Mustafa Cilasun

[GooD aNd EvıL]

Ne hüzün ki nedamet akışında ki acıda!

Gitmişti ellerimden artık sıcak akışın
Tebessüm içinde eksilmedi o bakışın
Artık yalnızlığın vazgeçilmezi adıyım
Kaldırımların arkadaşı bir ayazdayım

Sokak lambaları dahi o kadar silik ki
Fersiz ışıklar buğulu olan akşamlarda
Sensiz yaşayacağım her anlamsızlıkta
Yorgun adımlarım halde bakındıklarım

Neyleyim ki artık sen sessiz izlerinle
Halime nakşeden her güzel hislerinle
Kederlerimi terennüm ettiğim nispetle
Sana olan hasretim melalimdeki selde

Bir kayboluş bestesini yapmak isterim
Nağmelerde aksedecek eşiz güzelliğin
Seninle mutmain bulunduğum naifliğin
Gök mavisinden öyle uzanan asudeliğin

Ne çare her yutkunuşumda yoksun işte
Bütün benliğimle bilincimde ki meşkinle
Seyir içinde melülleşen sana hasretimle
Bir hederliğin zilletinde kalan nefesimle

Yoksun arzda bulunmayacak kalacaksın
Bir ürpertiyi yaşayacak donup kalacaksın
Aranacaksın etrafından medet umacaksın
Yalnız kalacak nefsinle baş başa olacaksın

Her kim bir hedefe kilitlenirse niyetlenirse
Tefekkür ahengiyle o hislerini yönlendirirse
İdrakin ne kadar elzem olduğunu öğrenirse
Mazisinden nasiplenir ati için gayret ederse

Kimler kalan izler neyi götürebildiler tendiler
Geldiler habersizdiler o ahit için cehte girdiler
Tercihlerinde serbestliğin hükmünü sürdüler
Avuntular içinde keş kelerle zamanı geçirdiler

Kim kalacak ki mekânı arzda aşk haşr olacak
Sevdalar bir anlam içinde gaye için buluşacak
Kim kimden sorulacak o hesap ki ne şaşılacak
Her bir nefs başının çaresine bakarak aranacak

Rahmetin sebebi mananın ahengi gülün eşsizi
Efendilerin efendisi ümmeti için nefeslenen eri
Kutlu peygamberi aşk için serdettiği o saadeti
Ne kadar özledim ümmeti bulunduğum güzelliği

Mustafa Cilasun

[GooD aNd EvıL]

Ne isteniyorsa!

Sen
Ne yapardın söyle
Benim gibi iki arada bir derede kalırsan

Yukarıya baksan,
Aşağıda aransan, ayalinden

Medet umarak
Gözlerine baksan da bir şey
Çıkmıyor anlaşılmadıktan sonra

Yıllara
Hasrettiği sevgisini
Oğluna sunarken anneler
Çektiklerini de bir bir sinelere işliyordu

Arada bir sakın ha
Elkızına beni asla ezdirme diye

Bir zamanların
Elkızı olan anneler şimdilerde
Bir zamanların hor ve hakir görülmüşlüğünü

Saadet için
Evlendirdiği ve mürüvvetini
Görmek için yıllarca beklediği oğluna

Eş olarak
Nikâhladığı refikasına
Ön tepkimelerini niyaz ediyordu

Nihayetinde
Anne değil miydi neyi
Ve hangi tarafı tercih etmeliydi oğul

Bir insanın
Bilgisiz ve edepsiz olması kadar
Başka bir fakirliği asla bulunamaz

Böyle İnsanların
Nefsi hevesleri nereye
Meylediyorsa ve nelerden kuvvet buluyorsa

Hırsın Ve hıncın
Yanında huzur ve muhabbet
Zedelenmesi ve böyle ortamlarda

Hamasetin
Payelenmesi çok acı bir şekilde
Sinelere nakşederek ortaya çıkıyor

Mustafa Cilasun

[GooD aNd EvıL]

Ne kadar büyük bir gafletmiş meğer!

