Bir çiçeğin tabiata seslenemediği gibi

[ƒяαмвυαz]

Sana niye hayranım biliyor musun?
Çünkü sen beni tamamlıyorsun
şiirimi tamamlayan bir kalem gibi.

Seni seviyorum çünkü,
Bana ağır gelen yüreğimi
Sen yüklendin bir çırpıda.

O kadar çok bensin ki,
O kadar çok benzeşiyoruz ki,
Ruhumuzun birleşmemesi için
Hiçbir engel göremiyorum.

Varlığındaki doyumsuz güzellik,
Sevgimi köprü yapıp
Sundu canım yüreğine.
Benimle konuşmasan ne yaparım?
Nasıl yaşarım?
Bana açmasan kalbini,
Bir daha nasıl toparlanırım?

Bir buket sevdadır her sözün.
Beni her an baharlarda yaşatan,
Aydınlığımı sağlayan
Bir armağandır yüzün…
Ah o gülüşün yok mu?
O, insanı diyardan diyara götüren alımlı,
Asi ama sıcacık tebessümün.

Biliyor musun?
Gülüşündeki mutluluk ifadesi,
Kalbime kat kat sevgi olarak yansıyor ve
O sevgi ile besleniyorum artık.

Sana inandım çünkü hayatın acımasızlığı
Vurmuyor tokat gibi yüzümüze;
İptal oluyor acılar
Hayat bize dokunduğunda.
Sevginin ve aşkın yoğunluğu eritiyor
Gerekli gereksiz tüm acıları.

Ama rüyalarımda hep sensizim.
Çok korkuyorum.
Neden yoksun rüyalarımda?
Oysa sadece orada
Uzaksın bana.
Yüzünü görmek şöyle dursun,
Sesini, nefesini arıyorum delice,
Düştüğüm her boşlukta…
Ellerini arıyorum
Uzaklara koşarken;
Bana sevgini teslim edip gittiğin ellerini…
Sonra birden kâbus başlıyor
Kayıp düşlerimin karanlıklarında.
Gözlerin… Gözlerin
Işık saçardı olsaydın o an yanımda…
Işıl ışıl aydınlatırdın yine dünyamı.
Bir görebilseydim gözlerini…
Rüyalarımda yoksun sadece; bu da kahrediyor beni!

Senin kalbin dokunduğu zaman ruhuma,
Huzurun, sükûnetin yanı sıra
Zıt iklimler de sarar her yanımı.
Esaretinden mecnunlaşır,
İhanet şüphesiyle kavrulur,
Zincirlere vururum kendimi.

Bir aydınlık bakışınla da,
Çocuklar gibi şımarır, sarılırım boynuna;
Sanki ayıracaklarmış gibi sımsıkı
Kilitlerim ellerimi ellerinde…

Sana, seni seviyorum demekten
Hiç bıkmayacağım.
Acıyla sevgi, hüzünle mutluluk,
Aynı yumakta birleşip, uzayıp gitse de…
Kader çizgisinde yollar
İkiye ayrılsa da hep söyleyeceğim.
Neden?
Çünkü seni seviyorum.

Gerçekliği aşikâr, fakat sadece hissedilebilen…
Emeğin,fedakârlığın, inancın,
Istırabın, uğraşının,
Sadakatin karşılığında ortaya çıkan bu olgu,
İşte bizim sevgimiz.
Ölçülemez, elle tutulamaz…
Kalple hissedilir,
Arttıkça artar.
Yıllarla birlikte o da çoğalır.
Ömrü aşıp,kim bilir
Nerelere varır?

[ƒяαмвυαz]

Gözlerinde unutulmuş hatıra iken ,
Kelimelerini yutkunup susma ne olur.
Gülüşlerinde tozlanmış,
Siyah- beyaz fotoğraf iken,
Yaşanmışlıkları susturup
Dudaklarında adımı bir kez bile anma ne olur.

Beni zamana gömüp
Unut hadi her şeyi.
Bana dair tek bir hatıra kalmasın senden..
Sen beni yaşarken öldürmüşken,
Ben seni sensizlikte yaşatacak kadar sevdim…
Sen üzülme diye
İsyanlarımı dizlerime büküp
Ömür boyu sana susacak kadar sevdim..

