Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Maviye Hasret

Unutma,
Denizi hiç görmemiş birisi
Hasret kalmaz hiçbir zaman
Hiçbir maviye,
Aşkı hor görmesi gibi
Yüreğine ateş düşmeyenin.

Oysa ben bilmiştim kıymetini ellerinin
Hiçbir zaman tutmamış olsam da
Hiç bakmamış olsan da gözlerime
En çok ben kaybolmuştum derinliğinde
Hiç birini okumamış olsan da
En çok ben şiir yazmıştım sana gece yarıları
Sen farkında değildin belki
Hiç sevmemiş olsan da
En çok ben sevmiştim seni.

Unutma hiç sevilmemiş biri
Sevilenden daha bilir aşkın kıymetini...

Öyle özledim denizi
Bir de hayal etmeyi
Başımı omzuna koyup ağladığımı sabahlara kadar...

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Merhamet Yalın Ayak Gezer Dağlarda

I.
Merhamet yalın ayak gezer bu dağlarda
Tabanlarını sıcaktan çatlayan
Çakmak taşı kayalar keser
Bir türkü söyler Kürtçe
Dokuz -onbir nöbetinde Mehmet Çavuş
Yamaçlarında çiçekler açan dağları anlatan
Ben ağlarım Türkçe...

II.
Yakup,
On bir yaşında,
Denizi hiç görmemiş hayatında.
Bir salkım üzüme uzanır gibi
Sevmiş yeryüzünü
Yeryüzünün de onu sevmesini beklemeyerek.
Uzatır bana daldan koparttığı üzümleri.
Hoşçakal der giderken Kürtçe
Ben saçını okşarım onun Türkçe...

III.
Agit,
Kömür karası bulaşmış ciğerlerine
Cudi’nin kar tutmayan tek yamacında
Sekiz nüfus
Tek göz odada
Onun eline bakmakta
Ve o sabahtan akşama
Kara dumanında Cudi’nin
Karın tokluğuna çalışmakta...

IV.
Ölüm
İkiz kardeşidir bu dağlarda hayatın
Vurulur düşlerin kardeş sandığın kalleşin
Silahından çıkan kurşunla.
Senin kanınla yazarlar çorak toprağa
O en büyük yalanı
Barış derler adına
Anamın gözlerinden dökülen her damla gözyaşının
Demokrasi derler
İtalyan mayınıyla kopan bacağımın...

Ve tek bir cümle kalır geriye
Bir mezar taşının beyaz gövdesine kazınmış:
“Hiçbir kavgayı sevmedim ben
Yaşamak kadar...”

2005

[GooD aNd EvıL]

Militan Bir Ağrı

Militan bir ağrı
Saplanır göğsüme
Nefes aldığım her dakika
Bana tehlikeli şiirler yazdırır.

Sahte aşklar bulurum sürekli
Doldurabilmek için
Göğsümü kaplayan
O büyük boşluğu.
Düşlerim kör bir bıçakla
Bölünürken binlerce parçaya.
Bir damla yaş akmaz eylülün gözlerinden.

Sokaklardan esirgeyip selamını
Yiten günlerin yalancı aydınlığı
Yarım kalan mevsimler gibi göçüyor
Adını duymadığım çok uzak coğrafyalara.

Sen, doğmamış çocuklarımın hüznü
Saçımda sarı ıslaklığı yağmurlarının
Ne olur çek ellerini
Son yaz çiçeklerimden...

2005

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Minnet

Kimseye minnetim yok bu dünyada
Beni aşka ve hayata çağıran gözlerinden başka..................!

2006

[GooD aNd EvıL]

Miras

Bükerken boynunu
Yarın için kanattığın baharın
Patlayan tomurcuğu

Akşam güneşi
Üzgün yüzünü kıpkızıl dökerken dağ yamaçlarına
Soracak son kez sana:

Söyle bana
Ne bırakacaksın bu dünyaya
Bir yırtık ceket
Bir bozuk şemsiyeden başka...................!

2006

[GooD aNd EvıL]

Mona Lisa'nın Ağlayan Yüzüdür Her Kadın

Yalnız resimlerde ve düğünlerde gülen bir ülkenin
Gizli gizli ağlayan yüzleridir onlar.
On beşinde yasak düşler kuran
On altısında evlendirilen
Aşk çağında aşka küfredercesine
Ve on yedisinde
Kendi tutsak bedenlerinde
Yeni hayatlar yaratan
Yurdumun toprak ve karanfil kokan kadınları

Mona Lisa’nın ağlayan yüzüdür
Ülkemde yaşayan her kadın.
Ki sadece resimlerde gülerler onlar
(Ağlayan yüzlerin tablosunu yapmak bile yasaktır buralarda)

Onlar anadır,
Gidip de dönmeyen bir oğlun
Sancısını kimse duyamaz onlar kadar
Ve hiçbir gözyaşı onların ki kadar gerçek değildir.
Zamansız düşen her çocuk
Birer yapraktır dallarından zamansız kopartılmış
Her bahar yeşillense de yeniden
Kurumaz hiçbir mevsim dalları, gözyaşlarından

Deliler gibi aşık olup kendimizden geçtiğimiz
Uğrunda dağları deldiğimiz
Ve tamda vurulup düşmüşken yürekli bir kavganın ortasında
Gözlerini getirip gözlerimizin önüne
Bir nefes daha yaşayabilmek için direndiğimiz
Yurdumun toprak ve karanfil kokan kadınları...