Sevmiştim bir kere mana derinliğini
Mest ediyordu işleyerek halden içeri
Nutkum kesildi şevkim devrana girdi
Öğüttü sanki bir değirmen emsaliydi

Tutamadım kendimi serdettim halimi
Nereden bilirdim sevdanın hazin dilini
Gönül ne ki aşk manimi kim bilecek ki
Duymak ne yazar idrak kimilerin derdi

Ne kadar mutazarrır olmuştu halimden
Şaşkınlığı tuttu anlıyordum melalinden
Hiddet sermayesi haykırıyor ki sineden
Ne gelir ki elden arlanmak şu halimden

Ne büyük bir hata içine dalmıştım meğer
Aşk olsa ne çıkar gönül denkliğinde efkâr
Hazan ki melale ağlar yaprak hale bakar
Sevda nasip olacaksa akar sinem ki ağlar

Kapattım sayfayı halimden arta kalanları
Derledim işte ayalim için ibret halkalarını
Düştüğüm çukurları göremediğim fakları
Alay konusu aşkları acınan gönül yarasını

Mustafa Cilasun

[GooD aNd EvıL]

Ne kadar hazin bir uğraşın içinde olduklarını bir bilseler!

Ne hazindir ki bazı kimseler mukallitliği hala bir telakki zannetmekteler.

Mefkûre hazzına vakıf olmadıkları sürece bu illet hastalık
onları yalnız bırakmayacaklardır.

Hala zannın “ön” takısıyla sefih bir hal ile yaşamaktalar.

Dayatma egolarını salgılarken güya bazı mahfillere hizmet gayretin delerdir.

Kişiliğini beyan ederlerken, kimliğin sığlığında koruma aracı lükslerinden taviz vermezler.

Aidiyetin ne olduğunu bilmek bunlar için sadece gereksiz bir bölümdür.

Vicdan yalnızca kanaatin sürümü olmak durumunda anlaşılır.
İzimler en değerli sığınaklarıdır, onlarsız bir hayat anlamlı olmayandır.

Din zihinleri uyuşturan bir afyon durumunda anlaşılır.
Kişi sadece vicdanı ölçüsünde bunu yaşaya biliri salgılarlar.

Ne ariften ne abitten ve ne de erenden hiç haz almazlar.

Dini mübin için, bir çöl kanunu diyebilecek kadar zihin ve sinelerini parselleştiren bu sefih hezeyan tacirleri,

Yılarca narkozda kaldıkları kültür yozlaşması karşısında,
savunma hassasiyetinde şekillenen biçarelerdir.

Gönlü, kalbi, ruhu ve vicdanı sadede yürek telakkisinde yorumlayan dolayısıyla hayata, aşka ve sevdaya keyfiyet mantığında değerlendirenlerdir.

Gariptir ki bizzat kandırılan oldukları halde, takiyyeler sebebiyle münevverliği kimseye kaptırmak isterler.

Kendileri gibi düşünmeyen insanları kandırılan, aldatılan göre bilecek kadar zillet içinde kalmaktan asla kaçınmazlar.

Diplomaları en büyük payeleridir.

Bu necip millet her seferinde bir ders verse de bu kez aziz milletin cahilliğinden dem vurmaya başlarlar.

Sosyolojik olarak her dönemlerinde ağır bir sarsıntı yaşadıklarını nara atarak atlatmaya gayret ederler.

Din adına, Allahın rızası doğrultusunda canını feda edecek kadar hanif olan canları bir zavallı olarak değerlendirmekten asla kaçınmazlar.

Üstelik bu garipliklerini serde derken bu milletin âli menfaatlerinin en fanatik savunuculuğunu kimselere bırakamazlar.

Zaten bu maksada binaen bu aziz milleti keriz, devleti de deniz anlayışıyla sürekli soymayı bağışıklık kazanan bir hastalık vuzuhuyla başarırlar.

Sanki akortsuz bir saz misali kulağı cırmalayan hezeyanlarını bir orkestra savıyla adlandırarak zavallılıklarını alalamaya gayret ederler.

Mümin, mücahit, mücahide sıfatları yalnızca kandırılmış insanlarındır anlayışından asla vazgeçemezler.

Atatürk haricinde hiçbir lider şayet solcu, komünist veya ateist değilse hiçbir önemi olmayan maşalar anlayışına saplanırlar.