Hadi git ne olur.
Bir mevsim bile yaşanmayan
Hatıralarımızı gözyaşlarında boğup
Tek kelime unut hadi.
Beni sevdiğine pişman ise sevgili,
Yollarına feda olsun sevgim.
Olur da susmalarım acıtırsa seni,
Sana ölmelerimin üstü kalsın sevgili.
Bol keseden harcasan da hatıralarımı
Unutsan da sana yüreğimi adadığımı,
Unutsan da adımı,
Sensizlikte bile
Adın dudaklarımda,
Sevdan ise yüreğimde yaşayacak sevgili.

[ƒяαмвυαz]

Elime son kez aldim kagit kalemi,
Bu sana son mektubum.
Postaci son bir kez haber getirecek
Benden sana.
Canim bilirim aldirmazsin hiçbirseye,
Ne sevgiye ne de hislere.
Simdi elimde bir sigara var,
Bugün çok içtim.
Bilirim kizacaksin, "Içme demistim" diyeceksin,
Ama ben yine ayni cevabi verecegim: Dertliyim.
Son kez bu kalp derdinle dolu.
Bu mektubumda
Seni ne kadar sevdigimi
Özledigimi yazmayacagim.
Artik degistim ben.
Senin umursamaz tavirlarindan biktim SERSERIM.
Takmiyorum artik ben de seni.
Hani bende bir resmin varya,
Arkadasima verdim SERSERIM.
Çok begenmis seni,
"Al senin olsun" dedim
Ama dikkat etmesini de söyledim,
Olur ya çikarsaniz "Boynuzlamasin seni" dedim.
Yüzünün seklini görmeni isterdim SERSERIM.
Bu mektup digerine benzemiyr degil mi?
Dün gece yiktin, öldürdün beni SERSERIM.
Dilindeki hece bir kursun gibi saplandi yüregime.
Tüm gece kanadi durmadan,
Gözlerim doldu aglayamadim.
Yataklara düstüm ne zamandir.
Ama iyi oldu aslinda
Seni umursamiyorum artik,
Sen ne demistin SERSERIM.
"Üzülme!"
Üzülmüyorum zaten gülüyorum,
Bu acilarin getirdigi mutsuzlugu seviyorum.
Lanet olsun sana SERSERIM.
Bu kadar degersiz miydi sevgim?
Biliyorsun ben seni sevdim.
Bu sana son mektubum SERSERIM.
Yak istersen,istersen baskalarina okut.
Ya da evet
Içip içip agla,
Ama sunu bil ki bu sana son mektubum.
Bundan sonra hain yazar mezar tasinda
Bir ölüsün artik sen hatiralarimda....

SERSERIDEN CEVAP
Bugün hiç beklemedigim bir anda,
Mektubunu aldim GÜZELIM.
Son mektubum demissin, inanmam
Sen dayanamazsin bensizlige,
Erirsin,bitersin günden güne.
Bak ne diyorum GÜZELIM
Gönlün olsun,birkaç gün daha çikalim
Sevinirsin belki.
Hediye olur ya da bir elma sekeri.
Sen bensiz yapamazsin GÜZELIM.
Seni öptügüm o ilk ani hatirla,
Nasil da çocuklar gibiydin,
Bayilacaksin diye korkmustum GÜZELIM.
Ben senin gibi neler geçirdim elimden,
Bilirim haberim yok sevmeden, sevilmeden.
Sen beni gerçekten sevdin mi GÜZELIM?
Sana bu mektubu meyhaneden yaziyorum,
Biraz önce birkaç çocuk dövdük GÜZELIM,
Onlarin serefine içiyoruz.
Bak GÜZELIM!Ben sana ne demistim hatirlamiyorum
"Üzülme" yazmissin
Sahiden dedim mi?
Içkiliyken herhalde, bilirsin.
"Yiktin" yazmissin
Sahiden yikildin mi?
Umursamazsin sanmistim
Takmazsin diye ummustum,
Ama madem beni unuttun,
Bu sana son sözüm olsun
Ben de seni sevdim haberin olsun GÜZELIM.