Yalnızca resimlerde ve düğünlerde gülen bir ülkede
Mona Lisa’nın ağlayan yüzüdür
Ülkemde yaşayan her kadın...

8 Mart 2004

[GooD aNd EvıL]

Mutluluğu da Yazmak İsterdim

Bir gün mutluluğumu da yazmak isterim.
Hiçbir şey yaşanmamış gibi
Sadece mutluluğun gözyaşını dökmek
Yeni baştan ak sayfalara
Kendi göğsümden çalıp ateşi
Dirilmek yeniden
Bütün sönmüş heyecanlarda…

Yazmak;
Babanın mutlu ve umutlu dönüşünü
Ay sonlarında sımsıcak yuvasına
Annenin kavuşmasını
Yıllarca hasretle yolunu gözlediği yavrusuna.

Kimsenin güpegündüz kaybedilmediği,
Esmer yüzlü çocukların
Şehrin kaldırımlarından yağmur içmediği
Sazımın yakılmadığı
Ve sözümün yasaklanmadığı
İnsanın insana zulmetmediği
Güçlünün zayıfa hükmetmediği
Hür ve eşit bir geleceği…

Bir gün mutluluğu da yazmak isterdim
“Di”li geçmiş zamanların pişmanlığını
Silip yaslı yüreklerimizden
Kucak açmak
Gelecek nice güzel günlere…

[GooD aNd EvıL]

Mutluluk

Baharını kendin getireceksin
Tırnaklarınla kazımaya gerek kalmadan güneşi
Dağları aşmaya gerek yok mutluluk için
Mutluluk sana o kadar yakın ki
Uzandığında tutabileceksin onu
Mutluluk yaprağıdır bir ağacın
Bir bebeğin gülücüğüdür kaygısızca
Birbiriyle kenetlenmiş iki eldir.
Mazlumun inancıdır mutluluk, geleceğe dair
Sıcak bir aş adına, ekmek adına,
Bir türküdür mutluluk
Acı yüreklerde söylenen.
Bir hastanın iyileşme umududur mutluluk
Mutluluk iki çekingen dudak arasından sızan
Birkaç kelimedir.
Sevmektir insanları
Hiçbir çıkar gözetmeksizin...

5 Haziran 2002
21: 56

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Mürekkep Değildir Kağıtlarındaki

Mürekkep değildir kağıtlarındaki
Kandır beyaz kağıtlara dökülen
Cesur damarlardan boşalan
Karanlık sokaklarındaki
Yıkılası duvarlarında yazılı olan bu haykırış
Alın yazısıydı bir halkın.

Bu halkın çocuklarıydı hepsi
Ölen, öldürülen
Aç kalan,
Aşık olan,
Özgür kuşlar çizen duvarlarına şehrin,
Yaşamaya çalışan sadece,

Ve onlar
Yaşama direncinin düşmanları
Umudun cellatları
Onlardır
Sehpanı tekmelerken ruhsuz bir çingene
Bir Schutz Staffel subayı edasıyla bakan
16’sında kitabına uydurulan ölümüne...

Ve sen çocuk
Yosunlu duvarlarına
Kahrolsun diye yazarken de bir şehrin
Son sigaranı içerken de
Aynıydı bakışların
Özgür kuşlar uçuyordu avlunun üzerinde

O darağacı kurulmuyor artık o avlularda
16’sında asmıyorlar artık adamı
Son sigara çoktan tükendi
Yine kuşlar uçuyor avluların üzerinde
Bir tek son bakışın kaldı
Siyah beyaz resimlerde
Birde son haykırışların gür sesinle
Kanatılmış avlularında bu şehrin...

18 Kasım 2002
22: 15

Melih Coşkun

[GooD aNd EvıL]

Mürekkep Lekesi

Bir gün sussa da şu bedenim
Yaşamaya devam edecek heyecanım
Beynim tavana vuracak yine
Söylenen gurbet türkülerinde

Sonsuza dek nefes almaya devam edecek sevdam
Beyaz bir kağıt parçasına
Küçük puntolarla yazılmış
Bir mürekkep lekesi olsa bile adım...

2006