Bir canın emanetçisi olarak, inancım için feda olacak kadar basiretli değil isem bu akidenin hiçbir faydası olmayacağına inanırım.

Müminler yaşamak ve yaşatmak için hizmet telakkisinde olan, evrensel mesajla donatılan ve rahmet peygamberini bir önder olarak gören kutlu insanlardır.

Asırlarca izmleri ihdas ederek inananları sömüren ve nifak tohumlarını zerk ederek

Bir zavallı konuma düşüren başta Siyonizm ve onun şubeleri konumunda bulunan müstekbirler,

En hazin ki tağuti emellerini Müslümanlar üzerinde yıllarca
Uygulayarak birbirlerine düşürdüler.

Kur’anı kerimle bağlantılarını keserek sürekli israliyet zerk ederek hikâye ve masallarla uyuttular.

Bu emellerine milletin içinden seçtikleri mukallitlerle başardılar.

Mustafa Cilasun

[GooD aNd EvıL]

Ne kadar hazin!

Ne kadar
Meşgul olursam olayım
Duyduğum bir ilahi davet mesh ediyor

Duruyorum
Arkama yaslanarak
Şöyle bir derinlere doğru yöneliyorum

Kendimle
Ne kadar uzaklığım
Ruhi iklimde yalnızlığım hicranı diliyor

İradem
Varken, sırat aşikârken
Yozluğun solgunluğu halimi bitap ediyor

Ne deyim
Ben kime ne söyleyim
Kendi dertlerimle içselliğimde ne fakirim

Düşünmek
Yetmiyor, cazibe gerekiyor
İdrak için müşahhaslık derdi kesbe diyor

Çağırıyor
Lakin bahaneler ağır basıyor
Avuntular maslahatı kalbimi hep karartıyor

Nerede
Duruşuyla salınan şecaat
Kat kat takiyyelerde fecaat kalbi muarız hat

Oysaki
Gitmek için gelmiştik
Şimdilerde hiç gitmemek için sanki kavilleştik

Serkeştik
Halimizde netleşti
Herkesin kalbinde yeniden dertler sökün etti

Hevesler
Nefsin cazibesinde renklendi
Kul olmak natürel hale geldi nostalji güzellikti

Evet
Bende bir kulum lakin
Umutların kuraklığında muğlak bir yolcuyum

Sanki
Fevkalade bir vukuatım
İdraki öteleyen hissiz kalbin sahibi hancıyım

Mustafa Cilasun

[GooD aNd EvıL]

Ne kadar tehir edeceksin!

Dalma
Artık sende derinliğe
Ömrün nihayetinde ki ürpertilerle

Aşkın
Sevda sahilinde
Umutların rengârenk çiçekler içinde

Ömür
İnsana hasredilirken
Muvazenesiz tercihler olmaz aşk için

Düşünmek
Gönül iklimine girmek
Vefayı önceleyerek sevgiyi yeşertmek

Akla gelen
Her şeyi yersiz yurtsuz
Mizandan korkusuz, akılsız izansız dileme

Sen senden
Ben enaniyetimde ki enlerden
Kalbim tuğyan ve şirkten arî olmadan gitme

Sevmek haksa
Aşk sabrın yatağında aranacaksa
Vuslat anlamlı yaşamak için nefse ruhsatsa

Hak yakmaz
Cehennem seni asla anmaz
Zebaniler senin hasretinle suhulet bulmaz

Ecirlerin
Niyetinde ki esrarın
İhsandan maada hezeyanın seni yakacaktır

Kulluğu bilmezsen
İnsanlık erdeminden nasipsizsen
Kalbi muhabbetten bedevi kimliğinde isen

Şefkati öncelemeden
Himmetini ihtiyaçlıya hasretmeden
Rızanın demiyle nefeslenmeden göçer isen

Nafile umutla
Hesapsız olan avuntularınla
Nefsin vukuatında, hayatın serencamında

İbretsiz yozluğa
Reddi mirasçılığın mahkûmluğuna
İcbar edilen o hezeyanların duvarlarında

Sen asla ağıt yakma
Arkana dönüp te gelen var mı sanma
Sen hilkatin yolculuğunda, vebalin yanında

Kabrin safi toprak
Dört duvar arasında sana yok rahat
Mazine eğil de şöyle bir bak, ölüm hakikat

Mustafa Cilasun

[GooD aNd EvıL]

Ne kadar üzülmüştüm!