KIZIN ARKADASINDAN SERSERIYE
Seni tanimiyorum serseri,
Ama arkadasim seni çok sevdi.
"Son mektup" demisti dogru,
Hem o seni çoktan unuttu.
Seni çok begendim be serseri,
Belki seversin, belki de...
"Güzelim" demissin bizimkine,
Ben de seni zevkli bilirdim.
Ben ondan daha güzelim.
Bak serseri!
Ben seni ondan daha çok severim.
Telefon numarami yaziyorum,arkada,
Onu aradigin gibi beni de ara.
Ayrica senin güzel gariplesti bu ara
"Kalbim agriyor" diyor,
Doktor bir teshis koyamiyor.
Aman canim o da bir baska,
Aglasa da gülüyorum der etrafa
Sakin unutma beni ara.

SERSERIDEN ARKADASA
Bak kizim ben seni sevmedim daha en basta,
Ben güzelimi sevdim herseyden çok.
O bana "serserim" derdi canindan koparcasina,
Sen ise "serseri" diyorsun sokakta kalmisçasina.
Senin gibi arkadas olmaz olsun.
Güzellige gelince,kimse yarisamaz benim GÜZELIMLE.
Simdi birak bunlari "son mektup" derken yalan sanmistim
Daha beter içer oldum,
Her gece sarhosum.
Bir daha ki mektupta güzelimden bahset bana.
Simdi gerçekten mutlu mu?
Yoksa baskasini mi seviyor?
Hasta demistin,kalbinden hasta
Yoksa bu ask hastaligimi?
Benden baskasi ile...
Çabuk yaz arkadas
Herseyi arkadas, herseyi anlat bana.
Anladim ki yasayamam ben onsuz bu dünyada!

ARKADASTAN SERSERIYE
Afedersin serseri yanlis yapmisim ben,
O seni gerçekten çok sevmis.
Son nefesinde bile adini söyledi,
Yüregim parçalandi,anlayamazsin.
"SERSERIM" deyisini duysaydin gözleri kapanirken.
Askin öyle sarmis ki bedenini
Kaybedince, yasayamadi öldü iste.
Son mektunda ne yaptin?
Içip içip agliyor musun?
O simdi mezarinda huzurlu yatarken,
Yilanlara bile seni anlatir süphen olmasin.
Zaten mezar tasinda
"SENI SEVMISTIM SERSERI"
Yazisini görünce anlarsin.
Belki bir umut vardi yasamasinda,
Oda senin ciddi olmandi.
"Birkaç gün çikalim" demissin ona.
"Elma sekeri olur" demissin.
Iste o vurdu senin güzelini,
Indi zavallicigin yüregine.
Simdi mezarinda derin bir uykuda,
Sevgisi de sonsuzlasti onunla.
Aslinda o hiç istemedi öldügünü bilmeni
Ama dayanamadim yazdim iste.
Simdi ne yaparsin,nasil yasarsin?
Içer misin, adam mi döversin?
Sen de onu sevmissin öyle yazmissin,
Öyleyse birak askiniz yasasin!!!


SERSERININ ODASINDAKI NOT ;

SANA GELIYORUM GÜZELIM!!!!
SENI SEVIYORUM GÜZELIM!!
ELVEDA....


bu nası bi aşktır yaa!Helal olsun

[ƒяαмвυαz]

Boyabat'lım-07

Bir ömür geçti, sessizce hayatımdan,
Yağarken yağmurlar delicesine,
Yüreğimdesin beni her gece ağlatan
Sen ağlama Boyabat'lım ,
Sen ağlama

Beni gör her sokağında Boyabat'ın
Beni bil,her çiceğinde yalnızlığın

Gülümsün erenlik tepesinde parkta,
Menekşemsin kalenin eteklerinde çayda
Kır çiceğimsin,mezarlıkta döme dağında,
Bir hıçkırıksın yağan her yağmurda....

Sen ağlama Boyabat'lım,
Sen ağlama
Bir anlamı olsun varlığımın...

