...::: WwW.CaKaL.Net & VaGrAnT_AdAnALı Özel Şiir Arşivi :::...

[VaGrAnT_AdAnALı]

Bir an düşün. Görmek ne kadar güzel olurdu.

Hani o kimsenin göremediği şeyleri, aşkı, özgürlüğü, yitip giden hatıraları tekrar, ne güzel olurdu değil mi bir yaz akşamı sahil kenarında. Gülmek gibidir her şey.Hem de kahkahalarla gülmek, gözyaşı gelir ya hani gözlerden işte bu da her şeyin içindeki acılardır.
Ne kadarını koparabildiysek o kadarı yanımıza kalıyor hayattan.

Yıkık bir kenti ardında bıraktıktan sonra, içinde tüm kasveti, acıları, gerçekleşme umudunu içinde barındıran hayalleri ve bir sokak dolusu çocuk heyecanıyla yeni yollara adım atarsın.

Nasıl ki bir zelzeleye tatminkâr bir ölüm bırakırsın, bir şehre, geride kalan her dostu ve gülücükleri emanet edersin sadece.

Sadece kırılırsın geçen yılların ne kadar hızlı geçtiğine.

Ve haykırışlar…

Çok yüksek sesli mesela, kimseye sesini duyurmadan, en içten kopan bir fırtınadır, yüreğinin bir köşesinden.

Sen ne anlatmak istediğini bile anlamadan seni yargılayacaktır zaman.
İşte o gün sımsıkı dişlerinle, göğsünü titreten bir çığlıkla karşılarında durmak için bundan daha iyi bir fırsat bulamayacaksın.

Hangi gün kaybettiğini tahmin etmeye çalışacaksın ellerindekini ve sevdiklerini.

Zaman sana göz kırparken dizginlerini elinden kaçıracaksın sen arkasından bakakalmış, yorgun ve ağlamaya gebe gözlerinle birkaç kelime fısıldayabileceksin yalnızlığının kulağına:

“seni seviyorum”.ilk önce anlamayacaktır. Tekrar edeceksin, o da sana “çok geç kaldın” diyecek. “Değerimi bilmek için zaman artık çok geç, artık genç değilim “diyecek.

Ve sen en hüzünlü şarkıları aklından geçireceksin o an. İşte o an neleri kaybettiğinin farkında bile olmayacaksın. Çünkü sen hala yıllar önceki o menekşe gözlü çocuksun.

Çünkü sen hala sevdiğin veya sevmekten bıkmadığın o insanlarda kalmıştın. Çevrendeki en güzel şey sendin fakat neye yarar farkında değildin.

Sen hayallerine tutunamayacak kadar güçsüz kollarına her gün bir çentik daha atıyorsun. Sanki geri gelmeyecek bir yolculuktan bir özlem biriktirirdin ama vazgeçmekten vazgeçtin.

Hatırlamak acıdır. Her zaman için acıdır.
Diyorum ki acılar, güzel günlerden daha çok hatırımda, daha çok acıtıyor canımı aşklar mesela.

Aşk bana sadece acıyı hatırlattıkça nasıl bir daha âşık olmayı bekleyebilirsin ki benden.

İşte yine söylüyorum sen yoksun ve ben ne yapacağımı bilmez dört dolanıyordum caddelerde.

Sarılıyordum tüm heyecanımla dizelere.

Ama sen ne kadarını anımsasan da o kadarından fazlası senindi, bütün dizelerin.
Hadi çıkar şu çocuğu kör kuyulardan! Tek bir söz bekliyor senden, içinde hiç gönderme isteği bulunmayan bir “git” ya da gözleri kapalı bir ay gibi mehtaba karşı bir “seni seviyorum”.

Sıra sende artık. Ya sahip çık bu çocuğa ya da ya da öldür...gitsin...

[VaGrAnT_AdAnALı]

Her sabah gibi yine güneş doğdu. Bu sefer karşılamadım, çok bozuldu. Yakama yapıştı hemen..
-Sana ne oldu?

Sıcak ellerini tuttum ve ittim onu..
-Üşüyorum, görmüyor musun? Yetmiyorsun, anlamadın mı hala.
Her sabah her sabah; ne var gelip duruyorsun?

Durdu, hafifçe kendi etrafında iki yana döndü, düşünür gibi..
-Sen aşıksın dedi.