Ne bilirdik ki!
Nereden bilecektik!
Onca zaman çocukluğun heyecanıyla bir oyana bir buyana koşardık.

Var gücümüzle, dilediğimizce yorulana kadar oyunların renginde nefeslenerek takati bitirecektik.

Bakir olan hislerimiz kendince denenerek halin dilinde bir tecrübe edilecekti.

İlk güven payemiz…
En sevdiğimiz… Annemiz, babamız…
Ancak onların güvenliğinde esenliğe kapı aralayanlarız…


Hilkatin ezel kokusunda bezenirken kaldığımız çaresizliğimiz…
Bir sabi olarak filizlenmek üzere renklerdi dilediğimiz…
Bir emanet hüviyetinde ki mahfuz olunan güzelliğimiz…


Bir buse bahşetmek için beklendiğimiz…
Şefkat ikliminde nefeslerimizi serdettiğimiz…
Gözyaşlarımızı dilediğimizce teklifsiz sarf etiğimiz…


Sanki etrafımızda bulunan her can…
Himmet etmek için çare arayan kanlardı…
Bizim için varlıklarını feda etmeye hazır olanlardı…


Bazen onlarda naçarlığı yaşamak zorunda kalırlardı.
Ne yapsalardı, şartlara uymak orunlulukları kucaklarındaydı.
Yokluk her bir yanı sarmış, afetin eşiğinde soluklanan canlardı…


Her ne kadar çok arzu etseler de…
Bütçe denen, ekonomiyi adeta hıfzettiren o realite…
Canları bezdiren, sabrı deldiren, çile yumağı biriktirendi…


Anneler çaresiz yutkunurken…
Babalar hiddeti nameleştirirken…
Anılar satırlar halinde terennüm edilirken…


Mazi sayfaları bir bir açılırken…
Sevgi tozlu rafların arasında saklı kitabelerde okunurken…
Atiye gönderile her nefes kokusunda bir hicran nakaratı vardı…


Yıllar bizim fark etmemizi bekler mi?
Geçiyordu zaman bitiyordu doğan her an…
Katrelerde aranan bir heyecan içinde umut bağlanan…


İlk giydiğim pantolondu! Hiç unutamam…
O günler, sevgiye hasretti!
Sanki gönüllerde, şefkat tükenmişti…


Hiçbir masrafı olmamasına rağmen!
Her nedense esirgenirdi bizlerden, onu ikram etmekten…
Bahşedeni bilmekten, tefekkürün güzelliğinde nazar etmekten…


Kıyafetlerimiz temiz, lakin yamalıklı olurdu!
Yalın ayak gezmek, zorunluluğumuz vardı!
Varsa şayet bir uzun don, bizler için büyük bir ikramdı!


Büyükbabamların bir bahçesi vardı…
Yıllara sâri ağaçlar ve envayı çeşit meyveleri bulunurdu.
Ancak onları yemek, dilediğinde gölgelenmek kolay mıydı?


Anneanne diyorduk, her aklımıza geldiğinde…
Büyüklüğün harcı olan sevgiyi arıyorduk bakınıyorduk…
Analık olduğundan mıdır, sevgiye yabancılığından mıdır bilinmez!


Asla bizleri yaklaştırmıyordu!

Ağaçlardaki meyveler bize, biz ise bir umut içinde çare, arardık!
Yere düşen, kurtlu meyveyi dahi almayı başaramazdık!
Çünkü anneannem, ağacın etrafını süpürürdü izleri takip etmek için!


Ben yine çaresiz kalırdım…
Ne yapayım başka bahçelerden ikramlaşırdım!
Kimselerin olmadığı bir vakit, ağaçlara dalardım!


Telaş içinde, ne kadar toplarsam, süratle uzaklaşırdım!
Başka mekânlarda uygulardım, şikâyete kapalıydım!
Çünkü annem, çok fena döverdi, oklavayı her şekilde denerdi!