[ƒяαмвυαz]

Şehrimin ışıkları aydınlanıyor sessizce ve ben yüzüne sığındığım akşamların hayaliyle yeniden tutunuyorum gözlerine, gizleyerek hala içimde taşıdığım ilk günkü korkularımı.
Seni sevmeye kaldığım yerden başlamaya korkuyorum. Birbirimize anlattığımız, birbirimizi hiç ilgilendirmeyen aşk bozgunlarımızdan kaçarak yaşamak zorunda kaldıktan sonra, hangi eş yüreğin herşeyi unutturabilceğine inanabilirdim ki. Hayat bana hep yalan söylemişti.
Hayat yaşadıklarımı sahte sonuçlarla bitirmişti hiç farkına varamadan.

Yine de gözlerimi gözlerine teslim ettim.....

Eski aşklarımın kapılarının yüzüme kapandığı *******den birinde karşıma çıkışından sonra, içimde ki şeytanın paramparça oluşuyla sarsılmaya başlamıştı, kafesinin içinde çaresizce bekleyen ruhum. Hiçbirşeyi önceden kestirmeden yaşamaya başlayan ben, yeniden acılarımın geri döneceğini hiç hissetmedim. Kollarının sıcağında dinlerken anlattığın gözyaşı masallarını. Yaşananların yanlış sonuçlarını kabullenmeyen ben, tekrar hüsran denizine açılmış, geri dönmeye yine geç kalmıştım.

Yine de gözlerimi gözlerine teslim ettim..

Sığınacak bir liman arayan yorgun bir gemi gibi, çaresiz arayışlarımın sonunda, yanlış seçimlerden biri olduğunu bile bile. İçimde ki boşluğu açarak hatalarla dolu hayatımın en büyük hatasını yapmıştım hiç farkına varmadan. Sevgi dolu dokunuşlarının büyüsüyle unutup tükenişimi, görmemezlikten gelmeye başlamıştım.

Yine de gözlerimi gözlerine teslim ettim...

Yaşanılan onca şeyin ardından, yokluğunun iflah olmaz acısıyla arkanda bıraktığın yapayalnız gözlerden damlayan yakıcı yaşlarla. Ölümün eşiğinde ellerimden tutmanı bekliyorum gece gündüz. Bundan sonra hiçbir yürekte varolmayacağımı bile bile. Suskunluğumun sonsuzluğa uzanacağına emin olan, Kırık dökük bir yıkıntı halinde bekliyorum.

Yine de gözlerimi gözlerine teslim ettim...
Sonsuza dek umudu görememek pahasına...

[ƒяαмвυαz]

o kadar büyük çıkmazlar içindeyimki birşeyler yazmak yazıpta içimdeki fırtınayı indirmek istiyorum ama nafile kayboluyorum kendi fırtınamda her aklıma gelişinde başka parçalarımıda alıp gidiyorsun benden

o kadar zorki neye üzüleceğine şaşırıp öyle ulu orta kalmak çok zor
dönmeyecek birini için üzülmek ağlamak yas tutmak

her baktığın yerde onu görmek her daldığın yerde onu görüp tekrar tekrar boğulmak

aşk bu mu?
eğer bu kadar acı veriyorsa hergün senden birşeyler alıp götürüyorsa neden adı aşk neden cennem değil
hergün içini yakıp kül eden şeyin adı nasıl olurda aşk olur


ya ben şu aşk denilen illeti bilmiyorum yada bu aşk bana göre değil

hergün yeni bir sancı ekliyor dönmeyeceğini ve hiç bir zaman seninle olmayacağını bile bile beklemek
onun olmadığını bile bile yeni güne gözlerini zorakide olsa açmak
ve her tebesseümde her melodide onu bulmak ve sessiz sessiz göz yaºlarını kimseye belli etmeden içine akıtmak ,

ne zormuş şu aşk

ya ben sana aşık olmaya bilmedim, yada sen aşkın ne kadar acı olduğunu benden sakladın...

sana olan aşkım ne kadar acı versede sana ve şu adına aşk (cennem)denilene inat sana olan aşkımdan vazgeçmiyeceğim...