Ben hep aşıktım oysa.
Dayanabildiğim zamanları kendinden bilmişti.
Gücünü sunarken kendisini ölümsüz zannetti.
En büyük hatası da bu oldu...
Ama üşümek zamanları onun bilmediği birşey di.
Anlayamadığı da buydu. -Yetmemek-

Buz kalıpları içinde aldığım nefeslerin havaya buhar olarak yazdığı feryatları göremedi.
Ya buluta girdi ya da görmemezlikten geldi.

Mevsimlerle uğraşırken,aşkları da yönetirim sandı,yanıldı..
Çünkü aşklar güneşe değil, gümüş bir ay ışığına sevdalıydı.
Uzaklara, denizlere ve gülen gözlere...

Güneşin sıcaklığı olmasa en fazla ölüm gelir..
Aşkın sıcaklığı olmasa ölmekten beter yaşam gelir..
Bin defa öldürür de yine de o son nefesi verdirmez insana..
Her ölen de pişman ölür, avuçlarında kurumuş bir gül kurusu...
Çareler tükenmiş olsa da hayal kurar, engeller olsa da umut eder.. Vazgeçmez ama...
Uzaklaşır, boyun eğer, susar, vazgeçmez...
Sevmek böyle olur. Kadir-kıymet bilir..
Nadirdir, nadidedir ama her yanı ağulanmış bir yürek gibidir..
Söküp atamazsın. Ve dilerim bildiklerim doğrudur....

Yenibaştan öğrenmeye ne niyetim, ne de gücüm var artık.
Aşk git başımdan...

[VaGrAnT_AdAnALı]

Sende mi gitmelisin...
Seni sevdiğimi söyleyemedim hiçbir zaman
İzin veremezdim sözlerin bizi kirletmesine,
Ama bakışlar yetmiyor muydu?
Kalbim her durduğunda,
Nefesim her kesildiğinde,
Anlamıyor muydun hissettiklerimi?
Masum dokunuşlardan irkildiğimde,
Yanaklarım kırmızı gezdiğimde,
Belli olmuyor muydu aşkım?
Ama seni sevdiğimi söyleyemedim...
Biz yasağız, sevgimse kaçak.
Aramıza girenler, ayırmaya çalışanlarda
Önemli değil benim için.
Kaybedeceklerim zaten benim olmamış hiç.
Ama sen...
Ya seni kaybetseydim,
Ya o sözler kırsaydı bizi bağlayan zincirleri...
Seni sevdiğimi söyleyemedim,
Ve sen gidiyorsun şimdi.
Seni sevmeye mahkûmum zaten.
Her akşam gözlerimden de taşsa sevgim,
Geçen her gün biraz daha götürse de benden,
Umudumu da çalsa,
Seni sevmeliyim.
Ve bir gün gelecek unutacaksın adımı.
İşte o yüzden,
Hoşça kal..

[VaGrAnT_AdAnALı]

Kendi hüznünü yetiştirirdi önceleri
O hüznüyle beslenir,
Bitince hüznü,
Gözyaşıyla besler, hüzün tekrar yeşillenir.
Tekrar beslenir.
Gel zaman git zaman
Yetmez oldu ona kendi hüznü,
Hüzün alıp hüzün satmaya başladı,
Tanırdı, bütün yaralı kalpleri.
Onun tek müşterisiydi, İnsanların yaşlı gözleri,
Yarım kalan hikayelerin hepsini bilir,
O yarımları alır kendi yarımlarına eklerdi.
İki yarımın bir tam yapmasını beklerdi.
Hiç gökyüzüne bakmazdı,
Hep yerdeydi gözü,
Bilirdi ki düşen yaşardı en büyük hüznü.
Hüzün alıp hüzün satardı,
Geceleri sadece kendi karanlığına yatardı.
Hüzün nerdeyse onu izlerdi,
Onu kaybetmekten korkar,
Tek tek alıp dizelere gizlerdi.
En iyi hüznü o satardı, rakibi yoktu.
En iyisi onda bulunurdu, acılar memleketinde.
Sınıflandırmıştı hüzünleri
Bedelleri yazardı etiketlerinde.
Hüzün tüccarıydı, hüzün alıp hüzün satardı...