Naylon terlikle vurarak, her tarafımı alalardı!
Yemek istediğimi, meyveye hasret kaldığımı!
Katiyen söyleyemezdim, annem zaten mağdurdu!


Hem babalık ve hem de annelik yapmaya çalışıyordu!
Beş günlükken annesiz kalmış, üç analıkla yaşamış!
Neler gelmemiş ki başına, kolumu kırılmamış!


Kafası mı yarılmamış, aç mı bırakılmamış!
Odunu geç getirdin diye, sırtı ateşle dağlanmış!
Anne fanilam kirleniyor diyince, keser darbesi almış!


Kime ne söyleyeyim, derdimi kimlere açayım!
Allaha bir İnancımız varmış, sadece onunla paylaşırdık!
Babama çalıştığı işyerinden, adi bir kumaş vermişler!


Annemler sağ olsun, sana bir pantolon dikelim dediler!
Öyle bir sevinmiştim ki, dünyalara değişmezdim!
İlk defa, bana özel bir şey yapılıyordu, kolay mı?


Nihayet, pantolonu giymek kısmet oldu yakıştı!
Sevincimi paylaşmalıydım, evde kalamazdım!
Dışarıya fırladım, arkadaşlarıma gururla anlattım!


Arkadaşlar, Sümer’in bahçesine gideceğiz dediler!
Haydi, gidelim diye ısrar ettiler, dayanamadım!
Onlara katıldım, tel örgülerden geçtik ve ağaca çıktık!


Bekçi geliyor deyince, atladık kaçmaya çalıştık!
Bekçiden kurtulmak için, tel örgüden geçmeliydim!
Tam geçiyordum ki, duyduğum bir sesle sarsıldım!


İlk özel pantolonum, tele takılmış ve parçalanmıştı!
Orda yıkıldım, pantolonum değil, yüreğim yırtılmıştı!
Bir korku armış, benliğimi kuşatarak çaresiz bırakmıştı…

Mustafa Cilasun

[GooD aNd EvıL]

Ne kadar zarifsiniz…

“Mustafa ağabey şiirlerinizi keyifle takip ediyorum. Diğer edebiyat-şiir içerikli site ve forumlarda yüzlerce, hatta binlerce şiiriniz var, oralarda da epeydir okuyorum sizi. Şiir severlerin son derece samimi ifadelerle sizi takdir ettiklerini de biliyorum. Bunu hak ediyorsunuz. Alçak gönüllü ve kibar bir insansınız, gönül ehlindensiniz. Yazmaya devam edin lütfen. Saygılar sunuyorum efendim. (türkü yürekli)



Kalbinizin
Güzelliğini aksettiriyorsunuz
Kelamınızın naifliğiyle ve lütfettiğiniz hamiyetinizle...

Yılara sâri
Sükûnluğumu ömrümün son
Demlerinde ve sizlerin hoş görüsüyle paylaşıyorum...

Derdim,
Halime nakşeden ve hicranımla
Demlenen meramı halimi hizmet telakkisiyle yazmaktır...

Edebiyat
Dünyasının zenginliği ve değerli
Nefesleri bilmeme rağmen ne yapalım ki başlamıştık...

Edebi hiç bir
Sıfatım ve vasfım olmamasına
Rağmen, yalnızca konuşma diliyle gayret ediyorum...

Ritmik değerleri
Ve ölçüleri, kuralarıyla yazmak
Hevesini, ne derler vehmini hiç dikkate almıyordum...

Nasıl hissediyorsam,
Anladığımla her an yaşıyorsam,
Mizan için kaygı duyuyorsam evet konuşmalıydım…

Dostluk için,
Muhabbetin asudeliğinde
Nefeslenmek için şekliyete hiç bulaşmadan yazmalıydım...

Muhakkak ki
Kalbi fakirliğimi, fikri sığlığımı, hamiyet
Yozluğumu bilerek, naif nefeslere uzanmayı diliyordum…

Onların niyazları
Ve çok değerli katkılarıyla
Ancak ruhi enginliğe uzanmak için gayreti serdedendim…

Yoksa sizin gibi
Çok değerli bir nefesi nasıl
Tanıma şerefine erişirdim ve bu manada soyut halleşirdim.