[ƒяαмвυαz]

Bir Umudum Kalsın

Acılarımın içindeki balsın
Ruhumdaki tutunacak dalsın
Bildiğim en güzel masalsın
Bir gülümse acılarım azalsın

Seviyorum demedin
Bari "Sevmiyorum" da deme
Yaşamak için bir nedenim
Beklemek için bir umudum kalsın

© Göksel KURUM


bu şiiri okuyunca sizlerle paylaşmak istedim

[ƒяαмвυαz]

Birgün aniden geldin...

Ve bir bigün aniden gittin...Bana ağlama sadece arkamdan elle salla diyerek gittin hayatımdan...Ben avucumda ümitlerim yapayanlız
kaldım...Dokunuşundan mahrum buz kesiyordu bedenim hala el sallamam yada elveda dememi bekliyordu gözlerin...Hayatta oynayamadığım tek rol olan veda sahnelerini oynamak bana düşmüştü...İtiraz edemiyordum bu kurmaca senaryoya...Yavaşça kaldırdım elimi ve üzgün bir hoşçakalla çıkarttım seni hayatımdan...

Yanlız başıma oturdum koltuğuma...Yorgundum hayatımda hiç olmadığım kadar...Ya yokluğunun boşluğu ağır geldi yada gidişinin ağırlığı...Gölgen dolaşıyordu peşimde yokluğuna inat sanki..Uykular haram olmuştu gözyaşlarım sevap...Her damlası belki birgün üstüne yağar umuduyla akıtmıştım gözyaşlarımı...Her damla acıtır bir hücreni,anlatır çaresizliğimi umuduyla...Aşkına gizlediğim bahçemin güneşiyken gözlerin,kendini ayın arkasına saklamıştı sözlerin...Karanlık sığdırmıştın istemeden gündüzlerime...Doğruyu sayıklarken bir yalan gibi düşmüştün dilime...Bir elvedayla hayatımdan uğurladığım seni,kalbimden uğurlayamamıştım aynı soğukkanlılıkla...Yanlızığımın aksine geçiyordu zaman tutamıyordum bir ucundan yakalayıp...Hatıranla çiziyordum resmini buğulu camlara...Bazen kızıp duvarlara yazıyordum adını karalaması kolay olsun diye...Uçuruma sürüklüyordu zamansız öfkelerim beni...Yanımda büyük bir pişmanlık arkamdan dağ gibi keşkeler itiyordu beni aşağı sanki...Durdurabilecek bir ellerin vardı,onuda tutarsızlıklarım benim elimden aldı...

Çağırmaya yüzüm yok seni biliyorum...Çağıracak yüzsüzlüğüm var ama..Yinede yapamıyorum...Her yanımı saran ayrılık sancısı sarsıyordu bedenimi iyiden iyiye...Yıkım başlamıştı kalbimde...Üstüme üstüme geliyordu artık şehir...Yutmaya hazır bekliyordu beni.Üstelik şehri üstüme salan sensizliğiyidi sessizliği değil...Sahip olmuşken kaybettiğim hayallerime şimdi hiç benim olmayan "senin" omuzlarında hiç tanımadığım bir başka insana doğru yol alıyor...Akıp gider dedigin zamanda sadece yanlızlık damlattı avuçlarıma...Çare olmaktan çok yaraladı acıtarak..Erteleyecek baharım kalmadı mevsimlerin arasında...Tek kalan sonbahardı kucağımda...Umutlarım kilitli kalmıştı sonbaharıma...Yavaş yavaş döküyordu yapraklarını başımdan aşağıya...Eylül oluyordu,ekim dönüyordu başımda,en kötüsü Kasım
kokuyordu her ağlayışımda...Ben güzüme gizledim herşeyimi,söylenip durduğum şarkımı uğruna yazdım ve hep geri gelirsin umuduyla
yaşadım...Sevgiye tok ama gurura aç sevgiliye adadım herşeyimi...

Hep bile bile her zaman isteye isteye...