[VaGrAnT_AdAnALı]

“yıldızları sönmüş bir gecenin sayfalarında ışıksızım
özlemler damıtıyorum durmadan karanlığın yapraklarına”


Gece gözlerinde bir kadın yaşıyor..
gece gözlerinde bir kadın ölüyor..
o kadın senin dudakların için kendi ömrünü tüketiyor.
Teninde erimek için yanıp kavruluyor.
Bu kadın sana deli.. bu kadın sana aşık..
Sen kayıp kentin hayal prensi..
sen beni tamamlayan diğer yarım.
Benden başkasına bakarsa gözlerin benden bir parça ölür.
Benden başkasını isterse tenin, bu can bu bedene dar gelir.
Gül yüzün başkasına dönerse eğer canımdan can gider.
Tapılası kalbin başkasını severse eğer..
O an bu kadın nefes bile alamaz.. o an sevgili.. bu kadın ölür..

Kimselere söyleyemesem de bu aykırı yüreğimin sende karar kıldığını..
gün gelecek tüm dünyaya haykıracağım..
herkes bilecek seni ne kadar sevdiğimi..
sana ne kadar yandığımı..
ve tüm yeryüzü aşkımın derinliğini, sevdamın yüceliğini bilecek..
şahit olacaklar sana olan yangınıma..
kendimle birlikte bilenleri bile yakacak bir aşkla seviyorum çünkü seni

Şu anda beni görmüyorsun ama duyuyorsun.
Bir şey söylemesen de biliyorum ki.. benimle aynısın.
duyguların düşüncelerin.. sevdan aşkın.. yangının..
herşeyinle bensin sen. herşeyimle senim ben..
bilirim ki, içimden ne geçiyorsa dile getirebildiklerimin hepsi senin de içinde..
Yine bilirim ki.. senin için ölümü göze alabilecek bir ben,
benim için dünyayı yakabilecek bir sen varsın bu dünyada...
gerisi.. ötesi.. gayrısı yalan.

Öyle doluyum ki seninle.. hergün daha çok doluyor, her gün daha çok sen oluyorum. Gözlerindeki alevi yangını gördükçe daha bir yanıyorum. Her yangınımda kül oluyorum da, Anka gibi küllerimden doğuyorum seninle yeniden her yeni güne.. ve gözlerim uykuya merhaba diyene kadar yine ve yine başlıyorum yanmaya.. uykunun kollarına bıraktığımda kendimi biliyorum ki tamamen kül yığınıyım o an. Güneş ışınlarıyla üzerime doğana dek küllerim savruluyor karanlık dehlizlerde. Gözlerimi açtığım an, adın dilimi, hayalin ruhumu, aşkın kalbimi yakmaya başlıyor yeniden ve yeniden..

Son sözüm:
Bu yangınların beni kül edeceğini bilsemde korkmuyorum ve kendimi bırakıyorum ateşin içine. Senin için yanıyorum...sana yanıyorum. Senin için sonsuza dek yanacağımı bilsem de seni seviyorum.

Ve kayıp kentin hayal prensi:
Durdurduramayacağız bir gün bu kalplerin hırsını.. onlar kavuşmak için her şeyi yapıyor... beyninlerimiz şimdilik daha güclü gibi, ama yakında kopacak fırtınalar..vuslat çok yakın bebeğim... her şeye rağmen...herkese rağmen..seni seviyorum..

[VaGrAnT_AdAnALı]

belki de aşk vardır
benim hiç bilmediğim
gece vardiyalarında
karanlığa ışık gibi yayılan
yorgun bir gülüştür
çok uzak çöl yolculuklarından
hırsızlayın bir hilal
ki masallara saklanmış
tanımlanamayan-
ve en azından kendimi
uçurumlarında deneyeceğim
çocukçadır
ki dünyanın tüm çocukları
hiç mi hiç düşünmeden katıverirler oyuna
bu yüzden
karanlık dalların altında
bir haziran akşamı
pür gizem olarak oturan kadın
ansızın özler çocukluğunu
hayvancadır
yar kokusu eser rüzgâr
ve bir bakış
bir cenneti talanlar
belki de aşk vardır
şiirle miirle falan avutamadığım
bir ömrü savurduğum yoluna
koşup koşup tutamadığım...

[VaGrAnT_AdAnALı]

Bugündeyim değil mi şimdi,tarih bildiğim tarih...

Ne zamandı yaşananlar,ya onları yaşayan ben miydim?
Kaçıncı pazartesi bu babamsız geçirdiğim,kim bilir kaç yıl oldu.Kaç bin sayfaya yazdım özlediğim her şeyi satır,satır...Bir daha bulamayacağım nelerimi kaybettim...

