Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Kışı Yaza Çevirebilir mi Aşk?

Kışı yaza çevirebilir mi aşk
Ağustosta yüreğimize kar yağdırdığı gibi? ..
Hala sırılsıklam geziniyorum
Aşkına ıslandığım bulutun sevdasına

Beynimin sabah tazeliğini
Serdim kapına yine bu sabah
Bir demet gül yerine.
Seni sensiz zamanlarda
Sana inat daha çok sevdim
Bana şiir yazdıran gözlerinin uğruna...

Kışı yaza çeviremez belki aşk
Ağustosta kar yağdıramaz saçlarıma
Ama en güzel şiirimi yazdırır bana
Senin değil
Ölürcesine sevebilen kalbimin hatırına...

[GooD aNd EvıL]

Kıvılcım

En büyük yangınlar
Bir kıvılcımdan doğar
En uzun yolculuklar
Küçük bir adımla başlar
En büyük sevgiler
Küçücük bir bakışla

Küçücük birer damlaydık biz
Farkında değildik birbirimizin
Sandığımız gibi az değildik oysa
Fark etseydik yalnız olmadığımızı
Görebilseydik birbirimizi
Yağmur olabilirdik belki de...

[GooD aNd EvıL]

Kim Bilir Yalnızlığın Kıymetini

Kim bilir yalnızlığın kıymetini
Şairden başka.
Kim evcilleştirip
Canımıza susamış acıları
Katık yapabilir balımızla.

Fakirin ekmeğiyse umut
Benimkisi acılardır.
Hangi şair yazabildi ki zaten
Mutluluğun o bitmeyen şiirini
Hangi ressam çizebildi
“1961 yazı ortalarında Küba’nın gözlerindeki
Bitmeyecek sandığı tebessümün resmini.
Hala mezedir
Küskün rakı sofralarında
En güzel şiirlerimiz.
Hala çığlık çığlığa ağlar
Guernica'lar savaş meydanlarında.

Bin yıllık yoldan geliyorum
Bin yılın sancısı var titreyen bacaklarımda.
Bin yıllık bir ateş
Yanar hala avuçlarımda.
“Sallanır hala cesedim
Serez’in esnaf çarşısında”
Hala sıcaktır
Göğsüme saplanan kurşun Vietnam’da.

Ölüme giderken bile
Yaşamanın güzelliğini anlattım size sürekli
Tarihin yüzünü çevireceğini bizden yana.
“O gün gelip
Sadece bir gün kaldığında kurtuluşa”

Ben bir şairim
Kimse kurşunlanmadı benim kadar
Sınır boylarında.
Hiç kimse bir dalgayla arkadaş olmadı
Mahpusanelerin ıslak duvarları arasında.

Ve şunu bil ki
Ölüm öldüremez beni asla.
Hiç ummadığın bir anda
Belki kurtuluşa yakın bir zamanda
Doğarım yeniden
Şafağa yazgılı çocukların
Şehrin duvarlarına yazdığı
Kıpkızıl sloganlarda…

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Kim Bu Dövüşenler

Kim bu dövüşen çamur deryası içinde
Kan revan içinde
Hangi ülkenin çocuklarıdır
Elindeki bir lokma ekmeği
Kaptırmamak uğruna
Gırtlağını sıkabilecek olan
En yakın dostunun

Ve kesilmiş hayvan başlarıdır
Bu akşam soframızdaki
Ve içtiğimiz
Dostun bileklerinden akan ılık kandır bu akşam.

Bu meydanlar güzel bir yarın için dolmuyor artık
Hürriyet için değil
Bu meydanlar tok bir yaşam için değil
Bu meydanlar doluyor artık
Sadece tok geçirilecek bir gün için

Ölüm,
Bir on dörtlünün namlusundan fırlayarak
Kalbe saplanan bir kurşun kadar yakındır artık onlara
Tezkeresi gelmeyen bir askerdir onlar kimi zaman
Oynayacak sokağı olmayan bir çocuk
Denizlere düşüp
Sarılacak yılana muhtaç olan onlardır.

Onlardır
Satan kanını hastane kapılarında
Yaşamak için
Canlı canlı satan organlarını

Onlardır sabah vakti şu yollara düşenler
Dağları aşanlar,
Öfkeyle bakanlar gözlerimizin içine
Bir ülkedir onlar
Bir vatandır.
Onlar kanatılmış bir Türkiye...

9 Kasım 2002
20: 45

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Kim Bu Kalabalıklar

Kim bu kalabalıklar üzerine yürüyen
Kim bu sınayan yüreğini

(Acıların acılarımdır dedim
En çok sen kanattın yaralarımı)

Uslandır beni ey asi yağmur
Kollarımdan tutsun gece
Tutun hayatı ucundan
Sizin yükünüz için gelmedim ben bu dünyaya

Bak yine gün yaptı yapacağını
Gökyüzüm yarım kaldı
Ne olur biraz soluk verin soluğuma
Boğuluyorum...

