olacak,
Gözbebeklerinden düşen küflü çığlıkların.
Kefenim olacak ömür boyu susmaların…
Ve bir gün,
Sensiz ölmenin acısını bırakacağım satırlara..
Neden diye sorma..
Sadece yoksun.
Yokluğun ile varlığın arasında
Sadece ölüyorum; ötesi yok inan.

Varlığının kepenklerini indirip
Sensizliğinde yaşamaya gidiyorum yine.
Ve uyandığımda,
Değişen hiçbir şey olmayacak..
Sen hep bana uzak
Ben hep sana yasak….
Hani dik duracaktık kanlı pusulara ?
Hani aynı yürekle gülüp
Aynı gözlerde ağlayacaktık mutluluğa ?
Yağmurları bana emanet edip,
Gittin sadece…
Şimdi yalnızlığın ipi geçti boynuma.
Yokluğun yükledi sırtıma...

Gittin,
Bir tek acıların kaldı senden bana..
Oysa ben yemin etmiştim,
Acıların icin sırtımı semer bileceğim diye.
Söz vermiştim,
Sensiz ölmeyeceğim diye...
Şimdi sensizlik duruyor başucumda..
Şimdi ayazlar yüreğimi sorguluyor
Ayrılığınla yüzüme vurduğun kapımda..

Söyle ne olur...
Beni unuttuğunu söyle...
Hiç sevmediğini haykır..
Yeminlerinin yalan olduğunu,
Sevginin sahte olduğunu vur yüzüme...
Yemin olsun ki;
Bir damla gözyaşı düşmez artık..
Çünkü gittiğin gün,
Ayak uçlarında
" Sana " ölmüştüm sevgili..


" Unutma ki; ölenler, hiçbir zaman yaşayanlar icin gözyaşı dökemezler...

[ƒяαмвυαz]

Gecenin karanlığına yüreğimi asıp sana yazıyorum.
Yüreğimi sana kanatlandırıp seni düşlüyorum kırık dökük hayallerimde..
Uzakları aşındıran kelimelerimi satırlara serip seni soluyorum mürekkebimle.
Yine yokluğun düşüyor hecelerime, yine yokluğun bir hançer gibi deliyor hücrelerimi..
Ne yapsam, ne etsem fayda etmiyor.
Sensizlikte kanayan dudaklarımı nehirlerde yıkasam da silinir mi yokluğunun acılarını?
Zaman sanki hasretinde durmuş..Herşey hasrete prangalı…
Bir gelsen, karanlığı ezen yıldızları sayacağım birer birer..

Bir gelsen, yollarıma bir kez uğrasan gülümseyecek umutsuzluğa boyanmış geleceğim ...

Ne zaman seni düşünsem yıldızlar düşüyor saçlarına
Yokluk zindanı aşıp bir gelsen vuslatı giydireceğim ayazlara.
Ah bir uğrasan şehrime, seninle kır bahçesinde sıcak çaylarımızı yudumlarken sevincimden simitlerimizin kırıntılarıyla yavru kuşları doyuracağım..
Ellerim ellerine değdiğinde avuç içlerimin terini bırakacağım ılık meltemlerin koynuna …

Bir gelsen bir dokunsan yüreğime, mevsim ne olursa olsun gelişin bahar olacak dudaklarımda

[ƒяαмвυαz]

Aşkla ilgili söylenmiş binlerce söz duydum şimdiye kadar
binlerce şarkı söyledim,binlerce hikaye dinledim
kimse bana bu kadar zor olacağını söylememişti
gözlerine bakmak yeni bir hayat'a başlamak oldu
sana dokunmak hayata dokunmak oldu
ya saçlarının kokusu
gerçek aşk bu oyunda olması gereken en son şeydi
şimdi bütün yollar sana çıkıyor
ve belki de hiç bir zaman söyleyemediğim iki sözcük dudaklarımı zorluyor

Bir papatya tarlası düşün..
İlkbahar ayı..
Ve sen, onun yanından geçen yolda yürüyorsun...
Ve o papatya tarlasında bir papatya dikkatini çeker..
Binlercesinden birisidir ama sen, onun yanına gidersin..
Onda seni çeken bir şeyler vardır ..
O papatyayı olduğu yerden koparırsın ..
Sadece senin olsun istersin, sadece senin ..
Öleceğini düşünmeden. Ve gidersin o tarladan ...
İçindeki şiddetin durduramadığı bir bencillik ama bir o kadar güzel ve hapsedici.

*İşte bu TUTKU..