Gün içinde
Halimde bir mahzunluğun izleriyle
Nefesleniyordum, ne vakit sizi ve değerli kelamınızla karşılaşınca

Okuma fırsatına
Eriştim, öncelikle Cenabı Hakka
Şükrettim ve hususen siz ve ayaliniz için niyazın gereğini ifa ettim

Efendim
Çok teşekkürler ediyorum,
Sayenizde sürurumu ifade ediyorum
Muhabbetle selam eğliyorum ve hürmetlerimi arz ediyorum...

Mustafa Cilasun

[GooD aNd EvıL]

Ne kadar!

Seherin
İlk yansımaları
Hissiyatıma
Nüfus ediyordu

Beynim
Henüz onarım
Yapamamış olmalı ki
Göz kapaklarım
Açılmak bilmiyordu

Akşamdan sanki
Bir daha elime hiç
Geçmeyecekmiş gibi
Tıkındığım nimetlerin hatırı

Kimi
Merak edeceğim
Kaygısının
Hiç bulunmaması

Garlarda
Sabahlayanları
Otogarları
Mekân tutanları
Çaresizliği yaşayanları

Ocağı tütmeyen
Hastalıktan kıvranan
Hastane odalarında
Can çekiştiren nefesleri
Anmak istemiyordum

Bedenimde
Mevcut takat varken,
Cebimde
Harcayacağım dururken

Bütün odalar
Sıcaktan bunaltırken
Başkaları olanlar
Hayır, hasenata muhtaçlılar
Nefsimi cezp etmiyordu

Ekranlara da
Karşılaşırsam şayet
Kanal değiştiriyordum.

Çocukluğumdan beri
Telkin o edilen sesleri
Hala duyar gibiyim
Her camiye gidişimde
Cuma günleri
Muhakkak ki hutbeden
Bir yardım çağrısı yapılır

Camilerden
Ayakkabılar çalınır
Namaz esnasında unutulan
Telefonlar konser verirler

Cami imamı sanki
Namaz kıldırma memuru
Aç açıkta kalmak kim bilir
Ki onun ne kadar sorunu

Derken
Telefon alarmı
Çalmaya başlıyor

Dört kat tenin
Kuşattığım bedene
Beden içinde gizlenen
Muazzam değere

Canı bahşeden
O kudrete
Beden içinde
Muhkem olan kalbe
Ne kadar
Duyarsız kalmalıydım

Ben aşkı
Nerede aramalıydım
Uykudan kaçmalıydım
Mideyi doldurmamalıydım

Bilerek tercihi
Girdap içinde ki anı
Biçare ürperti soluyanı
Halimle görebilmeliydim

Sahi ben kimim
Kimliksiz bir âdem miyim
Kulluk noktasında ki şevkim

Tamahkârlık
Noktasındaki gayretim
Heveslerimdeki azmim
Zevklerimde ki desiselerim

Ben sahiden âdem miyim

Mustafa Cilasun

[GooD aNd EvıL]

Ne kaldı ardın sıra!

Artık
Senden kalanı
Hissetmeden göçüp gitsem de

Yılların
Halimde açtığı
Yarayı sessizliğimde içsem de

Ağaran
Saçlarım tükense
Tenim hasretin çilesine ersede

Sevda
Ram olunmayan vefa
Ömrün sayfasını tek tek dizse de

Aşkın
Kelimelerde zikredilse
Silinmeyenlerin gönülde tek filizse

Nağmeler
Senin için güfteyse
Umut kalbin yekparesinde kalınca

Can ızdırabı
Kan heyecanı soluyunca
Yalnızlık ayazları halimi kuşatınca

Yaşamak
Mütemadiyen uyumak
Düşlerin esenliğinde seni anmak

Anlatamadan
Hiç anlaşılmadan bakmak
Kaldırımların efkârında solumak

Sokaklarda
Yalnız dolaşmak
Muhabbet için kuraklığı anmak

Sevgili
Halin şevk gülü
Kokuların içinde edeple süzüleni

Mustafa Cilasun