5 Mart 2003
22: 25

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Kim Olduğumu Soruyorsun Bana

Yüzüne bakıyorum
Uzun uzun ve tek kelime etmeden
Kendi yüzüme bakar gibi bakıyorum
Ve her baktığımda bir kez daha ölüyorum
Senin bedeninde yaratılmış bir ben oluyorum

Kim olduğumu soruyorsun bana
Ben senin yüzünde ağlayan çocuğum diyorum
Gülmeyi öğretmemişlerdi zaten ikimize de
Yüreğin olup aşık oluyorum kendime
Ellerin olup şiirler yazıyorum her gece

Uzakları düşündüğün zaman
Hiç görmediğim şehirleri görmüş gibi oluyorum
Nefes nefese koşuyorum
Pamuk tarlaları arasında Çukurova’nın
Seni arıyorum(kendimi)
Başı bulutlara yoldaş Toroslar’ında Akdenizin

Seni ne zaman kaybetsem
Senin gözlerinle ağlayan bir çocuk oluyorum
Bir gün değil
Senin olmadığın her gün biraz daha ölüyorum...

Gel diyorum artık
Sevgiye daha çok zaman var...

2004

[GooD aNd EvıL]

Kimin İçin Bu Kayboluş

Yarin öpülesi yanağı
Gelmemiş baharlar
Ilık akşam üzerleri
Ve sabahlarımızdan eksiltilmiş bütün günaydınlar adına...

Soruyorum size
Ne için kim için bunca feda?

Boğazına bir kolye gibi asılan bu alın yazısı
Adını kazıyıp adi bir demir parçasının kararmışlığına
Damaklarını yaran
Ve sesini sonsuzluğa gömen bu eller kimin

Eksik kalmış baharlarımı istiyorum
Bir kez daha öpmek sımsıcak yanağından kardeşimi
Yarin, yüreğimi volkanlar gibi yakan sıcak gözlerini istiyorum sizden

Söküp çıkarın damaklarımdan bu iğrenç demiri
Susturmayın
Çağlayan şu sesimi
Susmak için çok erken daha
Söyleyecek daha o kadar söz varken
Okunmamış onca şiir varken gitmek bana yakışmaz...

Her ölüm biraz erkendir
Çünkü hala dönmektedir dünya
Çılgınca akarken hayat yanı başında
Her veda zamansızdır biraz...

Hiçbir bayrak getirmeyecektir artık
Yaşanmamış günlerimizi
Bıraksalar sonsuza dek sessizliğe
İsyan edebilecek olan bu sesimizi
Kimseler duymayacaktır artık.

Ve bütün saatler geçtir artık sevdalanmak için...

Soruyorum size
Kimin için bu kayboluş
Bu alın yazısı kimin...

5 Nisan 2003
01: 04

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Kimseler Yok Şimdi

Kimseler yok şimdi
Kıpkızıl kanadığım yerde
Uzun zaman düşündüm kendi kendime
Neden döndüğünü dünyanın
Unutmak için dedi bir ses
Kül soğusun
Ve sağalsın diye
Hiç kapanmayacak sanılan yaralar
Başka maviler de girebilsin diye rüyalarına

[GooD aNd EvıL]

Kimsesizlik Devri

Devir
Kimsesizlik devridir
Kalabalıklar içinde

Ve vakit akşamdır
Merhem gibi yarada
En sıcak yerinde
Terli bir ağustosun
Dağlardan gelen serinliktir o ses

Bir devrimcinin sonsuz kere güzelleşmesidir
Kızıl ışıklar ardında
Her karış toprağını öpmektir
Tepeden tırnağa
Sevgisiz ve ekmeksiz bırakılmış bir yurdun...

2003

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Kimseye Değil Küskünlüğüm

Kimseye değil küskünlüğüm
Sadece şiir yazmak istedi canım
Kimseye kırgın değilim kendimden başka
Hem nasıl kızar ki insan
Yemyeşil bir bahar gününe
Bir kar tanesine yada
Nasıl susturur kuş cıvıltısını
Nasıl kurutur
İçindeki çocuksu sevinci...

Hepsi bu kadardır
Gerisi laf kalabalığı
Gerisi anlamsız bir hayat hikayesi
Herkes aynı gözlerle bakar.
Farklı olsa da söylenenler
Hep aynı sözler işitilir
Güneşin sarısına sıkışıp kalır
Yedi ayrı rengi evrenin
Yalancı bir mavinin gövdesine sıkışıp kalır
Cümle mahlukatı sonsuz denizlerin

Nefes almak
Yemek, içmek kadar
Sıradanlaştırılmıştır artık her şey
Hiçbir şarkı
Hiçbir şiir
Ağlatamaz nasır tutmuş yüreklerimizi
Ağlayan bir çocuk gördüğümüzde
Başka yöne çevirmeye başlarız yorgun başımızı
İlk satırını heyecanla okuduğumuz kitap yarım kalır
Umursamazlık cüzzam illeti gibi
Yavaş yavaş dökerken ruhumuzun etlerini
Aşk ve inanç
Titreye titreye can verir kapımızda

Ölüm bile yitirir hüznünü artık
Ve hayat bize kendimizden başka kızacak
Hiç kimseyi bırakmaz sonunda
Herkes kendi düş krallığının
Acımasız diktatörüdür artık
Ve günden güne yükselir
Saklandıkları kalelerin duvarları.
Ve ilk dalgada yıkılınca
Kumdan yapılmış kaleleri
Kendi gerçeğiyle yüzleşir insan

Yani hayat bize küsecek kimse bırakmaz
Kendimizden başka...

2004

Melih Coşkun