Sevdiklerimi mi kaybettim,sevmeyi mi unuttum yoksa ben...Gerçekten sevmeyeli kaç ömür geçti,uğurlarında harcadığım hayatlardan kimin haberi var??

Güvenmek doyasıya çocuklukmuş diyorum.Hep en ağır bedelleri ödedim,öğrendim,büyüdüm sandım hala deli gibi severken dondurmayı,buzdolabından bir dilim pasta çalarken büyümüştüm aslında...Ama yarım kalmıştı kahkahalarım,yaşamam gerekenler,oynamam gereken oyunlar yarım kalmıştı...

Ve ne kadar hınzırca tırtıklasam da tatlıları tamamlanmıyordu..Öyle ya çok giden vardı,geri dönmeyen ve asla eskisi gibi olmayacak harcanmış çok hayatım vardı...

Kendimi bildim bileli oturduğum evde bilmediğim öyle çok hayat yaşadım ki...Ama belli ki hiç büyümüyordum,hala geceleri gizli,gizli ağlamaktan vazgeçmemişken,hala zamanı geri alabileceğime inanıyorken geçiyordu zaman;ama ben büyümüyor,büyüyemiyordum...

Geçmişte kalmıştı çünkü yaşamak istediğim bütün anlar,ben orda olmak,hiç ağlamayı öğrenmemiş halimle kalmak istiyordum...
Hani zamandı her şeyin ilacı,hani alışırdı insan ve gün gelir unuturdu belki...Zaman hiç alıştırmadı beni yalnızlığa,hiçbir boşluk dolmadı,hiç kimse geri dönmedi.Üstelik git gide umudumu yitiriyorum,artık daha zor inanıyorum ' Bir gün uyanacağım ve hiçbir şey yaşanmamışken olacak zaman...'

Hayal gibi bir eski hayat şimdi hatırladığım,şehri,mevsiminde dört ayrı hava ve artık büyüdüğü için okula tek başına gidebilen bir kız çocuğu...Şimdi o şehirde bile değilim,önlük giymeyeli kim bilir kaç yıl oldu...Her pazar ailece çıktığımız sahil yürüyüşleri bitmişte,beni unutmuşlar denizin kenarında...

Hiç hatırlamadığım bir filmin dönüşünde babam gitmiş,tüm eşyalarını almışta yine ben unutulmuşum...O çok sevilen,öpmeye doyulamayan ben,yine unutulmuşum...
Hiçbir ayrılık sonradan koymadı,hep ilk anlayan oldum unutulduğumu,unutulmak bıraktı unutulmaz acıları ve geceleri akıttığım her gözyaşında bir defa daha unutuldum...Yaşadığımı hatırlayan olmuyordu...
Alışkanlıklarım vardı,mutfakta annemin olmasına alışıktım,uyumadan önce içtiğim ılık sütlere alışmıştım...Anne elinden içilmeliydi uyumadan önceki sütler.Sütü hala seviyorum da bir garip tadı var artık...

Büyüyünce de ağlanıyormuş,ben büyükler ağlamaz sanıyordum.Ama daha çok koyuyormuş,beraber büyüyormuş gözyaşları,taşınamayacak kadar...

Hele bugün hiç olmadığı kadar büyükler...Hatırlamak istemiyorum diye bir,bir hatırlıyorum,hepsi güzel olan şeyleri.Ah birde anı olmasalar,seneler önce yaşanmış değil,bir kaç gün önce yaşanmış olsalar...

Oysa o söylenmesi çok basit olan seneler geçti...
O seneler içinde kaç kişinin mutluluğunu paylaştım,benim paylaşacak mutluluğum olmadan...Üzüntüleri paylaştım,bir damlada onlar için akıttım,benim paylaşılacak çok kırıklığım vardı;ama çoktular işte paylaşılamayacak kadar çok.

Yarım yamalak anlattım dostlara,tamamını anlatamazdım,önce benim anlamam gerekiyordu.ben hiç anlayamadım...

Belki ondan küçük kaldım,büyürsem anlamak zorunda kalmaktan korkuyordum...