Yine o tarlanın kenarındaki yolda yürüyorsundur..
Yine milyonlarcası arasında bir tanesi seni çeker..
Yaklaşırsın, yanına gidersin o papatyanın..
Gözlerin başkasını görmez olur o an.
Onun için herşeyi yapmak istersin... Dokunmak istersin..
Dokunamazsin, orda, onunla ölmek istersin.
Ama birden hafif bir rüzgar eser ve bir başka güzel çiçek kokusu gelir burnuna.. Dayanamazsın onun kokusuna..
Unutturur herşeyi bir anda ve o kokunun geldiği yöne gidersin.. O papatya orda kalmıştır, yüreğinin bir kenarında..
Paylaşılmamıştır bir çok şey.. Unutulmaz belki ama geri de dönülmez ona..

*İşte bu AŞK...


Yine o yoldasın.. Papatya tarlasının yanından geçen..
Ve yine bir papatya ...
Milyonlarcasının içinde seni çeker..
Gidersin yanına.. Orda kalakalırsın..
O hiç ölmesin diye her şeyi yaparsın..
Tüm gücünle onunla olmak istersin..
Oradan seni koparacak hiç bir güç olmadığına inanırsın..
Ve orda onunla ölene kadar birlikte kalırsın...


*İşte bu da SEVGİ ..

[ƒяαмвυαz]

tam göğsünün ortasında bir yerin acıyacak...evinin seni içine sığdıramayacak kadar dar olduğunu fark edeceksin...sokağa fırlayacaksın...sokaklar da dar gelecek...tıpkı vücudunun yüreğine dar geldiği gibi...ne denizin mavisi açacak içini, ne pırıl pırıl gökyüzü...kendini taşıyamayacak kadar çok büyüyecek, bir yandan da kaybolacak kadar küçüleceksin...birileri sana bir şeyler anlatacak durmadan..."önemli olan sağlık.""yaşamak güzel.""boş ver, her şey unutulur."sen hiçbirini duymayacaksın...gözyaşlarından etrafı göremez hale geleceksin...ondan ölmesini isteyecek kadar nefret edecek, az sonra kollarında ölmekisteyecek kadar çok seveceksin...hep ondan bahsetmek isteyeceksin..."ölüme çare bulundu" ya da "yarın kıyamet kopacakmış" deseler başını kaldırıp "ne dedin?" diye sormayacaksın...yalnız kalmak isteyeceksin...hem de kalabalıkların arasında kaybolmak...ikisi de yetmeyecek...geçmişi düşüneceksin...neredeyse dakika dakika...ama kötüleri atlayarak...onunla geçtiğin yerlerden geçmek isteyeceksin...gittiğin yerlere gitmek...bu sana hiç iyi gelmeyecek...ama bile bile yapacaksın..biri sana içindeki acıyı söküp atabileceğini söylese, kaçacaksın...aslında kurtulmak istediğin halde, o acıyı yaşamak için direneceksin...hayatının geri kalanını onu düşünerek geçirmek isteyeceksin...aksini iddia edenlerden nefret edeceksin...herkesi ona benzetip...kimseyi onun yerine koyamayacaksın...hiçbir şey oyalamayacak seni...ilaçlara sığınacaksın...birkaç saat kafanı bulandıran ama asla onu unutturmayan...sadece bir müddet buzlu camın arkasından seyrettiren...bütün şarkılar sizin için yazılmış gibi gelecek...boğazın düğümlenecek, dinleyemeyeceksin...uyumak zor, uyanmak kolay olacak...sabahı iple çekeceksin...bazen de "hiç güneş doğmasa" diyeceksin...ne ******* rahatlatacak seni ne gündüzler...

ölmeyi isteyip, ölemeyeceksin...
belki çivi çiviyi söker diye can havliyle önüne çıkana sarılmak isteyeceksin...nafile...düşüncesi bile tahammül edilmez gelecek...rüyalar göreceksin, gerçek olmasını istediğin...her sıçrayarak uyandığında onun adını söylediğini fark edeceksin...telefonun çalmasını bekleyeceksin...aramayacağını bile bile...her çaldığında yüreğin ağzına gelecek...ağlamaklı konuşacaksın arayanlarla...yüreğin burkulacak...canın yanacak...bir daha sevmemeye yemin edeceksin...hayata dair hiçbir şey yapmak gelmeyecek içinden...onun sesini bir kez daha duymak için yanıp tutuşacaksın...defalarca aradığı günlerin kıymetini bilmediğin için kendinden nefret edeceksin...yaşadığın şehri terk etmek isteyeceksin...onunla hiçbir anının olmadığı bir yerlere gidip yerleşmek...ama bir umut...onunla bir gün bir yerde karşılaşma umudu...bu umut seni gitmekten alıkoyacak...gel gitler içinde yaşayacaksın...buna yaşamak denirse...razı mısın bütün bunlara...?hazır mısın sonunda ölüp ölüp dirilmeye...?

o halde aşık olabilirsin ...