[ƒяαмвυαz]

Sensizlik...
Her tarafımda yokluk esiyor; ya da bana öyle geliyor.

Yürüyorum...
Nerelerden geçiyorum inan hiç bilmiyorum. Yanlış bir kaldırım taşına basıyorum, sendeliyorum. İçimde bir yer, beni sana doğru çekiyor; ya da bana öyle geliyor...

Bir yağmur damlası daha düşüyor kirpiğimin ucuna, seni damlıyorum. Yüreğimin derinine bir ezgi düşüyor, darmadağın oluyorum ; bütün harflerim sende çoğalıyor... “sevgilim,” diyorsun, “bedenimin ruhu,”Sızıma sızın değiyor; o ezgi “ayrılamam,” diye ağlıyor. Ya da yağmura öyle geliyor...

Mevsimin sert soğuğunda karışıyor, avuçlarının masum sıcaklığı. Sen bana yağmur olup karışıyorsun, ben seni damlıyorum...

Ayrı yollar da dağılmayı bekleyen kalabalıkta içimde bir fısıltı duyuyorum, “ seni seviyorum.” Ya da aşka öyle geliyor...
Her yağmur da , seni damlıyorum. gözlerinde bulunuyorum... ya da öyle işte!..

[ƒяαмвυαz]

Biliyorum kırgınsın bize… Biz insanlar, seni kirlettikçe kirlettik. Seni şekilden şekile soktuk, iflah olmaz egolarımız sayesinde… Biliyormusun, artık adın cinsellikle eşanlamlı kullanılmaya başladı. Kendimizden utanabiliriz!

Eski fotoğraflarda kaldın artık, küf kokulu mekanlarda… Geçmişinle avutuyoruz kendimizi, kaybettiklerimize hüzünlenerek… Seni özlüyoruz. Gerçek olan ‘seni’ özlüyoruz! Bunca çirkinliğe rağmen, güzel kalman beklenemezdi. Bunca pisliğin içinde o temizlik çok görüldü sana…

Biliyormusun, ‘sadakat’ nedir, bilmez olduk. Şimdilerde çiçek çiçek geziyoruz. Modaymış öyle diyorlar. Alışkanlık yaptı nefislerimize… Sadık kalmak ‘out’ diyorlar, ihanet ‘in’… ‘in’ ve ‘out’lar arasında bir yaşam sürüyoruz. Bize sunulanlarla yaşıyoruz. Hoşumuza da gitmiyor değil…

Sana yalan diyorlar artık! Alaylı cümlelerin vazgeçilmezi olmuşsun.

Önceleri ‘karşılıksız’ değer verilirmiş sana… Menfaatsiz düşler kurulurmuş. Şimdi sen bir yana, selam alıp vermede dahi hesap yapar olduk biz insanlar…

Önceleri ‘yüce duygu’ diye başlanırdı seni anlatmalar, şimdi ayaklar altında geziyorsun, haramzade yurdunda…

Maneviyata dair eser yok artık buralarda, senide kendimize benzettik. Var iken sen ‘yok’ ettik! Kalplerde sen yerine şimdi kimler var? Bu dünya böyle işte, sana ‘Fransız’ bize yerli… Eski filmlerde olmasa hep unuttuk seni…

Arada bir esiyorsun aklımıza işte… Bizden iğreniyorsun değil mi? İğrenmekte haklısın. Eminim ki, bizi hiçbir zaman affetmeyeceksin. Bunca pisliğin içinde seni koruyabilirdik…

Gözbebeklerimiz ‘sen’ diye bakardı, şimdilerde hırsla bakıyor, madde hırsıyla…

Biz ‘biz’ olmaktan çıkıyoruz çünkü seni kaybetmişiz. Seni kaybetmek, kavgayı yitirmek, manayı terk etmek…

Seni çocuk saflığında hissedebilmeyi özledik…

Karanlıklarda yaşıyoruz artık, güneşe hasret yani sana hasret… Doğmanı bekliyoruz yeniden bu kalplere… Gel desek gelirmisin yeniden… En güzel destanları yazarız bıraktığımız yerden yine…

Bizi affet ey aşk…

Bizi affet!