Seneler geçerken yeni alışkanlıklar edindim,sık sık yeni hayatlar yaşamaya başladım.Hiçbiri tamamlanmadan bir yenisi..Eksik kalmaya alıştım.Babam yoktu,alışmaya alıştım...Tanıdığım hayatlara yeni hayatların eklendiğine şahit oldum.Tek hayat olduklarını gördüm;ama ben ekleyemedim başka hayatları,tam alışmışken yarım bıraktım,yeniden başlattım kendi zamanımı.Böylesi daha kolaydı,eski alışkanlıkları değiştirmeye uğraşmaktansa,alışkanlığı olmayan yeni bir hayata başladım hep.Şimdi yaşadığım kaçıncı başlangıcın ortası bilmiyorum...

Onca şeyi değiştiren ben,bir ağladığım şeyleri değiştiremedim,özlenenler hep daim kaldı.

---alıntı----

[VaGrAnT_AdAnALı]

Bazen sadece uzaklığın kalbinde atar sevdanın susuzluğu...

Yatağın bir köşesinde aşk;diğer bir köşesinde sayılı saatlerin tedirgin bekleyişi asılı kalır.

Kollarından yakaladığın, doyumsuz bir sabaha sarıldığın gece rüzgârı merdivenlerden aşağıya doğru yavaşça kaybolur.

Geride kalansa ılık bir kelimedir içten içe derinlere yayılan...


Özlemin merdivenlerinden aşağıya kaç adımda inilir ki...?


Bazen de ilmeğinden geçirmek öyle zorlaşır ki geceyi, ne yana dönsen hep aynı çıkmazın gözlerine değer bakışların...
Sobeleyecek bir beden ve ertesi geceye sarkacak bir yaşam, parmak aralarından sızar tahta boşluklara...

Yakalayamazsın...

Sadece uzaklık var diyorsun ya ; şimdi sen gecene dolan neme hapset her bir damlamı...

ve bir sarkacın yinelenen sesinde uzan, sesimin seninle gülümseyen çağlayanına...

Uykunda ve uykusuzluğunda...
-alıntı-

[VaGrAnT_AdAnALı]

İlk satırlarım bu sana
Belki de son
Birlikte yarışacak kelimeler
Dili geçmiş zamanların
Mişli geçmemiz anılarımızda.
Ve yazdıklarım...birkaç kelime.
Oy benim yaralım
Güneş doğmayacak bizim şehirde
Göremicez hiçbir zaman birbirimizi
Belkide görmezlikten gelip,
Sessiz çığlıklar atarak konuşacagız,
Gün ağırıncaya kadar.
Gel
Hangi il sınırındasın bilmiyorum
Benim en çok sevdiğim yer neresiymiş
Söyle;
Çık karşıma uzat elini,tut kolumdan
Bırakma,bırakma yalvarırım.
aslında bir hayal dünyasının yansımasıyız biz;
istediğimiz karakterlere bürünüyoruz
ve çoğu zaman kaçıyoruz,yalan,yanlışlardan
ful yapraklarına benziyoruz kimi zaman
yeniden sevip yaşamaya başlıyorsun hayatı,
yeni bir sayfa açıyorsun
parçalanmış kalplerimizi birleştirecek birini arıyoruz kimbilir.
Belkide kendimizi kandırıyoruz.
Ama yinede sen gel
Sadece sen sev beni
Sar beni birdaha bırakmamacasına
Yaşama ümidim ol sonum
Yada bu şekilde sonum.

[VaGrAnT_AdAnALı]

Aleyna selam güzel yürekli yoldaşım...
Özümde özlediğim,gözümde tüten sevdam...
Güldüğnde mutluluk dehlizlerine düşüren yüz,
Duyduğumda sevinç nameleri diyarına gönderen ses...

Epey oldu sana yazmayalı biliyorum...
Şimdi yokluğuna dökülen satırlarla benliğimi dinliyorum...
Kifayetsiz kelamlarla gözyaşlarımı karıyorum...
Sana her çabam boşluklara çarpıp dönüyor,ben o darbelerle sevdanda büyüyor,vuslat-ı şah doğumları için sana birikiyorum...

Yar bilesin ben sana medeniyetsiz bir aşk büyütürüm...
Acılarımı,hasretimi senli umutlarda çürütürüm...
Çırpınsada çılgın gibi,teslim alamadı beni hüzün...
Payıma düşen koyu bi yalnızlık olsada,aldırmam,senin sevginin zerreleridir özüm...
Azap gibi gelsede bu yolculuk,sana teslimiyetimle diner acım,veda eder güzüm...
Sabır azığım umut yoldaşım...
Bir gün elbet kavuşuruz iki gözüm...!