[ƒяαмвυαz]

kalbime düşen ses
ağrıyınca

a
ş
k

nedir bildim

Dinle..
Bir cemre düştüğünde toprağa duyduğun ses nasıl ise öyle işte.
Acıyan yanlarına bir yenisini eklemek istercesine.
Ağır, ağrılı ama bildirir varlığını !

Hani bilmek acıdırya her zaman her yanına.
Bildim ve yandım düşünce ses kalbimin ortasına!

Şair diyorya:" Ne içindeyim zamanın,ne de büsbütün dışında."


Bildim,

a
ş
k

yanmak imiş.

Tende,

c
a
n

tutsak imiş.

tıkadım kulaklarımı aşkın sesinden başka tınıya, her yanmak keşke bu kadar asil olsa!!

[ƒяαмвυαz]

Ve biraz daha kirdin kalbimi..

Oysa bitti sanmistim
Yasadigim acidan ötesi olamazdi sanki
Kücülüyorum artik kendi icimde
Sana ayirdigim yer daraliyor
Sykysip kaldik kalbimin icin de
Sen beni boguyorsun yasamak icin
Ben sariliyorum gözlerine son bir kez bakabilmek icin


Tutmuyor hic bir sanci senin yerini
Mutlulugu hic katma araya
Nezamandir gülmedim $öyle icimden gelerek
Cektiklerim gözlerime perde oldu
Karanliktayim
Karanligimsin
Aydinliga nasil hasretim bir bilsen


Baska acilara odaklanmak icin parcaliyorum kendimi
Kan revan icinde heryerim
Bas harfini cizmisim sol koluma, baktikca gözlerimden damlalar süzülmeye basliyor..
Kanimla karisinca can veriyorum sanki kendime..
Gözlerimden sen döküldün
Kanimdan sen gectin..
Icimde dolasiyorsun senden habersiz..


Sen olmasanda yasatirim seni icimde demistim
Nasil isterdim dönmeyi o sözümden

Unutmayi
Yeniden gülebilmeyi
Gecenin keyfini nöbetsiz cikarmayi
Senin olmadigin hayaller kurmayi ne cok isterdim

[ƒяαмвυαz]

İki yağmur arasını koklar
Toprak olarak
Sıcak olarak
gelmeliyim sana
bir düşüm olmalı senli düşlerden bile sakladığım…

Yoksun diye
Bu gece arsız aralamış kendini
Karanlığın üstüne bile kar yağıyor
Gündüzde kendini kaybetmiş beyazlar gibi
Kar bırakılmış karanlığından
Seni kokluyorum sensizlikten araklıyorum seni
acının arka yüzündeyim
gülümsüyorum neden dir bilmiyorum
galiba karanlıkta beyaz güvercinleri vuramaz avcılar
belki bunun rahatlığında gizliyorum seni
benim kaygım
azmış yokluğun
oysaki ilk geldiğin
ilk merhaba deyişin
ilk kelimelerin
işte orada durdum şimdi
ve günler sonrasında
yani
ben sana aşık olduğumda
sen başkasını anlatırdın bana..
sen beni sevdiğinde
ben uzaklara bakardım.
Ne günlerden geçtik
yasaklarımız oldu
Kimlerin dudaklarında satıldık ki dost pazarlarında
Bitik tükenmek bilmeyen inat kavgalarımız
Onlar bile hala yeşil
Suyu eksik olmaz yüreğimde

Hele ayrılık cellatları urganlarını boynumuza doladığında
Nasılda gözlemizi zulamızda açmıştık sımsıkı sarılarak
Sanki bir masalın ortasında dirilmiştik.
Ve bin yılın savaşının zaferini
İlan ettik
Nefes alan her canlıya
Suya maviye
Gökyüzündeki karanlığın aydınlık elçilerine
Yıldızlara

şimdi
Tesbih tanesi gibi saniyeler
Sayılmakta yüreğimdeki tapınaklarda
Yoksun özlenmektesin
Bilesin…

[ƒяαмвυαz]

SENI BEKLIYORUM

Belki inanmazsin Hala çilginim
Seni soluyorum Her an her saat
Yanlis oldugunu Bildigim halde
Sürüyor tenimde Bu suskun inat
Yalnizliga açilir Bende bütün sokaklar
Aldigim nefes bile Inan sensizlik kokar
Acidir beklemesi Duyunca aglatirim
Uzundur hikayesiGelince anlatirim